«ارائــه ای از فیلم سیاه» [ WWW.BLACKFILM.TOP ]
‫یه گذرگاه دیگه هم سوخت.
‫شاید هیچوقت به تامبلتون نرسیم.
‫خب چقدر طول میکشه تا این کوفتی رو دوباره بسازید؟
‫باید یه گذرگاه دیگه پیدا کنیم،
‫- راهمون رو دور کنیم. ‫- ملکه از این تأخیر بدش میاد.
‫لرد پایپر 100 نفر از سریع‌ترین سوارهات رو بردار...
‫و عازم استونی‌ستپ شو.
‫قایق‌ها رو اونجا آماده کن.
‫یک هفته عقب میفتیم ولی چاره ای نداریم.
‫آخرین شانسمون برای رد شدن از رودخانه با همچین ارتش بزرگیه.
‫قراره به همین منوال کول...
‫و این دار و دسته مفت‌خورش رو تحمل کنیم؟
‫مثل مگس‌های سمج دورمون می‌پلکن،
‫اینم چیزیه که تو شمال تحملش نمی‌کنیم.
‫مگس بهتر از سرمازدگیه.
‫اما کریستن کول رو نمی‌تونم تحمل کنم، ‫چه در شمال چه در جنوب.
‫پس من و گرگ‌هام رو بفرست تا شکارش کنیم ‫و ما نابودش خواهیم کرد.
‫یا می‌تونیم بازی خودش رو بکنیم.
‫شبیحون!
‫بهمون حمله شده!
‫پس بریم گذرگاه بعدی؟
‫میرن سمت استونی‌سپت و ما دوباره ازشون جلو می‌زنیم!
‫عقب نشینی!
‫اگخ می‌دونستم قراره مهمون بیاد،
‫تخت‌ها رو مرتب می‌کردم.
‫دنبال ایموند تارگرین می‌گردیم...
‫فامیل‌کش ‫-بله، خیلی‌هاتون...
‫از وقتی که ملکه قدرنشناس رو ‫ سرش جایزه گذاشته اومدید اینجا.
‫خب شکارتون اینجا نیست.
‫یه پیرمرد کره گیر داریم، ‫اما جفت چشمانش کوره.
‫و پسره که به اسب‌ها غذا می‌ده.
‫البته روح هم داریم.
‫ظاهرا تاریخچه اینجا...
‫و کارگرهایی که ساختنش رو نشناختی،
‫کسانی که در بند زنجیر مردن...
‫در خدمت هارن ظالم.
‫این قلعه زنده‌ست.
‫افراد طماع و بی ملاحظه رو می‌بلعه.
‫پی سنگ‌های این قلعه با خون مردم آبیاری شده
‫و همیشه تشنه‌ست.
‫هوی! مرتیکه بزدل!
‫کیرم به این خرابشده.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫جلو نیا! جلو نیا!
‫برادرم اگان اینجا بود.
‫صورتش آتش گرفته بود.
‫دیدمش، بهم چنگ زده بود، ‫و من رو به تاریکی می‌کشوند.
‫-برادرم. ‫-فقط باز خواب دیدی. همین.
‫فقط دوباره خواب دیدی.
‫اون دیدش.
‫گفت که من می‌میرم و همه چی رو نابود می‌کنم.
‫نه.
‫مادر.
‫هیچکس حق ورود نداره، ‫مگر به دستور ملکه.
‫مسئله حساسیه.
‫مطمئن نیستم چقدر با اختلالات...
‫زنانه آشنایی دارید.
‫هان؟
‫بازم باید بابت وفاداری‌تون تشکر کنم استاد بزرگ.
‫باعث افتخارمه که همیشه فکر کنم...
‫خدمتگزار وفادار شمام بانوی من.
‫مهم‌تر از اون، شما دوست من بودید.
‫اما الان ملکه جدیدی داریم.
‫و من حس می‌کنم تحت نظر هستم.
‫متأسفانه بعد از امروز دیگر نمی‌تونم بهتون کمک کنم...
‫مگر اینکه گزارش‌های لازم رو بدم.
‫درک می‌کنم.
‫نمی‌خوامش.
‫مجبوری.
‫ممکنه پسر باشه. می‌فهمی؟
‫وارث اگان، رقیب جافری.
‫رقیب خود رینرا.
‫میزنه می‌کشدش. چاره‌ای نداره.
‫تازه اگر نکشه، ‫ازت می‌گیرتش.
‫ایموند تا اونجا که می‌دونیم زنده‌ست.
‫در هارن‌هاله.
‫نه اونجا بوده ولی فرار کرده.
‫-غیبش زده. ‫-من دیدمش.
‫میسوزه،ولی بدون آتش.
‫اگر ایموند جکومت رینرا رو به خطر بندازه، ‫از این بچه به عنوان سپرش استفاده می‌کنه.
‫نمی‌تونم.
‫هلنا، خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫به‌خاطر خودت، ‫نمی‌خوای آزاد باشی؟
‫نمی‌تونم.
‫- نه. نه. ‫- فکر کن،اصلا فنجان چایه.
‫همینه و بس.
‫ولی نیست.
‫نه. نه نیست. گوش کن. ‫گوش کن این رحمته.
‫داروئیه که به حکمای سیتادل یاد می‌دن.
‫من رو از رسوایی و نابودی نجات داده.
‫خود رینرا رو هم وقتی جوان بود نجات داده.
‫و تو رو هم نجات می‌ده.
‫-هلنا خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم. ‫- نه.
‫گوش کن.
‫می‌خوای بچه‌ای به دنیا بیاری...
‫که قراره یه نگهبان یا بازیچه باشه؟
‫بچه منه!
‫بچه خودمه. مال منه!
‫امیدوار بودم یه کرسی در شورا
‫برای پاداش وفاداری خاندان فری کافی باشه!
‫اما قرار بود هارن‌هال پاداش ما باشه، ‫دستمزد عبور دادن ولف‌های زمستانی شما...
‫از پل دوقلوها، ‫پسرتون این وعده رو داده بود.
‫پسر من مرده. ‫- منم تازه فهمیدم...
‫قلعه مارو به عنوان جایزه...
‫به هر شوالیه سرگردانی ارائهکردید...
‫- که بتونه ایموند تارگرین رو براتون بیاره. ‫-خودتون هم می‌تونید امتحان کنید.
‫ارتش کریگن استارک از ترایدنت گذشته،
‫و از تاج و تخت انتظار داریم به حرفش عمل کنه،
‫مهم نیست که یه مزدور کثیف،
‫این وسط خودش رو لرد هارن‌هال نامیده باشه.
‫اما فعلا،
‫خوشحال میشم عضو شورای علیاحضرت باشم.
‫آخه تو وندیش تاون دنبال چی هستن؟
‫خودوندیش تاون نه سرورم، ‫یک روستای کوچک در حومه‌ش،
‫چندین مزرعه سوخته،
‫و افرادی که باهاشون حرف زدیم، ‫مطمئن بود خود ویگار بوده.
‫حرامزاده مار دریا الان اژدهاسواره.
‫-اون برادرشه. ‫- لرد دری متحد ماست.
‫شاید ایموند قصد تحریک ما رو داره.
‫با سوزوندن دو سه تا مزرعه؟ که چه بشه؟
‫اژدها هم به غذا نیاز داره.
‫بهش می‌گفتن کرم سفید.
‫اما اونا فراری‌ان. ‫به زودی پیداشون می‌کنیم.
‫اون فاحشه.
‫دیشب در دروازه اژدها درگیری رخ داده.
‫برای متفرق کردنشون اسب لازم بود.
‫کاش لیدی میساریا اونجا بودن...
‫و وعده‌های نون و ملاقه‌های خورشتش رو میاوردن.
‫یا کاش معجزه می‌شد ‫و نگهبان‌های شهر و پادشاه همسر...
‫زمان پیگیری ناچیزترین جرم‌ها ‫ کمی خویشتن‌داری نشون می‌دادن،
‫- کسی ندید ویگار به کدوم سمت پرواز کرد؟
‫ما با تمام سرعت رفتیم تا ردش رو بزنیم. ‫اماخب مال دو روز پیش بود.
‫و دوباره خبری از ایموند نبود.
‫امروز صبح جسد دوتا از زره‌زرین‌ها ‫در خیابون پیدا شد.
‫با ضربه‌ی شمشیر ‫یک فرد ناشناس کشته شدن.
‫کجا بود؟
‫- فلی باتم. ‫- فلی باتم.
‫اونجا همیشه واسه خودش قلمروی خودسر بوده.
‫کاملا غیرقابل کنترل، پر از آدم‌های نامطلوب.
‫ویگار در حالی ظاهر می‌شه ‫که اورموند های‌تاور
‫در تامبلتون داره واسه یه هدف پنهانی ‫ نیرو جمع می‌کنه.
‫لازم نیست خودمون رو خسته کنیم...
‫و نگران روباهی باشیم که رفته توی لونه‌ش. ‫اگه نمی‌خوای بسوزونیش...
‫- اون ر... ‫- ...اون‌وقت ارتش من
‫به‌زودی پیداش می‌کنه.
‫در این رابطه، خبرهای تازه‌ای
‫از اردوگاه لرد تالی رسیده.
‫پیشروی‌شون به خاطر دخالت
‫سر کریستن کول و افرادش کند شده.
‫قبل از اینکه ارتش به گذرگاه‌های رودخونه برسه، ‫دارن اونا رو می‌سوزونن.
‫برگرد به ریورلندز.
‫اگه ایموند یه بار خودشو نشون داده، ‫ممکنه بازم این کارو بکنه.
‫ریسک نکن، اما مسیرش ‫و هدفش رو مشخص کن.
‫با اجازه‌تون، علیاحضرت.
‫ما همین امروز صبح برگشتیم.
‫لیدی بیلا نه چیزی خورده، ‫نه حتی خوابیده.
‫من برای پرواز کاملا آمادگی دارم.
‫اگه چشمات خسته باشه
‫و اژدهات فرسوده، به دردمون نمی‌خوره.
‫دیمون رو می‌فرستم.
‫وقتی به این قضیه‌ی در شهر رسیدگی کردم، می‌رم.
‫سربازهای کشته شده‌مون. ‫باید حساب‌رسی بشه.
‫- موافق نیستی؟ ‫- من می‌تونم برم، علیاحضرت.
‫تلفات نگهبان‌های شهرمون
‫قطعا یه جنایته، ‫اما سر لوتور تحقیق می‌کنه.
‫- این موضوعی نیست که پادشاه بهش ورود کنه. ‫- اونا آدم‌های من هستن.
‫و ما الان به اون آدم‌ها وابسته‌ایم ‫تا حکومتت رو حفظ کنیم.
‫مخصوصا از وقتی که دستمزدشون ‫پرداخت نشده.
‫- علیاحضرت. ‫- الان نه.
‫همیشه همین‌طوریه؟
‫هوم.
‫دیمون.
‫نکنه یهو دوباره سر از دراگون‌استون درآوردم؟
‫ ‫که صدام باید دوباره با صدای تو رقابت کنه؟
‫برعکس. من متعهد شدم ‫که فرمانت رو اجرا کنم.
‫فقط...
‫یه کم دیرتر.
‫حوصله‌ی شوخی ندارم. ‫چه وجهه‌ای از من ساخته می‌شه
‫که فقط زمان و مکانی که ‫خودت بخوای ازم اطاعت کنی؟
‫تو ملکه‌ای.
‫من به صلاح تو عمل می‌کنم.
‫خوبه. صلاح من ویگاره.
‫صلاح منم همین‌طوره. ولی وقت به اندازه‌ی کافی داریم.
‫ایموند ترسیده. ‫اون قبلا هم یک‌بار از دستت فرار کرده.
‫- خطری تهدیدمون نمی‌کنه. ‫- یه جای کار خیانتی در میونه،
‫و من دنبال برملا کردنش هستم.
‫چیزی که تو دنبالشی انتقامه.
‫خدا می‌دونه که بابتش سرزنشت نمی‌کنم، ‫ولی انتقام می‌تونه صبر کنه.
‫در حال حاضر، توی شهرت ‫ناآرامی به پا شده،
‫و احتمالا خودت باعث و بانیش هستی.
‫من از سر لوتر نخواستم که وحشی‌گری کنه.
‫اصلا لازم نبود ‫چیزی ازش بخوای.
‫می‌خوای بذاری این طعنه‌های پوچ
‫یا اون خط‌خطی‌هایی که ‫روی دیوار میخانه‌ها کشیدن به‌همت بریزه؟
‫اینا فراتر از طعنه‌ن. ‫اینا توهین به پسرهامن.
‫چالشی برای مشروعیت منه.
‫تو ملکه‌ی اژدهایانی.
‫قدرت تو همون مشروعیتته.
‫سرورم؟
‫خبر خوش.
‫شاهزاده جافری جوان ‫همین لحظه از ویل برگشته.
‫بهم گفتن که سراغت رو گرفته.
‫هر وقت تونستم میام پیشش. ‫مطمئنم خسته‌ست.
‫خیلی از وقت خواب گذشته.
‫برام مهم نیست.
‫غرب کدوم طرفه؟
‫اصلا نمی‌دونم.
‫- اگه اجازه بدید، سرورم... ‫- من برنمی‌گردم.
‫- جای دیگه‌ای نداریم بریم. ‫- شنیدی چیکار کردم.
‫ویگار توی وندیش تاون دیده شده.
‫مال دو روز پیشه. ‫کی می‌دونه الان کجاست؟
‫خب، پس میریم هارن‌هال. ‫اونجا حتما یکی یه چیزی می‌دونه.
‫ببین، ایموند حتما یه پیام ‫یا نشونه‌ای از خودش گذاشته.
‫- می‌تونیم ردش رو بگیریم. ‫- تا هارن‌هال صد فرسخ راهه،
‫سرورم، و دشت‌ها
‫و جنگل‌ها پر از ریورلندی‌هاست.
‫این کار فراتر از حماقته. ‫خطرناکه.
‫لعنت به این هفت جهنم کوفتی!
‫اگه پیداش کنی می‌خوای چیکار کنی، هوم؟
‫برادرت مثل یه افعی چنبره‌زده‌ست، ‫و تو...
‫تو گرسنه‌ای، داغونی، ‫از پا افتادی، و ما هم تنهاییم.
‫اگه لو بریم...
‫به من نگو چیکار نمی‌تونم بکنم!
‫همه‌اش تقصیر اونه.
‫همه‌چیز.
‫تک‌تک بدبختی‌هام زیر سر اونه، ‫و به خود جنگجو قسم می‌خورم،
‫که پیداش می‌کنم و اون عوضی رو می‌کشم ‫یا اینکه در این راه می‌میرم.
‫هوم.
‫فکر کنم منو می‌شناسی.
‫از آوازه‌ت.
‫الان این امتیاز رو دارم ‫ که به پچ‌پچ‌های رد کیپ گوش بدم.
‫- مهمون‌هایی که می‌پذیری... ‫- چی می‌خوای؟
‫...و هدیه‌هایی که میارن.
‫نشونم بده.
‫دخترم حالش خوب نبوده.
‫همون‌طور که می‌بینی، ‫سردردهای وحشتناکی داره.
‫استاد اعظم لطف کرده و بهش می‌رسه.
‫ولی این بطری که هنوز پره.
‫من بعد از ویسریس، برای خودم معشوقه گرفتم.
‫خود ملکه هم حقیقت رو می‌دونه. ‫بی‌احتیاطی کردم، باعث شرمساریمه.
‫کار سختیه، ‫ولی دیگه نباید لفتش بدم.
‫لرد بود یا یه رعیت؟
‫یا شاید هر دو؟
‫باید ازت خواهش کنم، لیدی میساریا.
‫تو بیشتر از هر کسی باید درک کنی که...
‫ما زن‌ها چه تحقیرهایی رو تحمل می‌کنیم.
‫قطعا نیازی نیست که دوباره ‫در این مورد صحبتی بشه.
‫البته که قصد نداری ‫ملکه رو فریب بدی.
‫من زندانی اونم.
‫مثل خودت، اگه اشتباه نکنم.
‫همون‌طور که می‌گی.
‫تا حالا های‌تاور
‫اولدتاون رو دیدی، سر کریستن؟
‫تعریفش رو شنیدم.
‫من و اورموند یه بازی داشتیم،
‫به اسم دویدن تا بالای برج.
‫قبل از سپیده‌دم از پایین برج شروع می‌کردی
‫و هدفت این بود که اولین نفری باشی ‫که طلوع خورشید رو
‫از بالای فانوس دریایی می‌بینه.
‫البته، می‌ذاشتم اون ببره.
‫اون موقع هم آدم زودرنج و ننری بود.
‫اون لحظه، وقتی خورشید ‫بر فراز هفت قلمرو طلوع می‌کنه،
‫صدها و صدها فرسخ...
‫امیدوارم یه روز بتونم نشونت بدم.
‫می‌تونی توی اولدتاون ‫ برای خودت زندگی تشکیل بدی، سر کریستن.
‫شوالیه‌ای در حد و اندازه‌ی تو ‫خیلی مورد استقبال قرار می‌گیره...
‫تا اونجا به خاندان ما خدمت کنه.
‫ایست! عقب بمونید!
‫دور شید!
‫سر جاتون بمونید!
‫مقاومت کنید!
‫خارهای آهنی.
‫ای خدایان.
‫اونا از ما جلوترن؟
‫مجازاتی که دادی خیلی سنگین‌تر از ‫جرمی بود که مرتکب شده بود.
‫من در رابطهبا این ‫رفتارها خوب آموزش دیدم، مگه نه؟
‫بهترین فرمانده‌ها رو داشتم.
‫در هر صورت، ملکه می‌خواست تمومش کنه.
‫پسر ملکه مرده. ‫باید به خاطر این واکنش‌های ناگهانیش بهش حق داد.
‫- می‌خوای بهش نه بگم؟ ‫- نه، بیشتر آرومش کن.
‫با اخلاقش راه بیا.
‫لازم نیست هر هوسی رو ‫با همون شدت دنبال کرد.
‫می‌دونی، اونا هم شکمشون رو سفره می‌کنن ‫هم گلوشون رو می‌برن.
‫اینطوری بهت گفتن؟
‫مردای شجاعی ‫که با زجر توی کثافت خودشون می‌میرن.
‫جواب این شرورها رو مثل خودشون می‌دیم.
‫اوضاع بین سربازها چطوره؟
‫از دستمزدشون شکایت دارن، یا بهتر بگم، از نبودنش.
‫خودم باهاشون صحبت می‌کنم.
‫یه سخنرانی پرشور از خود شاهزاده‌ی یاغی.
‫فکر نکنم دیگه این کار جای دستمزد ثابت رو بگیره.
‫اگه من رهبریشون کنم، دنبالم میان.
‫خیلی وقت می‌شه
‫که شاهزاده‌ی فلی باتم نبودی.
‫بیشتر این افراد قنداقی بودن که شما...
‫[خون زرین ریخته شده. از سه نفر صحبت شده ‫حساب باز شده]
‫وضعیتمون چطوره؟
‫سنگرها دارن با عجله ساخته می‌شن، سرورم.
‫اما چوب و آدم و زمان کم داریم.
‫پس سربازای وظیفه‌ی بیشتری جمع کن،
‫و هر چی درخت از اینجا تا بیتربریج هست رو قطع کن.
‫باید دیوارهامون رو ایمن کنیم.
‫سپاه رینیرا قطعا راه افتاده.
‫حکیم بهم گغته ‫توی درس‌هات خیلی کوشا بودی.
‫داریم روی اجدادم مطالعه می‌کنیم
‫از طرف خاندان های‌تاور.
‫منظورم جنگ‌هاشون و دشمن‌هاشونه.
‫الان سه روزه که مشغول بررسی
‫این تاریخ‌های خشک و بی‌روح هستیم.
‫گفتی خشک؟
‫نه. البته که نه.
‫یا بهتره بگم، شاید در نگاه اول خشک به نظر بیان،
‫اما یاد گرفتن از...
‫احترام گذاشتن به اجدادمون، کار بزرگیه.
‫و بابتش ممنونم.
‫خوبه.
‫خوش‌حال می‌شم بشنوم که از حفظ برام بخونی.
‫ما درگیری‌های بین
‫خاندان گری‌جوی و خاندان‌های پیک
‫و آزگری و گاردنر رو تحلیل کردیم،
‫خاندان دین از دورن...
‫و مریا مارتل؟
‫وزغ زرد دورن.
‫باید یه صحبتی با معلمت داشته باشم.
‫اون تنها زنی بود که تا حالا
‫ذهن نظامی واقعی داشت.
‫هرچند خدایان در عوض زیبایی رو ازش گرفته بودن.
‫یه شاهزاده‌ی نابینا.
‫زشت، کچل و کمرپهن.
‫زیاد ترسناک به نظر نمی‌رسه.
‫وقتی اگان فاتح ادعای مالکیت زمین‌هاش رو کرد،
‫اون تسلیم نشد.
‫اون رو غاصب اعلام کرد.
‫و تمام کسایی که براش جنگیدن رو،
‫خائن به هفت اقلیم دونست.
‫و قسم خورد که دورن هرگز ‫سر خم نمی‌کنه و تسلیم نمی‌شه.
‫سپاه بزرگی از کوه‌های سرخ سرازیر شد،
‫که متأسفانه ما های‌تاورها هم بینشون بودیم.
‫مریا چاه‌های خودش رو مسموم کرد،
‫و سربازهاش رو درست زیر شن‌های صحرا مخفی کرد.
‫قلعه‌اش، وقتی پیداش کردن، خالی بود.
‫فکر کردن که شکست خورده.
‫اما اون از دل تاریکی بیرون اومد و ‫همه‌شون رو توی خواب قتل‌عام کرد.
‫پس اون یه قهرمانه؟ یا یه شرور؟
‫تارگرین‌ها چیزی از تمدن ما نمی‌دونستن،
‫مذهب هفت و سیتادل.
‫چیزی که داشتن،
‫چیزی که هنوز هم دارن، قدرته.
‫ارتش‌هاشون و اون اژدهاهای وقیحشون.
‫مریا مارتل با هوشش از دشمنش جلو زد.
‫یه ذهن مکار می‌تونه جلوی ‫وحشی‌ترین درنده‌ها هم مقاومت کنه.
‫و دورن حتی تا امروز هم ‫شکست‌ناپذیر باقی مونده.
‫شانس آوردم.
‫دوباره شروع کنیم.
‫هیچ‌وقت برای پیروزی عذرخواهی نکن.
‫دادم اینا رو بسازن.
‫به نظرت شبیه‌ش شده؟
‫تو همون نشانه‌ای هستی که متحدانمون منتظرش بودن.
‫پسر ویسریس، مشعلی ‫که از بالای های‌تاور می‌درخشه.
‫از پایین‌ترین رده‌ی مومنان گرفته ‫تا خود بوروس باراتیون.
‫نه، نباید به اون دست بزنی.
‫هلینا؟
‫می‌دونی چرا؟
‫اونا برگ‌های گیاه سایه‌ی شب رو می‌خورن، ‫ولی این برای من و تو یعنی مرگ.
‫این یه معماست.
‫جیهیرا، بیا با من.
‫بیا.
‫گوش کن عزیزم. باید از اینجا بریم.
‫همین امروز عصر.
‫انگار توی شهر ‫یه دردسرهایی درست شده،
‫و بعضی از سربازهای رینیرا ‫باید برن به نگهبانان شهر کمک کنن.
‫امشب به جای دوتا، ‫فقط یه نگهبان داریم.
‫گردنبندت.
‫دادمش به یه خدمتکار. اون بهمون کمک می‌کنه.
‫یه در مخفی توی اتاق ایموند هست ‫که به بیرون راه داره.
‫زیر قلعه و اون‌طرف دیوارهاش.
‫همونی که اون مردا وقتی اومدن ‫پسرم رو بکشن، ازش استفاده کردن؟
‫اون اتاق الان مال بیلائه.
‫و اونم بدون شک بیرون مشغول شکاره.
‫اگه شانس بیاریم، شاید بتونیم فرار کنیم
‫و توی خیابون‌های کینگز لندینگ غیب بشیم.
‫و جیهیرا چی؟
‫جلوی اتاقش نگهبان هست.
‫اگه حتی یه بار گریه کنه یا داد بزنه...
‫- اونوقت همه‌چی تموم می‌شه. ‫- من تنهاش نمی‌ذارم.
‫راهی که پیش رومونه برای اون امن نیست.
‫اینجا دایه‌هایی هستن که مراقبش باشن، ‫رینیرا هم بهش آسیبی نمی‌زنه.
‫رقباش هیچ‌وقت یه دختر رو برای حکومت بزرگ نمی‌کنن، و...
‫و در واقع شاید عاقلانه باشه،
‫که ملکه بچه رو تحت سرپرستی خودش بگیره.
‫حتی شاید یه روز بتونیم... ‫بتونیم بفرستیم دنبالش.
‫وقتی دروغ می‌گی چشمت رو می‌دزدی.
‫چند روزی می‌شه که ویگار اینجا نبوده. ‫غذا می‌خوره و بعد از دستمون فرار می‌کنه.
‫
‫توی این دو هفته، ۵۰ بار ‫کل ترایندنت رو گشتیم.
‫فعلا باید استراحت کنیم.
‫ممکنه ایموند برای مخفی شدن ‫رفته باشه به وسترلندز؟
‫لنیسترها متحدشون هستن،
‫و توی اون کوه‌ها تا دلت بخواد ‫غار و سوراخ‌سنبه هست.
‫و منم خوش‌حال می‌شم باهات اونجاها رو بگردم
‫وقتی یه کم خوابیدی و غذا خوردی.
‫- ممکنه شبانه حرکت کنه... ‫- بیلا!
‫- بانوی من. ‫- برای تو که همه‌چی خوبه.
‫ملکه تو رو طلسم شانسش می‌بینه، ‫یه نشونه از طرف خدایان، ولی من...
‫تقصیر تو نبود.
‫اون حتی بهم نگاه هم نمی‌کنه.
‫و حقیقتش حق هم داره.
‫حقیقت اینه آدام، خودم می‌خواستم برم.
‫خودم رو یه قهرمان می‌دیدم.
‫که نتیجه‌ی یه جنگ بزرگ رو عوض می‌کنه و...
‫ارزشش رو به قلمرو ثابت می‌کنه.
‫منم همین آرزو رو دارم، بقیه هم همین‌طور.
‫این غروره، و من دارم بابتش مجازات می‌شم.
‫سرنوشت من از قبل تعیین شده بود.
‫قرار بود یه روز ملکه بشم.
‫راهم کاملا جلوم مشخص بود، ولی حالا...
‫راهت از بین رفته.
‫ولی شاید جاش رو داده باشه،
‫به یه ماجراجویی.
‫احتمالا من رو به عقد یه لرد پیر ‫خودشیفته توی پایک درمیارن،
‫که اون‌قدر طلا انبار کرده باشه ‫که بتونه بدهی‌های رینیرا رو بده.
‫و بعدش، من میام و پیدات می‌کنم.
‫و با هم به تبعید فرار می‌کنیم.
‫ولی فقط به شرط اینکه اول غذا بخوریم.
‫ویگار!
‫رفته.
‫نه.
‫نه، نه، اون من رو رها نمی‌کنه.
‫فقط می‌دونم که شب پرواز کرد ‫و ندیدم کجا رفت.
‫شاید ترسیده بود.
‫من زندانیم؟
‫نه.
‫بدون اون، من هیچی نیستم.
‫- اشتباه می‌کنی. ‫- باید پیداش کنم.
‫اگه اژدها فرار کرده باشه، ‫چطوری می‌خوای پیداش کنی؟
‫ملکه هم دنبالشه.
‫ملکه؟
‫بهت گفتم که کینگز لندینگ سقوط کرده.
‫فکر کردم خواب دیدم.
‫اگان؟
‫ملکه می‌گه اون مرده.
‫و می‌گه تو کشتیش.
‫هرچند نمی‌دونم ‫چقدر از این حرف‌ها رو باور کنم.
‫اون مرده چون نمی‌ذاشت راحت باشم.
‫اون...
‫عذابم می‌داد.
‫دوران بچگی‌ام...
‫می‌پرستیدمش.
‫و با این حال مادرمون...
‫گاهی اوقات...
‫بچه‌ای که باعث غصه‌ی مادرش می‌شه...
‫همونیه که مادر بیشتر از همه دوستش داره.
‫هوم؟
‫تو کی هستی؟
‫کسی که خودش داغ‌دیده است.
‫ادامه بده.
‫بگو.
‫اژدهام مرده.
‫یه علیل بدبختم.
‫و هیچ راهی هم وجود نداره ‫که بتونم خودمو به وندیش‌تاون برسونم
‫تا اون برادر احمق کیریم رو بکشم.
‫حالا همون‌طور که می‌گید، بهتر نیست... ‫بهتر نیست برگردیم به اردوگاه، سرورم؟
‫اصلا دلم نمی‌خواد اینجا بدون محافظ پیدامون کنن،
‫مخصوصا وقتی هوا تاریک می‌شه.
‫اون سوگلی کول بود، یادته؟ ‫توی شمشیرزنی نابغه بود.
‫البته پدر منو از مسابقات کنار گذاشت.
‫دیگه حتی بهانه‌اش هم یادم نمیاد.
‫لابد فقط می‌ترسید که از اسب بیفتم.
‫واسه همین، مجبور بودم بشینم و براش دست بزنم.
‫ایموند قهرمان.
‫و چه شاگرد زرنگی هم بود.
‫به زبان والریای کهن مسلط لعنتی بود.
‫بشنوید من...
‫بی نقص هستم.
‫مطمئنم فکر می‌کرد من ‫پادشاه افتضاحی‌ام، اما اگه منم...
‫اون امتیازهای کوفتیش رو داشتم، چی ها که نمی‌شدم.
‫مادرم هم لوسش می‌کرد. ‫راستش رو بخوای، اون رو بیشتر دوست داشت.
‫ایموند طفلک و اون چشم داغونش.
‫و حالا اون من رو کشته، ‫و کل قلمرو کوفتی هم اینو می‌دونن.
‫- باید بگم سرورم. ‫- چی؟
‫تمام مدتی که با هم بودیم...
‫در واقع از همون لحظه‌ای که زخمی شدید،
‫وقتی مست و پاتیل پریدید وسط جنگی ‫که اصلا بهش دعوت نشده بودید...
‫هیچ کاری نکردید جز ناله کردن
‫و خودزنی، اونم ‫با یه سرسختی‌ای که واقعا برام عجیبه.
‫شما که همه‌ی امتیازهای زندگی رو داشتید.
‫شما که هر فرصتی برای درخشیدن داشتید.
‫پسر ارشد، شاهزاده‌ی قلمرو، ‫بهترین استادها، بهترین شوالیه‌ها
‫که بهتون شمشیرزنی یاد می‌دادن.
‫اژدهایی به اون زیبایی، ‫که اسم خورشید رو روش گذاشته بودن.
‫می‌تونستید به اوج برسید.
‫اما در عوض، حق موروثی‌تون رو به لجن کشیدید.
‫تنبلی کردید...
‫در میان‌مایگی غرق شدید...
‫با هر کسی که دم دستتون بود خوابیدید ‫و اون‌قدر میگساری کردید...
‫که با دوست‌های چاپلوستون از حال می‌رفتید.
‫حقیقت رو بهتون می‌گم.
‫شما پادشاه افتضاحی بودید.
‫اما بدتر از اون...
‫آدم افتضاحی هستید.
‫بس کن.
‫گفتن اینجایی.
‫فکر کردم اشتباه شده.
‫شاید از من می‌خوان ‫که یه ذره احترام یا توجه نشون بدم.
‫- مردم یا هفت‌خدا؟ ‫- هردوشون.
‫حداقلش اینه که ضرری نداره. ‫می‌تونی امتحانش کنی.
‫چهارتا از آدم‌هام کشته شدن.
‫اگه اون دو نفر دیروزی رو هم حساب کنی، ‫می‌شن شش‌تا.
‫همه‌شون زره‌زرین بودن، ‫همه‌شون هم یه جور کشته شدن.
‫گلوشون رو بریدن.
‫شکمشون سفره شده بود...
‫و متأسفانه این تازه اولشه.
‫خب...
‫من اشتباه می‌کردم.
‫دشمن همین داخله...
‫الگومنده. هدفمنده.
‫کار یک نفره...
‫یا چندین نفر متحد شدن.
‫وسط روز مردن اما شاهدی نبوده.
‫ذهن یک نفر در کاره، و عزم کرده...
‫و برعلیه حاکمیت من تبانی کرده.
‫یا شاید علیه خود نگهبان‌های شهر.
‫سپتون اعظم شاید من رو رد کنه...
‫اما خود خدایان من رو ملکه کردن.
‫در تاریکترین دوران برام اژدها فرستادن...
‫خدایان واقعی نیازی به سپتون ندارن.
‫ما هم نیازی نداریم.
‫پس چرا خدایان بهم پشت کردن؟ ‫این رو به من بگو؟
‫اگر خواستشون اینه، ‫پس کی جرئت داره سد راه من شه؟
‫خیال کردی بحثی پیش نمیاد؟
‫شکوهمندانه به تخت می‌شینی.
‫با مردم متحد،
‫همیشه هم تابستون می‌مونه ‫و زمستونی در کار نیست؟
‫تو زنی رینرا.
‫همیشه مخالف پیدا می‌کنی.
‫که خواهان شکست و نابودی تو هستن.
‫ما چشم‌هامون رو بستیم دیمون!
‫ایموند کجاست؟ اگان کجاست؟
‫الان در تامبلتون چه خبره؟
‫طلای ما کجاست؟
‫یا اصلا ارتش کوفتی‌مون؟
‫یک جبهه‌ای علیه من هست:
‫یک جبهه بی شکل، یک جبهه آماده حمله
‫وحشتش رو حس می‌کنم. ‫پیش نیومده اما سردیش حس میشه.
‫خسته‌ای.
‫صدای باد رو در این مناره‌ها می‌شنوی
‫و خیال می‌کنی بدشگونن، ‫در حالی که خبری نیست.
‫هوم؟ اینا فقط آدمیزادن.
‫- همین و بس. ‫- پس چرا نمی‌تونی پیداشون کنی؟
‫تو دیمون تارگرین هستی،
‫شجاع و باذکاوت.
‫هزاران ترانه در مدحت خونده شده.
‫بعد دست از پا درازتر اینجا نشستی.
‫این وضع در شأن تو نیست.
‫این کار وقت باارزشمون رو می‌گیره.
‫شک ندارم هدفشون هم همینه.
‫می‌دونستن وقتی اسب‌ها رو رها کنیم، ‫از جاده خارج می‌شیم.
‫شاید این زمین مال اونا باشه، ‫اما حتی اونا هم نمی‌تونن کاری کنن
‫که خار و خاشاک جلوی پامون از زمین سبز بشه.
‫و افراد دارن از فرار حرف می‌زنن.
‫سر کریستن. دوست من.
‫اونا دلیلی نمی‌بینن که این نقشه رو ‫ ادامه بدن و اگه بخوام حقیقت رو بگم،
‫منم همین‌طور. داریم ضعیف می‌شیم.
‫- استونی‌سپت هنوز خیلی جلوتره. ‫- هوم.
‫اگه اینجا از مسیر خارج بشیم...
‫و مستقیم از زمین‌های پست به سمت گذرگاه بریم،
‫شاید بتونیم یکی دو روز از سپاه تالی جلو بیفتیم.
‫اون کشتی لعنتی رو کرایه کن.
‫کدوم کشتی رو میگفتی؟
‫ای هفت‌جهنم.
‫رفته. بانوی من، عجله کنید.
‫گفتید دایه با جیهیرا میاد پیشمون.
‫همین‌طوره، اون طرف منتظرمونه.
‫- کجا؟ ‫- بیا دیگه. زود باش.
‫فکر کردی حواسم بهت نیست؟
‫پس اون کسی که حامله‌ست، ایشونه.
‫یه وارث دردسرساز.
‫نیازی نیست رینیرا از اتفاقات امشب چیزی بفهمه.
‫من دیگه هیچ رازی رو از ملکه مخفی نمی‌کنم.
‫اگه بهش بگی چی می‌شه؟
‫همین الانشم جون‌مون دستشه.
‫طولی نمی‌کشه که وضعیت هلینا خودش رو ‫نشون می‌ده،
‫چون این‌جور چیزا رو نمی‌شه پنهان کرد.
‫تصمیمش با من نیست.
‫درباره‌ی کرم سفید شنیده بودم.
‫سال‌ها پیش.
‫کارش خرید و فروش راز و اخاذی بود، ‫آدمایی رو می‌شناختم که ازش می‌ترسیدن.
‫اون‌قدر زیرک بود که با همه طرف‌ها بازی کنه، ‫نه اینکه فقط سگ دست‌آموز ملکه باشه.
‫شنیدن این حرفا از زبون یه های‌تاور جالبه.
‫فقط ازت می‌خوام به فکر خودت باشی.
‫رینیرا آدم خوبیه، اما...
‫تاج و تخت وزنی داره که آدم رو خرد می‌کنه.
‫رینیرا در نهایت کاری رو می‌کنه که مجبوره انجام بده،
‫و اون کار هم خیلی وحشتناک خواهد بود.
‫فقط یه نفر هست که می‌تونه توی این راه همراهیش کنه،
‫و اونم خیلی وقت پیش انتخابش کرده.
‫اون می‌دونه دیمون چه جور آدمیه.
‫اونا همیشه مثل دو روی یه سکه بودن...
‫هرچقدر هم که بخواد انکارش کنه.
‫ممکنه الان توجهش به تو باشه،
‫و زیر نور گرم نگاهش باشی، اما...
‫واقعا می‌خوای روی هوس‌های ‫یه اژدهاسوار چنین شرط بزرگی ببندی؟
‫می‌خوام برم بیرون.
‫- الان نه عزیزم. ‫- چرا.
‫باید ماه رو ببینم.
‫باید به همون پنجره قناعت کنی.
‫اگه حرف بزنی، به هیچ‌کس خدمتی نکردی ‫و سودی هم به ملکه نمی‌رسونی.
‫اما اگه چیزی نگی، ضرری به کسی نمی‌رسه.
‫این‌طوری پیش های‌تاورها عزیز می‌شی...
‫شاید یه روزی بهشون احتیاج پیدا کنی.
‫سرورم، اون سعی کرد به خاطر شما بیدار بمونه.
‫یالا، حرکت کنین!
‫راه بیفتین!
‫به جلو.
‫ولش کن! رهاش کن به حال خودش!
‫اون کجاست؟
‫ایموند تک‌چشم. می‌دونیم که اینجا بوده.
‫جناب شوالیه، این قضیه دیگه خسته‌کننده شده.
‫خودم می‌خوام یه پیام برای ملکه بفرستم.
‫اون اینجا نیست.
‫- اون هیچ‌وقت اینجا نبوده. ‫- داره دروغ می‌گه.
‫درباره‌ت شنیدم، جادوگر.
‫اون جادوگر نیست. یه احمقه.
‫طرد شده و آواره‌ست. عقلش رو از دست داده.
‫هرچند فکر کنم کسش ‫هنوز اون‌قدرها هم از ریخت نیفتاده.
‫درست زیر سایه‌ی قلعه‌ی من، ‫این‌طوری باهام حرف می‌زنی؟
‫هفته‌هاست که با هیچ زنی نبودم.
‫می‌خوام بکنمت و بکنمت زن صیغه‌ای خودم.
‫آه!
‫انگار حالت رو به بهبودی رفته.
‫توی ایسوس می‌تونیم اعلی‌حضرت رو پنهان کنیم ‫تا وقتی که زمان مناسب برای برگشتنش برسه.
‫اما الان تحت نظریم. دیگه نمی‌تونیم اینجا معطل کنیم.
‫- فقط با حرف زدنت داری امنیتش رو به خطر می‌ندازی... ‫- یه سفر دریایی که توش...
‫پر از دزدای دریایی و اژدها و طوفانه، بعدش که چی؟
‫خرما و بخور بخور، در حالی که وستروس...
‫- داره خاکستر می‌شه؟ ‫- اعلی‌حضرت در وضعیتی نیست که بتونه بجنگه.
‫گرمای براووس رو هم نمی‌تونه تحمل کنه.
‫- همون میمون‌هاش... ‫- لنیستر، غافلگیرم کردی.
‫چه بیزاری عجیبی از سرزمین‌های بیگانه داری.
‫من با این آدما زندگی کردم. یادت رفته؟ ‫باهاشون غذا خوردم،
‫باهاشون جنگیدم، همه‌چیزم رو باهاشون تقسیم کردم، حتی...
‫خب؟
‫می‌دونم چه جور آدمایی هستن.
‫توی براووس، مقدمات رو طوری فراهم کردم که...
‫بتونیم در شأن اعلی‌حضرت زندگی کنیم.
‫- می‌تونیم مطمئن بشیم... ‫- لاریس، اون پادشاهه.
‫نه یه مهره که پیش خودت نگهش داری ‫تا وقتی که به نفعت بشه.
‫- من آدمایی دارم که همراهمن... ‫- مزدورها.
‫از قیافه‌شون معلومه که ارزون خریده شدن.
‫فقط باید ببریمش به لنیس‌پورت، اونجا جاش امنه.
‫از اونجا می‌تونیم هرچی نیرو برامون باقی مونده ‫ رو فراخوانی و فرماندهی کنیم.
‫آره، شک ندارم که این باعث ‫قدرت گرفتن لنیسترها می‌شه،
‫اگه کسترلی‌راک رو مقر جدید پادشاه اعلام کنین.
‫یعنی حتی الان هم به فکر پیشرفت خودتی؟
‫پوزش می‌خوام ای فداکارترین خادمان.
‫من فقط داشتم جونم رو توی دریا ‫برای هدف مشترکمون به خطر می‌انداختم.
‫گرگور، درسته؟
‫انگار اون لحظه‌ی حساس رو که اعلی‌حضرت ‫ تو رو دست پادشاه کرد، از دست دادم.
‫می‌تونی اعلی‌حضرت صدام کنی.
‫یه روح خبیث این دور و براست. ‫بهت می‌گم این آدم نیست.
‫خودت رو سکه‌ی یه پول نکن، ند. ‫ما شوالیه‌ایم، نه بچه.
‫ولی این ترسوها رو پیدا می‌کنیم ‫و طوری مجازاتشون می‌کنیم که درس عبرت بقیه بشن.
‫ما شکارچی هستیم، نه شکار.
‫- به شکارچی‌ها پول می‌دن. ‫- اون بیرون امن نیست!
‫کافیه.
‫من و شما محافظ و نگهبان...
‫بزرگ‌ترین سیتادل در کل وستروس هستیم.
‫مقر حکومتی یه قلمروی قدرتمند.
‫بدون نگهبانان شهر، بدون ما...
‫این خیابون‌ها با فریادهای شورش ‫پر می‌شد.
‫کوچه‌پس‌کوچه‌های کینگز لندینگ از فساد ‫و تباهی می‌جوشید.
‫حالا ازتون می‌خوام به سوگندهایی که برای شهر ‫و تخت پادشاهی خوردید، پایبند باشید.
‫به ملکه‌تون اعتماد کنید، و بهتون قول می‌دم، ‫دو برابرش بهتون پاداش داده می‌شه
‫به خاطر فداکاری‌هایی که الان می‌کنید.
‫و در سال‌های آینده، ‫وقتی دورن بالاخره زانو بزنه...
‫...وقتی امپراتوری بزرگ رینیرا رشد کنه
‫و هفت اقلیم بشه نه تا،
‫بشه دوازده تا، بشه والریای جدید.
‫وقتی با واگن‌هایی که از ابریشم و نقره ‫لبریزه برگردم،
‫کی اولین نفر می‌شه...
‫...که در غنایم جنگی سهیمه؟
‫ما!
‫گروه‌های سه و چهار نفره!
‫هیچ‌کس تنها راه نره.
‫وودگارد، اوترام، ‫شما روی میدون بازار نظارت کنید.
‫انگار لرد فلی باتم ‫کاملا هم فراموش نشده.
‫یه نفر رو دستگیر کردیم، علی‌حضرت.
‫توی ریور رو.
‫پس اون اولین کسیه که پاداشش رو می‌گیره.
‫به صف شید!
‫استونی‌سپت اون‌ور تپه‌ست!
‫چی شده؟
‫ریورمن‌ها عبور کردن.
‫و پل پشت سرشون رو آتیش زدن.
‫دیگه نمی‌تونیم جلوی پیشروی‌شون رو بگیریم.
‫پس شکست خوردیم.
‫چند نفر دیگه؟
‫کی باهات بود؟
‫فقط خودم بودم. قسم می‌خورم.
‫-تنهایی عمل کردم. ‫-به دستور کی؟
‫بهتون گفتم که هیچ‌وقت صورتش رو ندیدم.
‫زبون یا چشم؟
‫چشم.
‫گفت پادشاه بوده! خواهش می‌کنم!
‫گفت این کار پادشاهه ‫که من باید انجامش می‌دادم.
‫پس کار اگان بوده.
‫نه.
‫نگاه کن.
‫توی چکمه‌م.
‫گفت از طرف ‫پادشاه دیرون تارگرینه.
‫برای کشتن خائن‌های تاج و تختش.
‫نه!
‫نه! نه! خواهش می‌کنم!
‫هیچ‌کس نمی‌تونه بگه که تو
‫تمام تلاشت رو نکردی.
‫شاید این بهترین چیزی بود ‫که می‌تونستیم بهش امیدوار باشیم.
‫ما رد خودمون رو گذاشتیم و زنده برگشتیم...
‫...به تامبلتون، شاید...
‫تا بفهمیم اورموند چه نقشه‌ای داره.
‫از پیشنهادت ممنونم، سر گوین.
‫اما مسیر من از قبل مشخص شده.
‫و اون...
‫اون مسیر چیه؟
‫با کلک از رودخونه رد می‌شیم.
‫یا با شنا.
‫سد کردن راهشون یه چیز بود، ‫سر کریستن، اما...
‫باید ببینی که اونا برتری پیدا کردن.
‫دیگه چه کاری از دستمون برمی‌آد؟
‫بهشون ملحق می‌شیم...
‫توی نبرد.
‫رو در رو باهاشون مقابله می‌کنیم.
‫از زمانی که راه افتادیم فقط نصف افرادمون موندن.
‫به ازای هر کدوم از ما، ‫۲۰۰ تا ریورلندی اونجاست.
‫این... تو...
‫این کار ما رو به سمت مرگ حتمی می‌بره.
‫هدفت همین بود، نه؟
‫از همون اول.
‫سرنوشت ما همیشه تضمین شده بود، سر گوین.
‫وقتی راه افتادیم، محکوم بودیم...
‫به مرگ و شکست.
‫من بهت پناهگاه پیشنهاد دادم.
‫یا حداقل امید به داشتنش رو.
‫تو به من خدمت به خاندانت رو پیشنهاد دادی.
‫ممنونم.
‫اما من تمام عمرم یه خدمتکار بودم.
‫چه برای سبزها، چه برای سیاه‌ها.
‫من خودم رو با سوگندها تعریف کردم...
‫با فداکاری تزلزل‌ناپذیر.
‫و اشراف‌زاده‌ها تا وقتی براشون سود داشت، ‫خیلی بهم بها دادن.
‫اما نمی‌ذارم الان من رو خوار و خفیف کنن.
‫نمی‌خوام با خواری برگردم...
‫طرد شده.
‫من بزرگ‌ترین جنگجوی قلمرو هستم.
‫و همون‌طوری هم می‌میرم.
‫با چشمانی باز.
‫سرسخت.
‫باشکوه در نبرد.
‫و در نهایت، نه در خدمت اونا.
‫بلکه در خدمت خودم.
‫و براش آوازها می‌خونن.
‫و خود ملکه آلیسنت هم اونا رو می‌شنوه.
‫نقشه اینه که ناوگان رو ‫توی دریفت‌مارک بازسازی کنیم،
‫ولی زمان می‌بره.
‫منابع ولاریون‌ها تحلیل رفته.
‫وضعیتی که ‫خیلی باهاش آشنام.
‫پادشاه همسر، سرورم.
‫شاهزاده‌ی من.
‫بهای تحقیر شدنمون.
‫- این چیه؟ ‫- این کیه.
‫دیرون تارگرین جوان.
‫اورموند اون رو پادشاه اعلام کرده.
‫باید وقتی فرصتش رو داشتیم ‫آتیششون می‌زدیم.
‫خیلی تحمل کردیم.
‫خیلی زجر کشیدیم.
‫این رو می‌دونم.
‫و با اینکه الان داریم از پا درمی‌آیم...
‫توی تاریکی...
‫امیدمون رو از دست نمی‌دیم.
‫بیا بخواب.
‫اون یه چیزی می‌شنوه.
‫هفت‌خدا همین حالا هم مراقبمون هستن.
‫نگاه کن.
‫باشد که دوشیزه بهمون بینش بده.
‫چون راه پیش رو متبرکه.
‫باشد که جنگجو شمشیرش رو بهمون بده
‫تا در اراده‌مون سست نشیم.
‫و آهنگر...
‫بیا بریم.
‫باشد آهنگر با قدرتش بهمون برکت بده.
‫پیرزن راهمون رو روشن می‌کنه.
‫راه ما، راه حق و درستیه.
‫سر لوتر؟
‫مراقب باش.
‫مادر آرامش می‌ده.
‫پدر، محافظتش رو.
‫نه. نه، مسدوده.
‫باید برگردیم.
‫راه برگشتی نیست، در بسته شده!
‫نه، نه، نه، نه، نه! نه!
‫و غریبه...
‫[مجلسی برای خائنان]
‫غریبه بهمون آرامش ابدی می‌ده.
«ارائــه ای از فیلم سیاه» [ WWW.BLACKFILM.TOP ]