«ارائــه ای از فیلم سیاه» « دانلود فیلم و سریال بدون سانسور از فیلم سیاه » [ WWW.BLACKFILM.TOP ] Telegram: @BLACKFILMTOP
‫گرادیوا ‫(این نام از یک نقش‌برجستهٔ معروف رومی و رمان مشهور ویلهِلم یِنسن گرفته شده است)
‫(در زبان لاتین، گرادیوا به ‫معنای زنی است که گام برمی‌دارد.)
‫Artist: Cyril Giroux ‫Song: Non Sei Mio (feat. Serena Altavilla)
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌شه لطفا آهنگ رو قطع کنی؟
‫کسی باهاش مشکلی نداره.
‫داره همه رو اذیت می‌کنه.
‫خاموشش کن.
‫ممنون.
‫این برنامه‌ست.
‫یادم نرفته.
‫هنوز منتظر مقاله‌ت هستم.
‫قبل اینکه برسیم بده‌ش به من.
‫انجامش دادم، فردا میدم بهتون.
‫نه، فردا نه.
‫باید چکش کنم.
‫اگه انجامش دادی، قبل ‫اینکه برسیم بده‌ش به من.
‫تا وقتی برسیم وقت داری.
‫تونی، یه تلاشی بکن. لطفا.
‫«لیست تقسیم‌بندی اتاق‌ها»
‫ربکا؟
‫- چی؟ ‫- ببین.
‫دختر، من نمی‌تونم.
‫قربونت، اینطوری حتی ‫نمی‌تونیم سیگار بکشیم.
‫از اون تو مخی‌هاست.
‫واسه لباس مارادونا ‫حاضری چقدر پول بدی؟
‫دخترم مدام بابتش داره میره رو مغزم.
‫نمی‌دونم.
‫اصل یا فیک؟
‫فکر کنم فیک باشه.
‫۲۰ یورو؟
‫آره.
‫چتی چیزی هستی پسر. توضیح بده.
‫همش می‌پری وسط حرفم.
‫ردیفه؟
‫آره، تو چی؟
‫این اسم پدربزرگمه.
‫اونا اشراف‌زاده بودن. ‫از این آدمای خوش‌نام.
‫داره در مورد ‫خانواده‌ش حرف می‌زنه؟
‫ول‌کن نیست.
‫- باشه، کی با تو بود. بی‌خیال. ‫- شوخی کردم، بگو.
‫- یه ویلای خیلی خفنی داشتن. ‫- رسماً یه قلعه بود.
‫دو تا برجک گنده داشت، ‫با راه‌راه‌های قرمز و سفید.
‫یه بالکن گنده.
‫همیشه آفتابی بود.
‫- نمیدونم چرا، ولی بود. ‫- آره.
‫خونه‌هه معرکه بود.
‫- باغش... ‫- باغش یه جنگل بود.
‫- یه دروازه هم داشت. ‫- ثروتمند بودن؟
‫خرپول بودن. دارم ‫همینو میگم دیگه.
‫کلی درخت اونجا ‫بود، مثل درخت چنار...
‫- درخت نخل؟ ‫- آره.
‫- تو از کجا میدونی؟ ‫- درخت کاج...
‫عکس‌هاشو دیدم.
‫آهان آره، عکس‌ها.
‫عکس مادربزرگت رو بهش نشون بده.
‫- پسر... ‫- بی‌خیال، نشونم بده.
‫خیلی خفنه.
‫لپ‌های تپلی داره، معلومه هیچ ‫وعده غذایی رو از دست نداده!
‫بی‌خیال داداش.
‫نه، نشونت نمیدم. دارم ‫برات تعریف می‌کنم داداش.
‫مادربزرگم خیلی فقیر ‫بود، اهل حومه ناپل بود.
‫- آره. ‫- برای خانواده مونتورسی کار می‌کرد. ‫(از خانواده‌های تاثیرگذار در صنعت غذای ایتالیا)
‫توی اون ویلای معرکه.
‫روز اول کارش. اون می‌رسه.
‫در رو باز می‌کنه. ‫پدربزرگم رو می‌بینه.
‫- عشق در نگاه اول. ‫- اوه.
‫عشق در نگاه اول بود، پسر.
‫از هم جدانشدنی بودن. ‫بدجور عاشق هم بودن.
‫بعد از یه سال،
‫یه سالِ شاد، زندگی ‫شیرین و این حرفا،
‫حامله می‌شه.
‫بعد یه روز، یه روز ‫معمولی، تو پاییز،
‫یه روز صبح، بلند می‌شه،
‫و می‌ره واسه ویلا خرید کنه.
‫راه می‌افته سمت مرکز شهر.
‫یه صدای عجیبی می‌شنوه، یه ‫صدای فلزی‌طور که تا حالا نشنیده بود.
‫- چی بود؟ ‫- اون که نمی‌دونست.
‫روحشم خبر نداشت، صداش مثل ‫کوبیده شدن یه چیزی به هم بود.
‫بعد یه صدای دیگه می‌شنوه،
‫بلندتر، یه صدای غرش ‫عمیق که بند نمیومد.
‫- چی بود؟ ‫- صداش بلندتر شد.
‫اون نمی‌دونست.
‫دور و برش رو نگاه می‌کنه و می‌بینه ‫تیرهای چراغ برق دارن می‌لرزن.
‫- فهمید که زلزله‌ست. ‫- زلزله!
‫بی‌خیال. خیلی وحشتناکه.
‫می‌تونست بره پیش پدر ‫و مادرش، ولی نرفت.
‫- می‌خواست پدربزرگم رو نجات بده. ‫- بی‌خیال.
‫عاشقش بود.
‫- چقدر رمانتیک. ‫- آره، خیلی وفادار بود.
‫- عاشقش بود. ‫- می‌دوئه، تمام راه رو تا ویلا می‌دوئه.
‫حدود یه ساعت می‌دوئه،
‫ولی دیگه خیابونی ‫هم باقی نمونده بود.
‫مدام گم می‌شه، اصلاً ‫نمی‌دونه کجاست.
‫بعد یه ساعت پیداش می‌کنه.
‫ویلا..
‫که دیگه ویرون شده.
‫هیچی نمونده.
‫برجک‌ها فروریختن،
‫درختا افتادن، استخر پر از سنگه.
‫شروع می‌کنه به ‫گشتن دنبال پدربزرگم.
‫سه روز می‌گرده. تسلیم نمی‌شه.
‫- سه روز. ‫- عجب شجاعتی.
‫سه روز، فکرشو بکن.
‫- قفل کرده بوده روش، داداش. ‫- سه روز اونجا بوده.
‫روز سوم، می‌فهمه.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینتش. ‫پدربزرگم رفته.
‫این یعنی اون بچه هیچ‌وقت...
‫- هیچ‌وقت باباشو نمی‌شناسه. ‫- نه.
‫اون بچه مامانم بود. ‫هیچ‌وقت باباشو ندید.
‫اون بچه، مامانم بود. ‫هیچ‌وقت باباشو ندید.
‫پسر.
‫خیلی سخته.
‫- وحشتناکه. ‫- واقعاً.
‫خیلی حال گیریه.
‫پدربزرگم بود.
‫می‌دونسته خواهرش تو ویلاست،
‫واسه همین دوید تا نجاتش بده.
‫ویلا آوار شد روشون. ‫این‌طوری مُرد.
‫داری پیازداغشو زیاد می‌کنی.
‫آره، یه جورایی.
‫دیوونه‌ای داداش. ‫حقیقتو بهمون بگو.
‫بقیه‌ش همه‌ش راسته.
‫جدی؟ بقیه‌ش راسته!
‫جنازه پدربزرگمو چند ‫روز بعد پیدا کردن.
‫مونتورسی‌ها یه مقدار ‫پول به مادربزرگم دادن،
‫تا بتونه بره فرانسه ‫پیش فامیل‌هاش.
‫رفت حوالی پاریس.
‫اونجا بد نیست.
‫و... داغون شد دیگه.
‫قلبش بدجوری شکسته بود.
‫عشق زندگیش رو از دست داده بود.
‫مامانم رو به دنیا آورد.
‫اون...
‫پس مامانت اونجا خانواده داره؟
‫قضیه با مامانت یه ‫جورایی پیچیده نیست؟
‫نمی‌دونه.
‫- مطمئن نیست. ‫- جدی؟
‫تا حالا ایتالیا رفتی؟
‫هیچ‌وقت.
‫همش داری می‌گی که ‫عملاً ایتالیایی هستی،
‫ولی حتی یک بار هم اونجا نرفتی.
‫- نه، هیچ‌وقت. ‫- سخت نگیر داداش.
‫- آروم باش. ‫- چرا داره جوش میاره؟
‫- از مرسیه خواستی بیاد؟ ‫- آره.
‫- تونستی از زیرش در بری؟ ‫- چی؟
‫همون تکلیف رو میگم.
‫انجامش دادم، دادمش بهش.
‫هول‌هولکی انجامش دادم.
‫مادربزرگم هیچ‌وقت عاشق مرد ‫دیگه‌ای نشد. یا پدربزرگم، یا هیچ‌کس دیگه.
‫چه سنگین.
‫تو این چیزارو درک نمی‌کنی.
‫- چی؟ ‫- منظورم اینه که...
‫- تو توی قطار با دخترا تیک می‌زنی. ‫- گمشو بابا.
‫چی شد؟
‫باحال بود.
‫کار رو در آوردی؟
‫آره، کار رو در آوردم.
‫همون اول؟
‫نه...
‫نه همون اول.
‫بیشتر تعریف کن ‫داداش. من که نمیدونم.
‫بوسیدمش.
‫بعدش همه‌جاشو لمس کردم.
‫بعدش هم سکس کردیم.
‫بدجوری حشری شده بودم.
‫ارضا شدی؟
‫آره.
‫آب رو بده من.
‫بازم می‌بینیش؟
‫فکر نکنم.
‫حرف زیادی نداریم که با هم بزنیم.
‫رو اعصابم می‌رفت.
‫منطقیه.
‫خاکستر شروع کرد به ریختن روی ‫سرمان، هرچند در ابتدا خیلی کم بود.
‫سرم را چرخاندم
‫و در پشت سر ما، ابری غلیظ از ‫دود را دیدم که در تعقیب ما بود،
‫و مانند یک سیلاب ‫روی زمین پخش می‌شد.
‫تنها چیزی که شنیده ‫می‌شد ناله‌ی زنان،
‫گریه و زاری بچه‌ها،
‫و فریاد مردان بود.
‫شاید بتوانم ادعا کنم که ‫در میانه آن خطر مهیب،
‫حتی یک شکایت یا کلمه‌ای که نشانۀ ‫ضعف باشد از دهانم خارج نشد.
‫با این حال، آن فکر تیره و تار و به طرز ‫عجیبی تسلی‌بخش من را سرپا نگه داشته بود
‫که کل دنیا داره همراه ‫با من نابود می‌شود.
‫سوزان.
‫۱۲، ۱۳، ۱۴...
‫۱۵، ۱۶، ۱۷، ۱۸، ۱۹.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫زود بیدار شدی!
‫خوابت نبرد؟
‫بیا، بیا اینجا.
‫چه پسر خوبی!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫کلی کیس تو ایتالیا هست.
‫لعنتی.
‫«ایدری» خوب به نظر می‌رسه.
‫مائوریتسیو، ایدری...
‫ماریو بد نیست.
‫ماریو
‫دوناتو هم اگه مست باشی بدک نیست.
‫قیافه‌ش خیلی خوبه
‫- ازش خوشت نمیاد؟ ‫- گربه‌ش رو ترجیح میدم.
‫مائوریتسیو خوب به نظر می‌رسه.
‫سگ بامزه‌ای داره.
‫یا گربه‌ست یا سگ.
‫مائوریتسیو می‌تونه درباره ‫فرهنگ ایتالیا بهم یاد بده.
‫بونجورنو، مائوریتسیو.
‫چطوری؟
‫- خوبم. ‫- همه‌چی خوبه.
‫این یکی.
‫مائوریتسیو، بیا بریم.
‫قراره دو نفره کار کنین. ‫اتین، تو با سافیا هستی.
‫مریام با سارا.
‫تونی با سوزان.
‫- نه... ‫- اون دیگه کیه؟
‫همون مو قرمزه.
‫کدوم مو قرمزه؟
‫همونی که یه کیف گنده داره.
‫- همون هنریه؟ ‫- آره.
‫- بُز آوردی. ‫- گندش بزنن.
‫کفشام دارن سوراخ میشن.
‫خانم که اصلاً اهمیت نمیده!
‫این زمین چرا اینجوریه؟
‫ببین یونس، من مسئول زمین نیستم.
‫- جلو پاتو نگاه کن. ‫- یالا دیگه.
‫آب می‌خوام. گلوم ‫مثل صحرا خشک شده.
‫یالا دخترا، دیگه ‫چیزی نمونده برسیم!
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫سفر تازه از الان شروع میشه.
‫آسمون رو نگاه کن!
‫خانم پاکین، تقریباً رسیدیم؟
‫خیلی دارین آروم میرین.
‫دارین سرعت کل ‫گروه رو میارین پایین.
‫میتونی فرق بین آتشفشان ‫و کوه رو بهمون بگی؟
‫کوه خب مثل یه کوهه. ‫همه اینو می‌دونن.
‫آتشفشان مثل کوهه ولی ‫پوسته و مواد مذاب داره.
‫- پوسته؟ ‫- آره، می‌تونه منفجر بشه.
‫متوجهم. خب، ممنون ‫بابت خلاصه کردنش.
‫کسی یادش هست آتشفشان‌ها ‫چطور شکل می‌گیرن؟
‫تونی، تو چی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- تکتونیک صفحه‌ای.
‫نمی‌دونی؟ فکر کن.
‫تکتونیک صفحه‌ای.
‫ممنون بابت کمکت، جیمز.
‫در واقع، وقتیه که دو تا ‫صفحه به هم برخورد می‌کنن.
‫این منجر به یه جور هم‌پوشانی میشه،
‫که باعث شکل‌گیری آتشفشان میشه.
‫درسته؟
‫به این چی میگن... سوزان؟
‫- فرورانش. ‫- فرورانش، دقیقاً.
‫می‌تونی یه توضیح کوتاه ‫بهمون بدی، سوزان؟
‫- تکتونیک صفحه‌ای... ‫- به سوزان گوش کنین، هوگو و چاماتکا.
‫- حرف زدنش تموم نمیشه. ‫- حرکت کن.
‫سوزان، بلندتر صحبت کن.
‫وقتی یه صفحه میره ‫زیر یه صفحه دیگه،
‫میره توی گوشته و ذوب میشه،
‫و مواد مذاب
‫از طریق یه گسل توی ‫پوسته زمین بالا میان،
‫و آتشفشان‌ها رو شکل میدن.
‫ضمناً صفحات تکتونیکی ‫می‌تونن زلزله‌های خطرناک
‫- ایجاد کنن. ‫- چاماتکا، گوش کن.
‫بله، درسته.
‫توی کامپانیا، منطقه‌ای ‫که توش هستیم،
‫یه منطقه با فعالیت ‫لرزه‌ای بالا هست.
‫اینجا مرتب زلزله میاد.
‫تو تاریخ ناپل،
‫زلزله‌های خیلی شدیدی رخ داده.
‫مهم‌ترینش تو تاریخ معاصر
‫سال ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، ‫چون واقعاً فاجعه‌بار بود.
‫بخش بزرگی از شهر،
‫و حتی بعضی از روستاهای ‫اطراف، نابود شدن.
‫خب.
‫مواد مذاب گوشتۀ ‫زمین با هم ذوب شدن،
‫و چیزی رو به وجود ‫آوردن که بهش میگن...
‫- ماگما! ‫- ماگما.
‫ماگما گاز تولید میکنه،
‫که جمع میشه. هی ‫بیشتر و بیشتر میشه.
‫فشار بالا میره، ‫هی بیشتر و بیشتر،
‫تا اینکه یهو، بوم!
‫دهانه آتشفشان رو می‌شکنه.
‫یه ستون از دود،
‫خاکستر و پوکه‌معدنی ‫می‌فرسته بیرون.
‫به این میگن فوران پلینیایی.
‫- چرا «پلینیایی»؟ ‫- به خاطر پلینی.
‫- پلینی کوچکتر. ‫- خوبه.
‫پلینی یه نویسنده بود.
‫اون کل جریان فوران رو تماشا کرد،
‫هر اتفاقی که افتاد رو، به صورت ‫زنده، از میسنو دید. (منطقه‌ای نزدیک ناپل)
‫پلینی چی می‌بینه؟
‫یه ابر غول‌پیکر.
‫خیلی بزرگه، داره میره تو آسمون.
‫شبیه قارچه.
‫اما از اونجایی که اون ‫زمان بمب اتم وجود نداشت،
‫پلینی اون رو با چی مقایسه میکنه؟
‫یه درخت کاج؟ مثل ‫چیزی که سر کلاس دیدیم؟
‫یه درخت کاج! بله، ‫آفرین، کنستانس.
‫یه درخت کاج تو آسمون.
‫- قربون همگی، قابلی نداشت. ‫- خیلی خوبه.
‫خب، پس ما می‌دونیم
‫که تو روز اول،
‫۲۴ اکتبر سال ۷۹ میلادی،
‫با بارش سنگ‌های پوکه‌معدنی ‫روی پُمپئی شروع میشه.
‫پوکه‌معدنی‌ها مثل بارون می‌بارن،
‫سنگ‌ها تندتند و پشت‌سرهم می‌بارن
‫برای ساعت‌ها.
‫توی خیابون‌ها تلنبار میشن
‫و روی خونه‌ها،
‫و ارتفاعشون حداقل ‫به ۲.۸ متر می‌رسه.
‫مردم چه واکنشی نشون میدن؟
‫چاماتکا، اونا چه ‫واکنشی نشون میدن؟
‫تو خونه‌هاشون می‌مونن.
‫بعضی‌هاشون، بله. سعی می‌کنن ‫فرار کنن، یا تو خونه بمونن.
‫چرا این ایده بدیه؟
‫اونا گیر کرده بودن. سنگ‌ها ‫جلوی درها رو بسته بودن.
‫دقیقاً. همین‌طور که ‫سنگ‌ها روی هم جمع میشن،
‫بعد یه مدت، نهایتاً گیر میفتن
‫توی خونه‌های خودشون.
‫تازه این در صورتیه که ساختمون‌ها ‫زیر سنگینی سنگ‌ها خراب نشن.
‫ابر آتشفشانی جلوی ‫خورشید رو می‌گیره.
‫تاریکِ تاریک میشه.
‫پلینی توی نامه‌ش می‌نویسه:
‫"روز بود،
‫ولی دور و برمون،
‫تاریکی‌ای حاکم بود که ‫از هر شبی سیاه‌تر بود."
‫بعدش، موقع طلوع آفتاب،
‫هیچ صدایی نمی‌شنون.
‫فکر می‌کنن: "دیگه ‫تمومه. تموم شد."
‫"عذاب الهی تموم شده."
‫خب اونا چیکار می‌کنن؟
‫کم‌کم شروع می‌کنن از ‫خونه‌هاشون میان بیرون.
‫خب.
‫بدترین پناهگاه‌ها.
‫جریان آذرآواری.
‫شبیه اسم یه فیلمه.
‫آره، اسم خوبی واسه یه فیلم میشه.
‫جریان آذرآواری چیه؟
‫مثل یه بهمن داغه.
‫آره، تقریباً همینه. ‫جواب خوبی بود.
‫توصیفش سخته، آخه خیلی...
‫یه پدیده‌ست در ‫ابعادی غیرقابل تصور.
‫فقط سعی کن تصورش کنی.
‫یه ابر گنده رو تصور ‫کن. واقعاً غول‌پیکر.
‫پر از خاکستر،
‫بقایای آتشفشانی، سنگ‌ها،
‫بقایای آتشفشانی،
‫گاز
‫همه‌ش در حال سوختن. ‫و وقتی می‌گم سوختن،
‫منظورم ۲۵۰، ۳۰۰ درجه‌ست.
‫اون دیگه داغ نیست، جهنمه.
‫این ابر سوزان
‫از وزوو میاد پایین، ‫(کوه آتشفشانی معروف در ایتالیا)
‫با سرعت بالای ۶۰۰ کیلومتر بر ساعت ‫حرکت می‌کنه، تقریباً به سرعت یه هواپیما.
‫نمی‌دونم می‌تونی ‫تصورش کنی یا نه.
‫وقتی با هوا برخورد ‫می‌کنه، پخش میشه.
‫غول‌پیکره. در عین حال، باشکوهه.
‫مثل یه حکاکی متحرکه،
‫با تمام طیف‌های رنگ ‫خاکستری که بتونی تصور کنی.
‫حرکت می‌کنه، سبکه،
‫پخش میشه، می‌چرخه.
‫از وزوو با سرعت میاد پایین،
‫و هر چیزی رو که ‫سر راهشه نابود می‌کنه.
‫آتش! این رو به ‫فرانسوی چی می‌گین؟
‫- آتش؟ گدازه؟ ‫- می‌سوزونه.
‫نه بابا، ببین.
‫- اگه گدازه بود که تا الان مُرده بودیم. ‫- خاکستر؟
‫پمپئی، بوم.
‫ما هم، بوم. وزوو باید بخوابه.
‫تو بخواب.
‫معلومه دیگه.
‫اومدی اینجا که "بوم" رو ببینی؟
‫اینو ترجمه کن، باشه؟
‫اومدی اینجا که "بوم" رو ببینی؟
‫میمیری.
‫اگه "بوم" کنه.
‫نمیتونی بپرسی کیه؟
‫که چی بشه؟
‫- فقط بپرس. ‫- اعصاب خردکنی هستیا. واسم مهم نیست.
‫فقط میخوام بپرسی!
‫بپرس داداش. تو ایتالیایی بلدی.
‫کی بهم ایتالیایی یاد داد؟
‫- پدر مادرت. ‫- اونا هیچی بهم یاد ندادن.
‫می‌خواستیم بخوریما.
‫ببخشید، ببخشید...
‫- برنامه چیه؟ ‫- جشن سالگرد ازدواجه.
‫فامیل کی هستن؟
‫شاید خانواده سانتوروئه، نمیدونم.
‫پس سالگرد ازدواجه،
‫مال خانواده تو نیست، ‫مال خانواده سانتوروئه.
‫واسه این پرسیدم، چون ‫ایشون اهل ناپل هستن.
‫اون اهل ناپله؟
‫از روی چهره‌ش معلوم نیست؟
‫اون فکر نمیکنه ‫شبیه ناپلی‌ها باشی.
‫اهل کجایی؟
‫- میخوای درباره خانواده‌ت بپرسم؟ ‫- آره، بپرس.
‫شما مونتورسی‌ها رو می‌شناسید؟
‫نه بچه‌ها
‫اینجا آدمای زیادی ‫هستن، از اونا بپرسید.
‫مرسی
‫نمی‌شناخت. گفت ‫باید از بقیه بپرسی.
‫- اونا خانواده‌ت نیستن. ‫- پس اون شک داره.
‫آره، به نظر مطمئن نمیومد.
‫بی‌خیال، بپرس. من که نمیپرسم.
‫دارن جشن می‌گیرن، من ‫نمیخوام مزاحمشون بشم.
‫ترسیدی.
‫- پسر، این احترامه. ‫- اون ترسیده.
‫- برو ببین. ‫- فقط ازشون بپرس.
‫نمیخوام مزاحمشون بشم.
‫- شل کن سلیم. ولش کن. ‫- اشکال نداره، بی‌خیال.
‫- اینجا حس خیلی عجیبی داره. ‫- منظورت چیه؟
‫نمیدونم پسر، نگاه کن. عجیبه.
‫چرا باید سالگرد ‫ازدواج رو جشن بگیری؟
‫خنده‌دار نیست.
‫درباره خانواده من اینطوری ‫حرف نزن. خنده‌دار نیست.
‫- شوخی نمیکنم. ‫- مسخره‌بازی درنیار.
‫هیچ‌کس اینجا تو رو نمیشناسه.
‫خیلی سنگینه.
‫چطور تحمل میکنی؟ دخترای ‫کلاس ادبیات خیلی ضدحالن.
‫چطور این کار رو میکنن؟ نمیکنن.
‫- چی؟ پسر. ‫- تو خونه انجامش میدن.
‫- بی‌خیال بابا. ‫- داری شورشو درمیاری.
‫چرا خجالت میکشی؟
‫- من خجالتی‌ام. ‫- اون به آنجلا نخ داد.
‫نه بابا!
‫- چیزی نبود که. ‫- پسر!
‫کارش از نخ دادن هم گذشته بود.
‫- فکر می‌کردم اون هیچ‌وقت پا نمیده. ‫- خیلی عجیب بود.
‫خیلی عجیب‌غریبه. ‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫نکن، من این‌جوری نیستم.
‫- بس کن. ‫- خوبی بابا.
‫- اون خیلی جوگیر شده. ‫- تمومش کن.
‫- حسودیت میشه؟ ‫- برام مهم نیست، من با چاماتکام.
‫- تو با هیچ‌کی نیستی. ‫- دست از سر دختره بردار.
‫تنها نیستی. ما هم ‫هیچ‌کی رو نداریم!
‫خواننده‌هاش خیلی خوبن.
‫Artist: Tiffany Rochelle Diamante & Thomas Didier ‫Song: Spicy Look
‫خوبی فرانسوی ‫کوچولو؟ خیلی که گیج نشدی؟
‫تو توره دل گرکو چیکار می‌کنی؟
‫تو دانشگاه علوم می‌خونم.
‫تو چیکار می‌کنی؟
‫سر ساختمون کار می‌کنم.
‫عالیه.
‫نه. خیلی گرمه.
‫خیلی گرمه.
‫خانواده‌ی مونتورسی رو می‌شناسی؟
‫نه.
‫کیا هستن؟
‫آدمایی که می‌شناختی...
‫فامیلی من ساگریستانوئه.
‫ساگریستانو؟
‫مائوریتسیو ساگریستانو.
‫همین‌جا بزرگ شدی؟
‫آره، بچه‌ی همین‌جام.
‫خوبه.
‫هم آره هم نه.
‫آره! اون‌جا!
‫- می‌دونستم. ‫- جوانمردانه نیست.
‫شما دو نفرید.
‫آروم باش، خودم ردیفش می‌کنم.
‫یالا! برو جلو.
‫از پسش برمیای داداش.
‫دو بار لایی خوردم. خیلی ضایع‌ست.
‫برو جلو.
‫این دیگه وحشی بازیه.
‫تونی!
‫شد هفت تا پاس.
‫برو جلو، مارادونا.
‫حرف نداره.
‫تو زیبایی. چه‌جوری میگن "زیبا"؟
‫تو هم همین‌طور.
‫یکی این‌جاست.
‫- اینجا باحاله. ‫- آره، واقعاً.
‫- چی؟ ‫- گفتم اینجا باحاله.
‫ببین! اونجا رو نگاه کن.
‫قشنگ نیست.
‫یعنی اگه منطقی نگاه کنی، نیست.
‫ولی باحاله.
‫در کل، جواب میده.
‫دقیقاً.
‫- کی نوتلا می‌خواست؟ ‫- من.
‫این یکی فندقیه.
‫سال دیگه می‌خوای چیکار کنی؟
‫کلاس آمادگی ادبیات.
‫کجا؟
‫واسه لاکانال درخواست دادم. حالا ببینیم ‫چی میشه. (مدرسه ممتاز اطراف پاریس)
‫واو، کارِت درسته.
‫می‌خوای چه رشته‌ای بخونی؟
‫فکر کنم...
‫ادبیات روسی، ‫بقیه‌شو مطمئن نیستم.
‫تو چی؟
‫دوره نقاشی و دکوراسیون.
‫- مثل بابات. ‫- دقیقاً.
‫- انتخاب خوبیه. ‫- آره، خودم دوستش دارم.
‫تو چی؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا دارین درباره این چیزا حرف می‌زنین؟ ‫ما تو تعطیلاتیم، داریم بستنی می‌خوریم.
‫- از سال دیگه حرف نزنید. ‫- اینم اردوی مدرسه‌ست.
‫- بی‌خیال بابا. ‫- ما کلی تکلیف داریم.
‫- تو انجامش دادی؟ ‫- آره.
‫تو ایتالیایین، هوا به این قشنگی،
‫اونوقت دارین درباره ‫ثبت‌نام دانشگاه حرف می‌زنین.
‫دیدم رفیق واسه خودت دست و پا کردی.
‫خیلی بامزه بودن.
‫وقتی داشتم آرایش ‫می‌کردم اومدن پیشم،
‫داشتن لوازم آرایش ‫رو امتحان می‌کردن.
‫خیلی خوشم اومد.
‫- بهم گفتن خوشگلم. ‫- آره، خیلی ماهن!
‫وقتی داشتیم فوتبال بازی ‫می‌کردیم، یه جوری نگام می‌کردن.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم. یه جوری...
‫- زل زده بودن بهت؟ ‫- آره، حس عجیبی داشت.
‫داری توهم می‌زنی.
‫نه بابا، جدی میگم!
‫فقط یه تئوری ذهنیه.
‫فکر نکنم. حتی دور ‫چاماتکا هم جمع شده بودن.
‫می‌گفت دخترا خیلی ‫باهاش مهربون بودن!
‫- آره، دختراش بامزه بودن. ‫- تو پاریس عمراً همچین چیزی ببینی.
‫فکر کنم واسشون تازگی داشت.
‫بچه‌ها، به نظرم وقتی این‌طوری ‫حرف می‌زنین اشتباه می‌کنین.
‫مثلاً فرانسه هم نژادپرست داره.
‫این‌طوری نیست که مثلاً بگین،
‫«چون چپ‌چپ نگام کردن، ‫پس همه‌شون نژادپرستن.»
‫- نژادپرست‌ها همه‌جا هستن. ‫- فکر می‌کنی اینجا از همجنس‌گراها خوششون میاد؟
‫این هیچ ربطی به اون ‫نداره. تو اصلاً نمی‌دونی.
‫آره، نمی‌دونم.
‫داری پیش‌داوری می‌کنی، نکن.
‫- تو نمی‌دونی. ‫- از همجنس‌گراها خوششون میاد؟
‫نمی‌دونم! واسه ‫همینم چیزی نمی‌گم.
‫- من نگفتم. ‫- از سیاه‌پوست‌ها خوششون میاد؟
‫فرض نکن که از ‫سیاه‌پوست‌ها خوششون نمیاد.
‫من اون رو نگفتم، ‫نگفتم که نژادپرستن.
‫غیرمستقیم همینو گفتی.
‫آدمای خیلی رله‌ای بودن،
‫داری پیش‌داوری می‌کنی. ‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫من اینو نگفتم
‫خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫ما واقعاً نمی‌تونیم ‫نظرمون رو بگیم.
‫تو داری از پیش‌داوری حرف می‌زنی، ‫ولی این چیزیه که اون تجربه کرده.
‫نمی‌دونم، آخه...
‫وقتی فوتبال بازی ‫می‌کردیم، خیلی باحال بود.
‫اینجا خیلی خوبه. خیلی قشنگه. ‫همه خیلی صمیمی و شادن.
‫مردم شادن. اون فرق می‌کنه.
‫تونی، تونی!
‫مادربزرگته!
‫- کرم نریز، خودت می‌دونی اون مرده. ‫- نونا!
‫بس کن.
‫عوضی.
‫مواظب باش...
‫مواظب باش
‫یالا، بدو.
‫یالا!
‫لعنتی!
‫گمشو.
‫برو اون‌ور.
‫برو.
‫بیا تو آب، تونی.
‫تونی!
‫این یکی واسه توئه.
‫این واقعاً درد داشت.
‫قایق شکسته.
‫یه کم آدم باش. چی؟
‫چیزی نیست، تو مشکل داری.
‫برو یه نگاهی بنداز.
‫- شکسته؟ ‫- جیمز!
‫از قبل همین‌طوری بود.
‫- دروغگو. ‫- عمراً، کار تو بود داداش.
‫داداش، بدبخت شدیم.
‫باید گردن بگیری.
‫- ولی من این کار رو نکردم! ‫- چیز مهمی نیست.
‫چقدر خرابه؟
‫یه فرورفتگی کوچیک داره.
‫یه کوچولو؟
‫ممنون تونی و جیمز
‫سرافرازمون فرمودید.
‫همکلاسی‌هاتون در ‫جریان قرارتون میدن.
‫بهتون میگن چی گفتم. باشه؟
‫- صدات رو نمی‌شنوم. ‫- بله.
‫- بله، خانم. ‫- ممنون.
‫تمرکزمون روی... ‫این رو یادداشت کنین.
‫همه کاغذ و خودکار دارن؟
‫اثر چیه
‫و چطوری می‌تونین ‫بازنویسیش کنین؟ آنجلا.
‫هدف اینه که
‫چیزی رو که ۲۰۰۰ ساله مرده.
‫زنده کنیم
‫اختیاریه یا نه؟
‫منظورت چیه «اختیاری»؟
‫هیچ‌چی «اختیاری» ‫نیست. همه باید ارائه بدن.
‫این سفر «اختیاری» نیست.
‫خیلی‌خب.
‫خب، به نظر میاد همه‌تون خیلی ‫ذوق‌زده‌این. مریام، حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫یالا، وقتشه.
‫سلام.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫- درمورد چی؟ ‫- ارائه.
‫نمی‌تونم، الان سرم شلوغه.
‫تابلوئه.
‫بیا.
‫تنهام بذار.
‫حالم داره به هم می‌خوره.
‫دارم بالا میارم! حالم خوب نیست.
‫صبر کن، چطور این...
‫صبر کن.
‫به نظرم خنده‌دار نیست.
‫نگاه کن.
‫خیلی غمگین به نظر می‌رسه
‫کاری که امروز می‌خوام ‫بکنم، یا می‌خوام شما انجام بدین،
‫اینه که واقعاً به ‫خودتون اجازه بدین
‫واقعاً تجربه کنین
‫این اثر رو، تا واقعاً درکش کنین.
‫چیزی که اینجا مهمه پیدا ‫کردن جواب درست نیست
‫توی دفترچه، یا پیدا ‫کردن یه تعریف خاص.
‫می‌خوام واقعاً به ‫خودتون اجازه بدین
‫که احساساتتون برانگیخته بشه
‫وقتی به این چهره‌ها، ‫بدن‌ها نگاه می‌کنین،
‫حرکاتشون، رنگ‌ها. رنگ‌ها!
‫شدت، عمق.
‫بذارین چشماتون بچرخه،
‫و فقط چیزی رو که می‌بینین بگین.
‫همین دیگه.
‫با چیزی که می‌بینی شروع کن.
‫خانم؟
‫- سلیم؟ ‫- من متوجه نمیشم.
‫متوجه نمیشم، گیج شدم.
‫گیج شدی؟ این که خوبه.
‫زن‌های لخت، یه سینی.
‫یکی داره می‌خونه... ‫یه بچه داره می‌خونه.
‫- نمی‌فهمم منظورش چیه. ‫- مهم نیست.
‫فقط خودت رو توش غرق کن.
‫همون‌طور که پل کلودل (شخصیت ‫ادبی فرانسه) گفت، بحث سر فهمیدن
‫به معنای واقعی کلمه نیست. ‫هیچ جواب درستی وجود نداره.
‫به نظرم خیلی تاثیرگذاره، حتی ‫بدون نگاه کردن به دیوارنگاره،
‫فقط نگاه کردن به بالا، شکل‌ها ‫یه دنیای رویایی رو تداعی می‌کنن.
‫یه حس زمان وجود داره، ملموسه.
‫- خیلی رنگارنگه... ‫- وای خدای من.
‫- درسته. ‫- چه خبره؟
‫این نظرات واسه چیه؟
‫چرا میگی «وای خدای ‫من»؟ چی شده، تونی؟
‫- باز چرا تونی؟ ‫- جیمز؟
‫منظورم این بود که «وای ‫خدای من، چقدر قشنگه».
‫آره، قشنگه.
‫سوزان.
‫- به نظر میاد دارن آماده میشن... ‫- ببخشید؟
‫یه جشنه،
‫- یه آیین مذهبی. ‫- آره، دقیقاً.
‫به نظر میاد دارن چیکار می‌کنن؟
‫فکر نمی‌کنم یه جشن باشه،
‫یه جور حس تنش وجود داره
‫توی این صحنه، مخصوصاً ‫توی حالت چهره‌شون.
‫فکر نمی‌کنم جشن باشه. ‫یه رویداد فاجعه‌باره.
‫جالبه، آنجلا. چی ‫باعث میشه این رو بگی؟
‫چیه؟ به صورت‌هاشون، به ‫حالت چهره‌شون اشاره کردی.
‫یه چیز نگران‌کننده در موردش هست،
‫و در عین حال، لباس‌های ‫مخصوص، جواهرات،
‫و سازهای موسیقی هم هست.
‫هیچ‌کدوم از شخصیت‌ها ‫رو می‌شناسی؟
‫اون‌ها جزو کاروان کی هستن؟
‫- دیونیسوس. ‫- دقیقاً.
‫دیونیسوس کیه؟
‫- چرا همه‌شون زشتن؟ ‫- خدای شراب.
‫- خدای... ‫- تئاتر.
‫- افراط، نوشیدن. ‫- تئاتر، خانم.
‫- هماهنگی جهانی. ‫- خدای تئاتر.
‫آره، تئاتر.
‫یه ماسک هست، ‫می‌تونی اینجا ببینیش.
‫این حس مستی، یه حس ‫عرفانی و هیجان وجود داره.
‫واسه همینه که توی این حالته،
‫و از همین‌جا میشه ‫فهمید که کاملاً... مسته.
‫- ژولیت؟ ‫- فکر کنم زن‌ها ترسیدن.
‫آره، دقیقاً.
‫- اونا ترسیدن، ولی نمی‌دونیم چرا. ‫- چی باعث میشه اینو بگی؟
‫حالت چهره‌شون، حرکاتشون.
‫دقیقاً. به صورت زن‌ها نگاه کنین.
‫به دست این زن نگاه کنین.
‫انگار داره یه چیزی رو پس ‫می‌زنه، داره خودشو عقب می‌کشه.
‫صورتش چی؟ توی حالت ‫چهره‌ش چی می‌بینین؟
‫جیمز؟ تو توی حالت ‫چهره‌ش چی می‌بینی؟
‫من ترسِ آمیخته با... می‌بینم.
‫یعنی نمی‌تونی به ما...
‫چرا می‌تونم، اون داشت حواسم رو پرت ‫می‌کرد. یه شوخی درباره‌ی ژان-اود کرد،
‫- که اصلاً کار قشنگی نیست. ‫- من دیگه خسته شدم از این وضع.
‫- که اصلاً کار قشنگی نیست. ‫- دیگه کلافه شدم.
‫سعی کن دو دقیقه تمرکز کنی.
‫معلومه که ترسیدن. فکر ‫کنم یه مراسمی در کاره،
‫یه آیین گذار.
‫- دقیقاً! یه آیین گذار. ‫- آره.
‫کاملاً درسته.
‫دیونیسوس با فرقه‌های ‫دیونیسیوسی در ارتباطه
‫و اسرار دیونیسیوسی.
‫اون زمان، این یکی ‫از آیین‌های سری بود،
‫واسه همین اطلاعات ‫زیادی درباره‌ش نداریم.
‫یه جور ترکیب از یه چیزه
‫که کاملاً غریبه‌ست و ‫یه چیز دیگه که آشناست.
‫از اونجایی که این ‫داستان قابل تفسیره،
‫در واقع می‌تونیم باهاش ‫ارتباط برقرار کنیم.
‫با اینکه مال ۲۰۰۰ سال پیشه...
‫- راسته! ‫- خفه شو، ژان-اود.
‫یه جورایی انگار زنانگی ‫هم خودش یه نقشه.
‫منظورم اینه که اینجا ما به دنیای ‫درون این خانم دسترسی داریم،
‫به خودانتقادی‌ش.
‫یه چیزی توی حالت چهره‌ش هست
‫- که متفکرانه و عمیق به نظر می‌رسه. ‫- کاش خفه می‌شد.
‫داره خیلی طول می‌کشه.
‫- سافیا! ‫- برو با معلم قرار بذار.
‫اون زن، معلومه که ‫فکر و احساس داره.
‫- یه چیزی اونجا هست. ‫- اونا منفعل‌ان.
‫جنسیت‌زده!
‫- این خیلی جنسیت‌زده‌ست. ‫- نه، جالبه.
‫نمی‌تونی این حرف رو بزنی و از ‫تاریخ هنر به عنوان سپر استفاده کنی.
‫- سال ۲۰۲۵ عه! ‫- عمراً.
‫تونی.
‫بس کن. انقدر به هر ‫بهانه‌ای کلاس رو به هم نریز.
‫نه، من واسه یه بار هم که ‫شده داشتم مشارکت می‌کردم...
‫نه، نمی‌کردی. این اسمش ‫مشارکت نیست. باشه؟
‫این‌طوری مشارکت نمی‌کنن.
‫چه آیین‌هایی رو می‌شناسین؟
‫آیین‌های شیطان‌پرستی.
‫من داشتم به ازدواج فکر می‌کردم، شاید ‫اجباری، چون خیلی شاکی به نظر می‌رسن.
‫جالبه، یونس. چرا؟
‫نمیدونم... انگار زن‌ها به نظر
‫یه جورایی غمگین و ‫نگران به نظر میرسن.
‫آره، یه حس اضطرابی ‫هست. از چی میترسن؟
‫از چی وحشت دارن؟ نظری دارین؟
‫اینم یه راهنمایی.
‫یه نقل‌قول از پروپرتیوس تو ‫کتاب «الژی‌ها» هست که میگه،
‫"Nocte una quivis ‫vel Deus esse potest."
‫شعر لاتین با ریتم سه‌تایی.
‫کی میتونه این رو برام ترجمه ‫کنه؟ دانشجوی لاتین داریم؟ اتین؟
‫«نوکته» یعنی شب، ‫«دئوس» یعنی خدا.
‫خوبه. «نوکته» یعنی شب،
‫- «دئوس» هم خداست. ‫- چه افتخاری هم میکنه.
‫- تو این رو میدونستی؟ ‫- ژان-اود؟
‫این ایده وجود داره که ‫روح‌ها زنده‌ان، اونا زنده‌ان.
‫«نوکته اونا کوی‌ویس، ‫دئوس»، اون یعنی خدا.
‫«پوتست» توانایی رو نشون میده.
‫یعنی اون چیزی که میتونه بشه.
‫شاید یعنی...
‫«در یک شب، انسان ‫میتونه به خدا تبدیل بشه»؟
‫فوق‌العاده بود. خیلی خوبه.
‫یه شبِ واحد میتونه هر ‫مردی رو به خدا تبدیل کنه.
‫پس هنوز برات امید ‫هست. تموم نشده!
‫هنوز امیدی هست!
‫- حرومزاده. ‫- چی؟
‫چی گفتی؟
‫- چی؟ ‫- باکانالیا و فرستاده‌ها...
‫- حرومزاده! ‫- یه سری آزمایش‌ها...
‫تونی!
‫شنیدی چی گفت؟
‫- نه، نمیخوام بدونم. ‫- بهم گفت حرومزاده!
‫برام مهم نیست.
‫- یعنی باید همین‌جوری ولش کنم؟ ‫- تو ساکت شو.
‫- جیمز، سگت رو کنترل کن. ‫- این دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫بفرما!
‫- نخند. ‫- خفه شو.
‫- چرا این‌قدر سرخ شدی؟ آروم باش. ‫- دیگه کافیه. بس کنین.
‫نفس بکش.
‫کافیه دیگه. آروم باشین.
‫آموری، دارم گوش میدم.
‫خیلی اروتیکه.
‫آره، چرا این رو میگی؟
‫بیشتر به خاطر دیوارها، رنگ قرمز
‫با خون، عشق،
‫- و اشتیاق تداعی میشه. ‫- آره، یه شدتی وجود داره،
‫یه جور آشفتگیِ مرتبط با...
‫مسائل جنسی.
‫خودشه! زدی تو خال.
‫شاید همینه که...
‫هیجان‌زده‌ت می‌کنه.
‫بستگی داره.
‫اون زمان، البته که مسائل جنسی،
‫طبق دسته‌بندی‌های امروزی نبود.
‫چیزی به اسم همجنس‌گرایی ‫یا دگرجنس‌گرایی وجود نداشت.
‫جایگاه اجتماعی
‫رابطه‌ها رو تعیین می‌کرد.
‫این‌طور نبود که متجاوز کمتر باشه،
‫فقط قوانین متفاوتی بهش حاکم بود.
‫دخترای جوون، اون زمان،
‫ممکن بود حتی توی ‫۱۳ سالگی ازدواج کنن.
‫- رفیق، داشته باش. ‫- با...
‫بله، کاملاً.
‫شروع این رابطه برای زن‌ها
‫خیلی محدود بود،
‫در حالی که پسرای جوون ‫آشنایی خیلی گسترده‌تری
‫با لذت جنسی داشتن،
‫با معشوقه‌ها،
‫روسپی‌ها، برده‌ها و غیره.
‫چندش‌آوره.
‫درسته، ولی ما امروزه ‫برداشت‌های خودمون رو داریم.
‫با این حال، اون زمان،
‫شاید واسه همین بوده ‫که دختر می‌ترسیده.
‫شاید از چیزی که ‫نمی‌شناختن می‌ترسیدن.
‫- باید وحشتناک بوده باشه. ‫- می‌شه فهمید،
‫حس واقعی خطر وجود داره.
‫این دختر جوون یه سری ‫مراحل رو طی می‌کنه
‫که اون رو به شب عروسیش می‌رسونه.
‫شاید نه به انتخاب خودش.
‫خانم، این اجباره.
‫- امروز بهش چی می‌گیم؟ ‫- تجاوز عه.
‫اجبار.
‫بله، قطعاً اجباره، ‫همون‌طور که تو می‌گی، ربکا.
‫امروز می‌تونیم ‫این‌طوری تفسیرش کنیم.
‫کی یادشه
‫فسینوس چیه؟
‫هر چیزی که به ‫فراوانی مربوط باشه.
‫- با؟ فراوانی. ‫- فراوانی و باروری.
‫آلت مردونه.
‫آلت مردونه نماد چیه؟ ‫توی دوران باستان.
‫- تو همش فکرت پیش یه چیزه. ‫- من محقق زبان لاتینم، داداش.
‫آنجلا، تو از نزدیک دیدیش، نه؟
‫- چی! ‫- ساکت!
‫- چی گفت؟ ‫- دهنتو ببند!
‫- نمی‌تونی این حرف لعنتی رو بزنی. ‫- حروم چه زاده‌ای؟
‫- نمی‌تونی این رو بگی. ‫- بس کنین!
‫همین الان تمومش کنین. ‫تونی، دیگه حرف نزن.
‫- کلاً همیشه تقصیر منه. ‫- واقعاً چرا؟
‫- ولی... ‫- گفتم بسه.
‫همینه.
‫این یکی از بزرگ‌ترین آثار هنری ‫دوران باستانه. تو عرضه نداری...
‫بهم فحش دادن، شما هیچ کاری نکردی.
‫برام جالب نیست!
‫تو احمقی. دقیقاً همینی.
‫- الان چی گفتی؟ ‫- صبر کن.
‫تو عرضه نداری درکش کنی.
‫- تو این امتیاز باورنکردنی رو داری. ‫- میرم به مدیر میگم.
‫بهم گفتی احمق.
‫از من چی می‌خوای؟
‫بس کن. نمی‌خوام بشنوم.
‫- ساکت باش. ‫- باشه.
‫دودولشون رو ببرین...
‫بفرما. خیلی خوبه.
‫- آروم باش، سوزان. ‫- در اون گاله‌تو ببند!
‫- چی شده؟ ‫- بس کن!
‫سوزان، چه خبره؟
‫فکر کردی اینجا طویله‌ست؟
‫نفر بعدی که حرف بزنه، وقت ‫آزادش رو از دست میده. روشنه؟
‫روشنه؟
‫این تنها راهیه که جواب میده.
‫باید مثل بچه‌های کوچیک ‫باهاتون حرف بزنم.
‫آدم رو دلسرد میکنید.
‫معلم‌ها تمام روز کار میکنن، ‫بعدش تو خونه هم بیشتر کار میکنن.
‫حقوقشون هم کمه. ‫دارن استثمار میشن.
‫این کار رو میکنن چون عاشقشن.
‫شاید درآمد زیادی نداشته باشن، ‫ولی به خاطر پول این کار رو نمیکنن.
‫مثل خیلی از شغل‌های دیگه.
‫فکر کنم معلم‌ها باید ‫درآمد بیشتری داشته باشن.
‫ولی همه جا منطق بازار حاکمه.
‫ما تو یه جامعه سرمایه‌داری ‫زندگی میکنیم، چه خوشت بیاد چه نیاد.
‫برای درآمد بیشتر، ‫باید بیشتر کار کنن.
‫مامانت تا دیروقت کار میکنه، ‫نمی‌تونست با برنامه‌تر باشه؟
‫چی؟ شوخی میکنی؟ مامان من با برنامه‌ست.
‫نه ولی جدی، کی اینجا می‌تونه ‫بگه تا حالا معلم تنبل نداشته؟
‫که هیچ کاری نمی‌کرد.
‫تو کلاس یازدهم، ‫معلم تاریخ، خانم شلدن.
‫هر هفته اعتصاب می‌کرد.
‫کلاس‌هاش رو آماده ‫نمی‌کرد. این‌جور معلم‌ها
‫باعث میشن سطح علمی ‫تو فرانسه خیلی پایین بیاد.
‫اون یه نمونه رو ‫به همه تعمیم میدی؟
‫نه، ولی آمار نشون میده که
‫تو فرانسه،
‫در مقایسه با اروپا، از ‫نظر تحصیلی ضعیفیم.
‫تو مقطع ابتدایی و دبیرستان.
‫این دیگه نظر شخصی نیست.
‫تقصیر معلم‌هاست که ما ضعیفیم؟
‫من هر چی بگم، شماها راضی نمیشین.
‫وقتی اشتباه میکنین، ‫حاضر نیستین...
‫- ساده‌ش کردن. ‫- درسته.
‫ولی چرا سطحش این‌قدر پایینه؟
‫شاید چون بودجه ‫یا معلم کافی نیست.
‫- نه، ولی... ‫- فقط دارم می‌پرسم.
‫به یه معلم خوب اون‌قدری ‫که باید بها داده نمیشه
‫یا در مقایسه با یه ‫معلم بد، پاداش نمی‌گیره.
‫- همونی که فقط در حد رفع تکلیف کار می‌کنه. ‫- یعنی می‌خوای بهشون استیکر بدی؟
‫- پول. همیشه جواب همینه. ‫- پس پول کمتر برای معلم‌های بد؟
‫- آره، اگه خودشون رو آماده نکنن. ‫- خانم مرسیه چی؟
‫معلم‌ها می‌تونن روی این ‫تصمیم‌ها حساس باشن.
‫معلومه.
‫اینا سیاست‌گذاریه، سیاسیه.
‫ربطی به حساس بودن نداره.
‫اونا به خاطر شما اعتصاب می‌کنن.
‫تا سیستم آموزشی امکانات داشته باشه. ‫تا بتونین تو شرایط خوبی درس بخونین.
‫ازشون انتقاد می‌کنی ‫چون اعتصاب می‌کنن؟
‫خیلی مسخره‌ست، داری دروغ ‫هم میگی. هی نگو کلاس نداریم.
‫اعتصاب‌ها اون‌قدر زیاد نیستن. ‫اعتصاب کردن کار سختیه.
‫خودت هم می‌دونی. به جون خودم.
‫- اون حساسه. ‫- این مغزش پر کثافته.
‫- هر چی می‌خوای بگو، این پر از کثافته. ‫- تو زیادی حساسی.
‫تو خیلی ایده‌آل‌گرایی، ولی ‫دنیا این‌طوری کار نمی‌کنه.
‫اونا همیشه اعتصاب می‌کنن.
‫اعتبارشون رو پیش قشر ‫کارگر و دولت از دست میدن.
‫بی‌خود نیست که این‌همه بچه‌سیاستمدار ‫سر از مدرسه‌های غیرانتفاعی درمیارن.
‫- تو که بچه‌سیاستمدار نیستی. ‫- نه، نیستم.
‫این روزا دانش‌آموزا هر ‫کاری دلشون بخواد می‌کنن
‫چون معلم‌ها هیچ ‫جذبه و اقتداری ندارن،
‫- ناظم و مدیر هم همین‌طور. ‫- پس تو پلیس می‌خوای.
‫هر گوشه یه زندان‌بان!
‫من معلمی نمی‌خوام که ‫وقتش رو تلف انضباط کنه.
‫می‌خوام درس بدن و فقط درس بدن.
‫دانش‌آموزای اخلال‌گر باید ‫فرستاده بشن به هنرستان.
‫- فرانسه کمبود نیروی کار ماهر داره. ‫- مشکل این نیست.
‫کسایی که دیپلم عمومی ‫می‌خوان، نمی‌تونن بگیرن.
‫- چی؟ ‫- نمی‌تونن بگیرن.
‫چرا نمی‌تونن؟
‫اگه از طبقه کارگر باشی،
‫حتی اگه نمره‌هات خوب ‫باشه، بهتر از نمره‌های تو،
‫بهت میگن برو هنرستان.
‫به آموری این رو نمیگن.
‫انگار کسی به جیمز این رو گفته.
‫من امتیازهای خودم رو ‫انکار نمی‌کنم. تفاوت ما همینه
‫نه، تفاوتش اینه که من جرئتش رو دارم ‫درباره چیزی که داره اتفاق میفته حرف بزنم.
‫مدرسه باید تو رو برای ‫بازار کار آماده کنه.
‫بحث اقتصاد نیست...
‫این سیستم تساوی‌گرا بر ‫پایه شایستگی واقعاً افتضاحه.
‫- تساوی‌گرا؟ ‫- خیلی غم‌انگیزه، بدبخت بیچاره.
‫منظورت چیه؟
‫شایسته‌سالاری وجود خارجی نداره.
‫پدر و مادرم خودشون رو ‫می‌کشن از بس کار می‌کنن
‫تا من بتونم بیام اینجا و با یه ‫عوضی مثل تو حرف بزنم.
‫اونا فداکاری می‌کنن.
‫فداکاری ربطی به شایستگی ‫نداره. شایسته‌سالاری واقعی نیست.
‫یعنی هیچ‌کس تا حالا از صفر ‫شروع نکرده و موفق نشده؟
‫نه! تو حتماً بوردیو خوندی. ‫(پیر بوردیو جامعه‌شناس و مردم‌شناس فرانسوی)
‫سه نوع سرمایه وجود ‫داره، و کسایی که موفق میشن
‫معمولاً حداقل یکی‌ش رو دارن.
‫تو کل سیلیکون ولی، هیچ‌کس ‫از یه گاراژ شروع نکرده؟
‫یه سوال دارم.
‫اگه هر کسی با ‫هم‌نوع خودش می‌پره،
‫چرا یه بچه‌پولدار ‫مثل تو اینجاست؟
‫چون من یه ‫جمهوری‌خواهم. جدی می‌گم.
‫جمع کن بابا کون گشاد.
‫سه تا تار مو رو ‫کونشه، فکر می‌کنه خرسه.
‫خانم مرسیه، شما چی فکر می‌کنین؟
‫من فقط دارم گوش می‌دم.
‫نظرتون درباره‌ی ‫لباس فرم مدرسه چیه؟
‫مخالفش نیستم.
‫- کسی تعجب کرد؟ ‫- مشت آهنین...
‫- چی گفتی؟ ‫- «مشت آهنین».
‫انقدر تو رو می‌ترسونه؟
‫نظم و ثبات؟
‫اصلاً برام مهم نیست.
‫لباس فرم اصلاً به یه ورمم نیست.
‫ولی فرانسوی‌ها...
‫اونا جونشون به لبشون رسیده.
‫می‌خوان به ارزش‌های عادی برگردن.
‫مثل قبلنا.
‫نظم، امنیت، این‌جور چیزا.
‫شاید چند سال دیگه،
‫یه حزبی بیاد روی ‫کار با ایده‌های واضح‌تر
‫و جرئت این رو داشته باشه که ‫همه‌چیز رو تو مسیر درست هدایت کنه.
‫هر جا که لازمه نظم برقرار کنه.
‫- اون موقع دیگه نمی‌خندین. ‫- کی؟
‫- هیچ‌کسِ خاصی منظورم نیست. ‫- بگو دیگه.
‫- حزب اجتماع ملی؟ ‫- اگه لازم باشه، آره.
‫- مواظب باش. ‫- می‌خواد ۵۰ سنت بذاره وسط.
‫- آروم. ‫- مواظب باش.
‫- ژان-اود، یه کم خاکستر بریز. ‫- نه بابا، این دیوونگیه.
‫من می‌خوام کناره‌های ‫پیتزا رو بریزم توش.
‫سلیم، یالا دیگه.
‫اگه بخوریش ۱۵ دلار بهت می‌دم.
‫- ۱۵ تا؟ ‫- منم یه چیزی می‌دم.
‫بدجوری پایه شده!
‫چهار یورو.
‫- بیا چیزای بیشتری بریزیم توش. ‫- آره.
‫- ۱۵۰ تا! ‫- من بهش دست نمی‌زنم.
‫دارم می‌ریزمش توش.
‫پوستش رو نریز!
‫ببین آشپز چی بهم داد.
‫بدجور می‌گیره.
‫- همه‌چیز رو داری می‌ریزی توش؟ ‫- آره.
‫پولا رو بشمار.
‫- ۱۵ دلار بود؟ ‫- آره.
‫من ۵۰ تا می‌ذارم روش.
‫۵۰ تا؟ ۵۰ تا می‌ذاری روش؟
‫الان چقدر شد؟
‫- فکر کنم... شد ۸۰ تا، بچه‌ها! ‫- ۸۰ تا؟
‫- فقط سلیم می‌تونه این کار رو بکنه. ‫- من که نیستم.
‫کی پول نقد می‌خواد؟ ‫کی دلشو داره؟
‫- ۵۰ تا گذاشت روش. ‫- می‌خواد یه چیزی رو ثابت کنه.
‫- یکی باید این رو سر بکشه. ‫- من می‌خورم.
‫واسه ۸۰ دلار انجامش می‌دم.
‫- عمراً. ‫- ۸۰ دلاره پسر!
‫حداقل باید ۲۰۰ دلار ‫باشه، خیلی چندشه.
‫من سر می‌کشمش! همه‌ش خوردنیه.
‫گفتم که انجامش می‌دم!
‫کاسه رو بده من.
‫- بگیر. ‫- تو دیوونه‌ای.
‫- تو گدایی. ‫- ۸۰ دلار هم خودش پولیه.
‫فقط باید این رو سر ‫بکشم. زهر که نیست.
‫پول پوله دیگه.
‫واسه پول ناز نکن.
‫پیتزا هست، خاکستر، زیتون...
‫- انقدر باهاش حرف نزن! ‫- چهار مدل مشروب!
‫- به به! ‫- شیرش نکن.
‫- سر بکش! ‫- یالا تونی!
‫بوش... نمی‌تونم.
‫نمی‌تونه بخوره.
‫۸۰ دلار!
‫- پسر. ‫- بذار سر بکشه.
‫دست نزن بهش.
‫چندش. بالا میاری‌ها.
‫دلشو داره.
‫یالا. سر بکش! سر بکش!
‫یالا!
‫پسر، چقدر داره می‌خوره!
‫واقعاً دلشو داره.
‫خیلی چندشی، تونی.
‫کل شب رو قراره بالا بیاری.
‫دمت گرم.
‫نه خجالت سرش میشه، نه ترس.
‫- یه نخ سیگار بده بهم. ‫- حله.
‫پولداره داره به ‫فقیره غذا میده...
‫واسه ۱۵۰۰ تا، منم می‌تونم.
‫- پولشو بده بهش. ‫- باشه.
‫حقش بود.
‫۸۰ دلار.
‫- یه مقدار هم سکه هست. ‫- بیا، اینم سکه‌ها.
‫دست از سرم برنمی‌داره، ‫دیوونه‌کننده‌ست.
‫نمی‌دونم چرا این‌طوری ‫هستی، نمی‌تونم صبر کنم.
‫تصور کن تو پاریس باشی،
‫از سوربن بیای بیرون،
‫تو یه کافه کوچیک کروسان بخوری
‫با دوستات.
‫بری خرید هم بکنی.
‫چه خبر آنجلا؟ چیزی شده؟
‫نه، خوبم.
‫نمی‌دونم والا.
‫دیروز بهش پیام ‫دادم ولی جواب نداد.
‫تمام روز رو با هم ‫بودیم. سر درنمیارم.
‫- یه جور استراتژیه دیگه. ‫- چه استراتژی‌ای؟
‫اگه جواب نده،
‫ریسک نمی‌کنه و خودشو ‫باکلاس نشون میده. همین.
‫بحث قدرته. محلش نذار.
‫آره جون خودت.
‫شماها تو رویا زندگی می‌کنین.
‫- لعنتی! ‫- در.
‫سوزان، می‌تونم اینو بردارم؟
‫آره بابا.
‫بیاین بنوشیم.
‫من پایه‌ام.
‫سوزان، تو هم هستی؟
‫نه، مرسی.
‫بیخیال بابا، این‌قدر سخت ‫نگیر. همه اینجا با هم دوستیم.
‫چیه مگه؟
‫نگران نباش.
‫- بیا. ‫- مرسی.
‫چی داری می‌خونی؟
‫جسدی در کتابخانه. ‫(رمان جنایی اثر آگاتا کریستی)
‫درباره چیه؟
‫جنازه دخترای جوون رو ‫توی کتابخونه‌ها پیدا کردن.
‫نه بابا، پیامم رو سین ‫کرده جواب نداده.
‫پیامم رو سین کرده جواب نداده!
‫رفیق، خیلی عجیبه.
‫آخرین پیامت چی بود؟
‫نخندیا.
‫نمی‌خندم.
‫گفتم: «ایتالیا رو دوست ‫داری؟ می‌خوای با هم بگردیم؟»
‫«ایتالیا رو دوست داری؟» این ‫بهترین چیزی بود که می‌تونستی بگی؟
‫مگه چشه؟ خوبه که. واقعاً خوبه!
‫خیلی ضایعه.
‫جالب نیست.
‫واسه شروع بد نیست. نمی‌دونم.
‫با اون فرق داشت.
‫پسری رو می‌خوای که جوابتو نمیده؟
‫راستش، فکر می‌کردم...
‫بیشتر پیش بره. نمی‌دونم.
‫مامانش روزنامه‌نگار لومونده.
‫- از مامانش بهت گفت؟ ‫- رفیق.
‫آره، همش درباره همین حرف می‌زد.
‫- عجیبه. ‫- من همیشه از بابام می‌گم.
‫عقده اُدیپ داره مگه؟ بس کن!
‫چیکار کرده که این‌قدر ‫روش قفلی زدی؟
‫الو؟
‫چی شده؟
‫هیچی. چیز خاصی نیست.
‫تو قطارِ ایتالیا؟
‫عمراً.
‫وای، این دیوارها چقدر زشتن.
‫خیلی زشتن.
‫- ترسوندیم. ‫- ببخشید.
‫بوی گند سیگار میاد. ‫داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫کفش‌هاتو دربیار.
‫چیزی شده؟
‫من خوبم، تو چی؟
‫فکر کردم یه چیزی شده.
‫بگو دیگه رفیق.
‫داشتیم درباره جیمز حرف می‌زدیم.
‫هنوزم؟
‫داره سعی می‌کنه مرموز ‫و روشنفکر به نظر برسه...
‫هفته پیش تو یه مهمونی ‫با رز رو هم ریخت.
‫- نه. ‫- براش ساک زد.
‫دروغ نگو.
‫- راسته. ‫- ریدم تو این زندگی.
‫بی‌خیال، کی اهمیت میده؟
‫هفته پیش؟ کی؟
‫جمعه شب.
‫عجب هرزه‌ایه. لعنتی.
‫حالم از این وضعیت به هم می‌خوره.
‫آره.
‫باورم نمیشه این ‫اتفاق افتاده باشه.
‫شاید نباید چیزی می‌گفتم.
‫تو این قضیه پسره هرزه‌ست.
‫هفته پیش.
‫ما دو روز پیش با هم رو ‫هم ریختیم. هفته پیش؟ جدی؟
‫آره.
‫همون هفته‌ی لعنتیِ پیش.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫لعنتی.
‫حس لجنی دارم.
‫نگرانش نباش، همه‌مون ‫کارای کثیف می‌کنیم.
‫من یه جورایی از ‫کارای کثیف خوشم میاد.
‫واسه من زیاد پیش ‫میاد، کارایی می‌کنم
‫که حتی دست خودم نیست.
‫یهو یه وسوسه‌های ‫عجیبی میاد سراغم.
‫فقط منم این‌طوری نیستم.
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫جیمز یه عوضیه.
‫یه تیکه آشغال.
‫یه بازنده‌ی به تمام معنا. ‫نمی‌فهمم چی توش می‌بینی.
‫بدون هیچ تلاشی همه‌چی داره.
‫حس و حالشو ندارم.
‫چی توش می‌بینی؟
‫فکر کن با یه پسره می‌خوابی ‫و بعدش دیگه بهت پیام نمیده.
‫فقط خودت می‌دونی ‫توی قطار دنبال چی بودی.
‫تو بودی چیکار می‌کردی؟ جای من.
‫واسه من این اتفاق نمی‌افتاد.
‫چرا نه؟
‫بیخیال، خنگ بازی درنیار. ‫خودت می‌دونی چرا.
‫نه، نمی‌دونم.
‫چرا این حرفو می‌زنی؟
‫بهم نگاه کن.
‫- سوزان، داری مسخره‌بازی درمیاری. ‫- بس کن.
‫اشکالی نداره.
‫بهش عادت کردم.
‫جدی میگم، تو...
‫اشکالی نداره، خوشم میاد.
‫باید مایه‌ی دلگرمی باشه.
‫اینکه بدونی زشت‌ترین آدم نیستی.
‫بعضی زن‌ها باید نچسب ‫باشن تا بقیه جذاب باشن.
‫اینا همش تو ذهنته.
‫نه، اینطور نیست.
‫جیمز شانس آورد.
‫اون فقط داره ازش ‫سوءاستفاده می‌کنه.
‫- آب می‌خوای؟ ‫- نه، مرسی.
‫مطمئنی؟
‫خیلی جذابی.
‫نمی‌خوای بخوابی؟
‫بگیر بخواب.
‫زلزله‌ی ۱۹۸۰: ‫محله‌های ویران‌شده‌ی ناپل
‫ابرِ دود سرمو پُر کرد
‫و سر و صدا قطع نمی‌شد.
‫خیلی سریع اتفاق افتاد...
‫ابرِ دود سرمو پر می‌کنه
‫و سر و صدا قطع نمیشه.
‫خیلی سریع داره اتفاق می‌افته.
‫گاز و خاکستره.
‫یهو نور میاد.
‫همه‌چیز داره می‌لرزه.
‫مردم دارن جیغ ‫می‌کشن و گریه می‌کنن.
‫ناامیدانه دنبال چیزی ‫می‌گردن که باقی مونده.
‫هیچی نیست.
‫هیچ‌کس بهم نگفت.
‫من مال اینجام.
‫این کشور.
‫این تاریخ.
‫می‌تونستم هر کاری بکنم،
‫مثل اونا بشم.
‫من چیزی رو قایم نمی‌کنم.
‫هر چی دیدم رو بهت می‌گم.
‫اینجا قشنگه. نور هست.
‫حقیقت آرامش‌بخشه.
‫هیچی اینجا واسه من ساخته نشده.
‫تو هیچی به من نگفتی.
‫من کسی رو نمی‌شناسم.
‫این کلیسا...
‫یه کلیسای دیگه زیرشه.
‫وقتی وزوو فوران کرد.
‫دفن شد.
‫اگه این خیابونو
‫بری پایین، یه شهر ‫دیگه هم اونجا هست.
‫می‌تونی بری پایین و
‫شهر قدیمی رو ببینی
‫حدود چهار پنج تا طبقه داره.
‫ترافیک هر روز همین‌طوریه.
‫شهر قشنگیه، ولی خیلی بی‌نظمه.
‫فکر می‌کنی به‌موقع ‫می‌رسیم؟ چون...
‫می‌تونم قرارمون رو عقب بندازم.
‫نه، فکر کنم به موقع برسیم.
‫اونجا رو نگاه کن...
‫ترافیک رو.
‫همه‌چیز فسیل شده.
‫همه‌چیز یخ زده.
‫ولی قشنگه.
‫قشنگه، آره، ولی...
‫خیلی به هم ریخته‌ست.
‫چند وقته؟
‫چند وقته دارم توی ‫ایتالیا سفر می‌کنم؟
‫چند وقته معلمی؟
‫حدود ۲۰ سال.
‫۲۰ سال؟
‫۲۰ سال کم نیستا.
‫حوصله‌ت سر نمی‌ره؟
‫۲۰ سال یه کار رو انجام دادن.
‫نه، حوصله‌م سر نمی‌ره.
‫فقط خیلی خسته‌ام.
‫واقعاً از پا دراومدم.
‫این که بهتر نیست...
‫نه.
‫نیست.
‫وقتی می‌ری اردوی ‫مدرسه، بچه‌هات چی می‌شن؟
‫بچه ندارم.
‫این‌طوری کار راحت‌تر می‌شه.
‫بچه می‌خوای؟
‫نمی‌دونم.
‫تنهایی؟
‫آره.
‫اشکالی نداره، تنهایی ‫رو دوست دارم.
‫حداقل بیشتر وقت‌ها.
‫منظورم اینه که امروز ‫توی اتوبوس تنهایی.
‫توی اتوبوس!
‫نه، با همکارمم.
‫ندیدی سوار شه؟
‫نه.
‫اون تهه.
‫درست میشه.
‫چیه؟
‫تکلیفمه.
‫چه تکلیفی؟
‫درباره پمپئی.
‫چیه؟
‫همون تکلیفه.
‫وقتش الان نیست.
‫انجامش دادم، واسه ‫همین دارم بهتون میدمش.
‫ولی تموم نشده. ‫این پیش‌نویس اوله.
‫- نیست. ‫- هست.
‫- پیش‌نویس نیست. ‫- اصلاً نمیشه خوندش.
‫«ابری از دود سرم را پر میکند.
‫«سروصدا قطع نمی‌شود.»
‫شاعرانه‌ست؟
‫میدونی چقدر طول ‫میکشه تا تصحیحش کنم؟
‫آدم رو کلافه میکنی.
‫واقعاً دیگه خسته شدم.
‫خودت یه کاریش ‫بکن. من دیگه بریدم.
‫بهت وقت اضافه ‫میدم. بهت اعتماد دارم.
‫اصلاً برات مهم نیست.
‫دیگه تمومه، من نیستم.
‫منم دیگه نیستم.
‫سال ۱۸۶۷، تیم ‫باستان‌شناسی فیورلی
‫حفره‌هایی رو توی پمپئی کشف کردن.
‫اون این ایده به ذهنش رسید ‫که داخلشون رو با گچ پر کنه.
‫فیورلی یه جور قالب از ‫زن‌ها و مردها درست کرد
‫در لحظه‌ای که فوران غافلگیرشون ‫کرد. به این‌ها میگن قالب‌های گچی.
‫اونی که اینجا می‌بینین، ‫مدت‌ها بهش می‌گفتن زن باردار.
‫فکر کنم بتونین حدس بزنین چرا.
‫مطالعات اخیر نشون داده ‫که اصلاً این‌طور نبوده.
‫این فقط به خاطر وضعیت ‫قرارگیری و جاذبه بوده
‫که باعث شده شکمش جلو بیاد.
‫همه قالب‌ها...
‫موضوع تفسیرها و ‫خیال‌پردازی‌های بی‌شماری بودن.
‫عاشق‌هایی در آغوش هم،
‫یه مادر و پسرش، و غیره.
‫اما چیزی که پیش رومون داریم
‫یه اثر منحصربه‌فرد ‫از وضعیت بشریه.
‫دقیق نگاه کنین.
‫نگاه کنین.
‫وضعیت قرارگیریش.
‫زبان بدن این زنی که منتظر مرگه.
‫اون تو این لحظه داره ‫باهاش روبرو میشه.
‫حتماً صداش رو از ‫همه طرف می‌شنیده.
‫این زن، در انتظار مرگ،
‫مثل یه بچه چشم‌هاش رو می‌پوشونه.
‫این حالت
‫از بدنش، از صورتش،
‫ بیانگر احساسیه که وقتی بهش ‫نگاه می‌کنیم بهمون دست میده.
‫می‌تونیم مرگش رو تصور کنیم.
‫زلزله، سنگ‌های پوکه.
‫با این حال بدنش سالم باقی مونده.
‫انگار فقط جون از بدنش رفته.
‫سلام.
‫- سلام مامان. ‫- سلام.
‫چطوری؟
‫- الو؟ ‫- صدام رو می‌شنوی؟
‫یکم وقت داشتم، واسه ‫همین بهت زنگ زدم.
‫چه خوب.
‫امروز کاری کردی؟ کسی رو دیدی؟
‫نه واقعاً.
‫سیلوی امروز صبح اومد اینجا.
‫الان‌ها میخواستم برم سوپر مارکت.
‫نمی‌دونم اتوبوس چه ساعتی میاد.
‫استرس می‌گیرم.
‫برنامه زمانی روی در ورودی هست.
‫کابینت سمت چپ.
‫می‌دونم.
‫بودن تو اینجا خیلی عجیبه.
‫خیلی قشنگه.
‫آره.
‫ولی نمی‌خوام خیلی تو ‫ایستگاه اتوبوس منتظر بمونم.
‫دفعه قبل مریض شدم، یادت میاد؟
‫نمی‌دونم، یه کت بپوش.
‫خط ۱۲۸ رو می‌شناسی؟
‫بعضیاشون تو دامپیر نگه ‫می‌دارن، بعضیا تو رابینسون.
‫سوار اونی شو که تو ‫رابینسون نگه می‌داره.
‫مسئله همینه.
‫اگه تو دامپیر نگه داره چی؟
‫نگه نمی‌داره، تو ‫رابینسون نگه می‌داره.
‫فقط می‌گم ممکنه ‫تو دامپیر نگه داره.
‫منظورت چیه؟ مسخره‌بازی درنیار.
‫- روی اتوبوس نوشته. ‫- عمداً این کار رو می‌کنن.
‫اون چیه؟
‫اون از کجا اومده؟
‫چیکار کردی؟
‫جیمز پریود شده!
‫گمشو بابا!
‫همه جا پخش شده. اونجا راه نرو.
‫به نظرت خنده‌داره؟
‫آروم باش.
‫حس شوخ‌طبعیت کیریه.
‫- آروم باش. ‫- نه، تو آروم باش.
‫شروع نکن. دیگه کافیه.
‫جیمز، تو همین‌جا بمون.
‫- برو بیرون. ‫- من کاری نکردم.
‫چرا همیشه... من کاری نکردم!
‫خواهش می‌کنم تونی. ‫الان وقتش نیست.
‫همگی برین کنار.
‫- باورنکردنیه. ‫- راننده منتظره.
‫شام ساعت ۷ عصر تو صومعه‌ست.
‫باید بریم، نباید دیر کنیم.
‫زخمی شدی؟ این کارا چیه.
‫بلند شو. آروم.
‫بشین مریام.
‫با اونا برو، من ‫اینجا رو تمیز می‌کنم.
‫جیمز، به خانم مرسیه کمک کن.
‫بقیه‌مون می‌ریم. دنبال من بیاین.
‫اگه کفشات کثیفه، درشون بیار.
‫- درشون نمیارم! ‫- بحثی در این مورد نداریم.
‫درشون بیار وگرنه ‫همه جا رو قرمز می‌کنی.
‫شبیه کارتن‌خوابا شدم.
‫چی؟
‫کاره خودشه، ول‌کن نیست.
‫داره رو مخ میره.
‫برو.
‫واسه کاپشنت ناراحتی؟
‫والا، دوسش داشتم.
‫ولی عجیبه‌ها. اتفاقی که افتاد.
‫آره، خیلی عجیبه.
‫بیا از این طرف بریم، قشنگ‌تره.
‫بهتون سیگار تعارف نمی‌کنم، ‫خیلی سیگار می‌کشید.
‫مگه سیگار کشیدنم رو دیدی؟
‫هیچ‌وقت سر کار سیگار نمی‌کشم.
‫الان سر کارید؟
‫سیگار نمی‌کشم که.
‫می‌خواین؟
‫آره. مرسی.
‫- قشنگه. ‫- آره، معرکه‌ست.
‫لطفاً برو تو اتاقت.
‫تنهام بذار.
‫اشرافیت مونتورسی
‫- خوبی جیمز؟ ‫- خوبم.
‫صبح بخیر سوزان. آفرین.
‫- کار قشنگیه. ‫- ممنون.
‫واقعاً محو کار شدم. ‫تبریک می‌گم. فوق‌العاده‌ست.
‫- یونس. ‫- سلام خانم.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫- خوبم، تو چطوری؟ ‫- امکان نداره!
‫- مال من رو گم کردی؟ ‫- نه نگران نباش. بفرما.
‫- ایناهاش. ‫- مرسی.
‫رُز.
‫مرسی.
‫سلام.
‫پولین.
‫سر این یکی دیگه کارمون تمومه.
‫هوگو.
‫سلیم
‫و جیمز.
‫خیلی خوبه. چند تا اشتباه هست،
‫یادت نره غلط‌گیری ‫کنی. خیلی خوبه.
‫عالیه.
‫- آفرین، مریام. ‫- ممنون.
‫تو به همه میدی.
‫منظورت چیه؟
‫خفه شو.
‫.. - دیگه اون داروها رو نخور. ‫- خفه شو کثافت.
‫- مثل مامانت نشی یه وقت. ‫- برو گمشو بابا.
‫گمشو.
‫سلام.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫من پروژه رو با تو انجام نمیدم.
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫کس دیگه‌ای رو نداری ‫باهاش حرف بزنی؟
‫اینو از کجا آوردی؟
‫یکی بهم قرضش داد.
‫واسه چی؟
‫هیچی.
‫می‌تونم بیام؟
‫تقریباً رسیدیم.
‫چقدر دیگه؟
‫رسیدیم! باید پارک کنی.
‫بهم گفتن پدربزرگم ‫توی زلزله مرده.
‫اینکه خونه خراب شده روی سرش.
‫نباید اینجا باشه.
‫نمی‌فهمم، واسه ‫همینم مادربزرگم رفت.
‫قبل از اینکه بمیره، ‫حامله‌ش کرده بود.
‫اینجا هیچی نبود، ‫اونم رفت فرانسه.
‫مادربزرگم خوشه‌چین بود.
‫اون رئیسش بود؟
‫آره.
‫مامانم رو به دنیا آورد ‫و چند سال بعدش مرد.
‫با خودم می‌گفتم اون پدربزرگم ‫رو خیلی دوست داشته...
‫نه، تونی...
‫زیادی داری رمانتیکش می‌کنی.
‫رئیس‌ها با خدمتکارهاشون ‫رابطه عاشقانه ندارن.
‫بیشتر وقت‌ها بیشتر ‫شبیه تجاوز بوده.
‫اسمش چی بود؟
‫آنجلیکا.
‫همه چی کثیفه.
‫لعنتی.
‫- همین‌جا گذاشتیمش، نه؟ ‫- آره.
‫- من کلیدها رو ندارم. ‫- بس کن دیگه.
‫کلیدها رو روش جا گذاشتم.
‫خیلی خوشحالم!
‫- مدرسه لوور؟ ‫- آره.
‫توی هِنری چهارم قبول ‫شدم، نگاه کن! خیلی خوشحالم.
‫آفرین ژان-اود. ‫خیلی برات خوشحالم.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫نگاه کردی؟
‫سافیا؟
‫تو لیست انتظارم.
‫همه‌جا؟
‫درست میشه. بالاخره ‫یه جا قبول میشی.
‫می‌دونم، ولی...
‫تهِ لیستم. فکر نکنم قبول بشم.
‫تو چی؟
‫- حقوق قبول شدم. ‫- عالیه!
‫- آره، باحاله. ‫- تو چی؟
‫من می‌خوام معماری بخونم.
‫خیلی ذوق دارم. عالیه، آفرین.
‫سوزان، برو چک کن!
‫عالیه!
‫تو چی، یونس؟
‫تو هیچ‌کدوم از اون سه تا مدرسه‌ای ‫که درخواست داده بودم قبول نشدم.
‫چرا فقط واسه سه تا اقدام کردی؟
‫همونایی بود که می‌خواستم، منطقی به ‫نظر می‌رسید. معدلم دومین معدل برتر بود!
‫آره، ولی دوم تو مونروژ.
‫خوبه، ولی الگوریتم ‫اینم در نظر می‌گیره.
‫شاید باید واسه مدرسه‌های ‫بیشتری اقدام می‌کردی.
‫گندش بزنن...
‫سال دیگه دانشگاه نمی‌رم.
‫نه، یونس.
‫الکی خودت رو به هم نریز.
‫به اندازه کافی ‫درباره‌ش حرف زدیم.
‫یه جا قبول میشی.
‫صبور باش. باشه؟
‫تو چی مریام؟ چیزی نگفتی.
‫من خوبم.
‫- خیلی خوشحالم. ‫- برات خوشحالم.
‫خوبی؟
‫خب؟
‫لاکانال قبول شدم.
‫باحاله.
‫به مامانم زنگ زدم، ‫خیلی خوشحال شد.
‫خودشم اونجا درس خونده بود.
‫خوبه.
‫آره.
‫من زندگی اون رو نمی‌خوام.
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم.
‫ما همیشه همین‌طوری هستیم.
‫نمی‌فهمم چی میگی.
‫باهام حرف بزن.
‫تو هیچ‌کس رو دوست نداری.
‫بس کن.
‫کافیه.
‫خوبی، اسکوت؟
‫دیگه هیچ کاری از دستم برنمیاد.
‫برو با مرسیه حرف بزن.
‫- چیزی که می‌خواستی رو گرفتی؟ ‫- آره.
‫- کجا؟ ‫- مدرسه هنر، اتین.
‫خیلی برات خوب شد.
‫من باید برم.
‫نمی‌خوای بمونی؟
‫این آخرین شبمونه اینجا.
‫تو طالع من «بهترین» نیست.
‫نمی‌دونم.
‫می‌خوام برقصم.
‫خب برو برقص دیگه.
‫آره.
‫برو. مرسی که باهام اومدی.
‫خواهش می‌کنم.
‫تونی؟
‫کجا میری؟
‫خسته‌ام، میرم بخوابم.
‫حالت خوبه؟
‫آره، فقط خسته‌ام.
‫درخواست‌های دانشگاهت رو چک کردی؟
‫فردا چک می‌کنم.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫شب بخیر.
‫تونی، کجایی؟
‫بهم بگو کجایی.
‫اسکوتر (موتور) کجاست؟
‫خودم میرم بیارمش.
‫لازمش دارم.
‫کُدش چیه؟
‫۱۷۰۴۰۸
‫مرسی.
‫شما دوتا برین بخوابین.
‫برین بخوابین، دیره.
‫قدبلنده، حدوداً ۱ ‫متر و ۷۰ سانتی‌متره.
‫موهاش بور، چشماش قهوه‌ایه.
‫می‌دونی چی پوشیده؟
‫یه پلیور سفید،
‫شلوار سفید و کفش‌های سفید.
‫اسمش چیه؟
‫تونی لورم.
‫چه نسبتی باهاش داری؟
‫من معلم لاتینشم، ماریان مرسیه.
‫کی مسئولشه؟
‫منم.
‫وصلتون می‌کنم به بخش مربوطه.
‫ممنون.
‫حداقل دو ساعت.
‫نمیدونم کی میام خونه.
‫فکر کنم چند ساعتی دیر کنیم.
‫تا وقتی پیداش کنیم.
‫- فکر کنم من... ‫- آره، برو.
‫میشه لطفاً توجه کنین؟
‫همگی جمع شین دورم.
‫سوزان، آموری، ‫بیاین نزدیک‌تر. ربکا.
‫بیاین نزدیک‌تر، لطفاً.
‫نزدیک‌تر، لطفاً.
‫بیا دیگه، رز.
‫جنازه‌ی تونی رو ‫توی ساحل پیدا کردن.
‫اون مُرده.
‫باید یه مدت بیشتر ‫توی ناپل بمونم.
‫شماها با خانم پاکین برمی‌گردین.
‫من...
‫من اصلاً زبونم بند اومده...
‫با پدر و مادراتون تماس می‌گیریم.
‫بعدش سعی می‌کنیم ‫بفهمیم چه اتفاقی افتاده.
‫حالا از همه‌تون می‌خوام ‫کنار هم بمونین. باشه؟
‫کنار هم بمونین.
‫سوار اتوبوس شین. ‫همه‌چی درست میشه.
‫برین.
‫همه‌چی درست میشه.
‫برین، سوار اتوبوس شین.
‫بعد از اون سفر، ‫تحقیقات خیلی طول کشید.
‫شرایط مرگ تونی نامعلوم موند.
‫خیلی‌ها سعی کردن اتفاقی ‫که افتاده رو توضیح بدن.
‫پشت سرش کلی حرف زدن،
‫اینکه معتاد بوده،
‫دروغگو بوده،
‫تعادل روانی نداشته.
‫مرسیه تا آخر سال غایب بود.
‫کل کلاس تحت مشاوره‌ی ‫روان‌شناسی قرار گرفتن.
‫بعدش امتحانات نهایی رو دادیم.
‫مرسیه سپتامبر برگشت.
‫توی همه‌ی کلاس‌هاش ‫درباره‌ی اون حرف می‌زنه.
‫نمیدونم چی میگه.
‫چیزای قشنگ.
‫فکر کنم.
‫من رفتم پیش‌دانشگاهی.
‫توی پاریس همه‌چی بزرگ‌تر بود.
‫هر چیزی ممکن بود.
‫جیمز هیچ‌وقت نتونست ‫با مرگ تونی کنار بیاد.
‫اون هیچ‌وقت به مدرسه برنگشت.
‫پیش‌دانشگاهی هم نرفت.
‫مثل یه نفس محو شد و رفت.
‫هیچ‌کس ندیده بود عشقش ‫به تونی چقدر پاک بود.
‫تونی اشتباه می‌کرد.
‫همه‌چی کثیف نیست.
«ارائــه ای از فیلم سیاه» « دانلود فیلم و سریال بدون سانسور از فیلم سیاه » [ WWW.BLACKFILM.TOP ] Telegram: @BLACKFILMTOP
‫تقدیم به همه‌ی کسانی ‫که اهل اینجا نیستند.
«ارائــه ای از فیلم سیاه» « دانلود فیلم و سریال بدون سانسور از فیلم سیاه » [ WWW.BLACKFILM.TOP ] Telegram: @BLACKFILMTOP