«ارائــه ای از فیلم سیاه» « دانلود فیلم و سریال بدون سانسور از فیلم سیاه » [ WWW.BLACKFILM.TOP ] Telegram: @BLACKFILMTOP
‫خیلی قشنگه.
‫انتخاب فوق‌العاده‌ایه.
‫تبریک می‌گم، انتخاب خیلی خوبیه. ‫بفرمایید، نگاه کنید.
‫این میز شیشه‌ای هیچ‌وقت نمی‌شکنه.
‫از شیشه‌ی ضدشکسته.
‫می‌تونید بذاریدش توی پذیرایی، ‫یا اتاق خواب، یا مثلاً...
‫یا هر جای دیگه‌ی خونه‌تون ‫که بخواید شیک‌تر و باکلاس‌تر به نظر برسه.
‫سبک نئوعثمانیه.
‫بذارید بهتون بگم، ‫طراحیش واقعاً بی‌نقصه.
‫عالیه.
‫آره، خودم هم عاشق این شاهکارم.
‫باورکردنی نیست.
‫به نظر من که یه چیز کاملاً بی‌ارزشه.
‫بی‌ارزش؟
‫- صددرصد. ‫- زهرا.
‫اصلاً به دکور خونه‌ی ما نمیاد.
‫خیلی زشته.
‫- ابراهیم، فکرشم نکن بخریش. ‫- نه نه، خانم.
‫من اصلاً باهاتون موافق نیستم.
‫هر چی دلتون بخواد می‌تونید درباره‌ی این ‫قطعه‌ی اصیل ایتالیایی بگید،
‫اما دیگه نمی‌شه گفت زشته.
‫الان که می‌گفتید شاهکاره، ‫سبک نئوعثمانی داره.
‫سبکش نئوعثمانیه، ‫ولی طراحی این قطعه کاملاً ایتالیاییه.
‫بذارید یه چیزی درباره‌ش بهتون بگم.
‫هر چقدر هم فروشگاه رو بگردید، ‫دومیش رو پیدا نمی‌کنید.
‫- حتی اگه بخواید هم پیدا نمی‌کنید. ‫- باشه خانم، هر طور شما بگید.
‫می‌شه یه چیزی ازتون بپرسم؟ ‫واقعاً خودتون این میز رو دوست دارید؟
‫- بله. ‫- واقعاً؟ خودتون هم برای خونه‌تون می‌خریدش؟
‫خدا خیرتون بده، خانم.
‫معلومه. ‫اگه دوستش نداشتم، چرا باید به شما بفروشمش؟
‫من سال‌هاست توی این فروشگاه کار می‌کنم.
‫باور کنید تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫هر بار از کنارش رد می‌شم، ‫یه نگاه دیگه بهش می‌اندازم، بعد برمی‌گردم سر کارم.
‫خانم، گوش کنید.
‫- من اینو نمی‌پرسم، سوالم... ‫- ما...
‫ببخشید خانم، ‫ولی ما سی ساله توی این کاریم.
‫چهار نسل از خانواده‌مون ‫این شغل رو انجام دادن.
‫کیفیت هر وسیله‌ای...
‫از چهل کیلومتری هم معلومه.
‫باشه، ولی سؤال من این نیست. ‫من می‌پرسم...
‫باشه، فقط یه لحظه صبر کنید.
‫می‌پرسم اگه برای خونه‌ی خودتون بود، ‫این میز رو می‌خریدید؟
‫راستش رو بخواید...
‫این مدل رو ندارم، ‫ولی یه چیزی شبیهش توی خونه‌م هست.
‫من نپرسیدم شبیهش رو دارید.
‫پرسیدم همین میز رو خریده بودید؟
‫راستش، خانم...
‫- قیمت این کار یه کم بالاست. ‫- یه کم بالاست؟
‫- بله. ‫- گفتم که، خیلی گرونه.
‫درسته، ولی برای قضاوت درباره‌ی یه محصول...
‫باید ارزشش رو نسبت به کیفیتش سنجید.
‫پس چرا خودتون این ارزش رو درکش نکردید؟ ‫یکی برای خونه‌تون بخرید.
‫همون‌طور که عرض کردم، خانم.
‫- واقعاً... ‫- من یه سؤال پرسیدم، جوابش رو ندادید.
‫- جواب دادم. ‫- اگه این‌قدر دوستش دارید،
‫یکی برای خونه‌ی خودتون بخرید.
‫- که گفتم... ‫- زهرا.
‫آره، ولی دارم یه سؤال ازش می‌پرسم.
‫عزیزم.
‫مگه قرار نشد پول مهم نباشه؟
‫- آره. ‫- صحبتش رو کردیم.
‫گفتم همه‌ی وسایل خونه رو تو انتخاب کردی، ‫این میز رو من انتخاب می‌کنم.
‫- آره، گفتی. ‫- خب.
‫- باشه، درسته، ولی این... ‫- پس چرا مخالفت می‌کنی؟
‫- بذار این یکی رو من انتخاب کنم، فقط همین. ‫- ولی ابراهیم، خیلی زشته.
‫زهرا، تو همه‌چیز رو انتخاب کردی.
‫رنگ دیوارها، کاشی، ‫سرامیک و کابینت‌های آشپزخونه.
‫ماشین رو هم، ‫حتی مادرت هم توی انتخاب‌ها دخالت داشت.
‫خواهش می‌کنم، حتی روز عروسی، ‫تاریخ عروسی و لباسی که باید بپوشم رو هم تو انتخاب کردی.
‫حتی لباس پدر و مادرم رو هم تو انتخاب کردی. ‫خواهش می‌کنم.
‫حتی...
‫حتی چی؟
‫داری به بچه اشاره می‌کنی؟
‫حتی چی؟ یعنی بچه رو هم من انتخاب کردم؟
‫- بچه‌دار شدیم چون فقط من می‌خواستم؟ ‫- مگه من همچین حرفی زدم؟
‫واضح بگو منظورت چیه، منظورت همین بود.
‫نه، فقط منظورم زمانش بود. ‫گفتم «شاید».
‫فقط نظرم رو گفتم، ‫ولی تو حتی اجازه ندادی حرفم تموم بشه.
‫- نذاشتم؟ آره زهرا، نذاشتی. ‫- واقعاً شرم‌آوره.
‫- بفرما، بفرما. ‫- واقعاً باید خجالت بکشی.
‫پس یعنی بچه رو فقط چون من می‌خواستم آوردیم؟
‫من همچین چیزی گفتم؟
‫من عاشق پسرمونم.
‫به پسرمون افتخار می‌کنم.
‫اما انگار هیچ جایگاهی ندارم.
‫نکنه من اصلاً دیده نمی‌شم؟ ‫اصلاً توی این زندگی وجود دارم؟
‫وقتی اسم پسرمون رو انتخاب کردی، ‫حتی یه بار هم ازم نظر نپرسیدی، زهرا.
‫مگه بحث اسم تموم نشده بود؟ ‫دوباره برگشتیم سر همون؟
‫- آره، برگشتیم. ‫- این بحث هیچ‌وقت تموم نشده.
‫تموم هم نمی‌شه.
‫اسم کوچولو چیه؟
‫- نصرت. ‫- نصرت.
‫- بله خانم، اسم پدربزرگمه.
‫حق نداری به اسم پدربزرگم بی‌احترامی کنی.
‫من به پدربزرگت بی‌احترامی کردم؟
‫- آره. ‫- آخه «نصرت» چه اسمیه؟
‫- آره. ‫- اسم یه قصاب معروفه.
‫مگه این بچه قرار نیست بره خارج؟
‫الان اسم «نصرت» از معروف‌ترین ‫اسم‌های ترکی توی دنیاست.
‫می‌گن همون قصابه که نمک می‌پاشه، ‫بچه رو مسخره می‌کنن.
‫اسم پدربزرگم نصرت بود.
‫- چند بار باید اینو برات توضیح بدم؟ ‫- باشه، اسم پدربزرگته.
‫ولی اسم بچه باید امروزی‌تر باشه، ‫مثل مارت، فرات یا هاکان.
‫- یا سارپ یا کوزِی. ‫- کوزِی یعنی چی؟
‫- انگار از همون اول نوزده سالش بوده. ‫- یه چیزی بهتون بگم.
‫- تو همیشه عاشق این جور اسمایی. ‫- اسم پدربزرگ منم نصرت بود، خانم.
‫- آفرین، گوش کن. ‫- بله.
‫ولی اصلاً بحث ما این نیست.
‫الان وقت تصمیم گرفتنه، ‫داشتیم تصمیممون رو می‌گرفتیم.
‫حرفم همینه.
‫باور کنید، فقط یه چیز بهتون می‌گم.
‫این میز ‫برای خونه‌تون و پسرتون خوشبختی میاره.
‫مگه یه میز هم می‌تونه برای خونه خوشبختی بیاره؟
‫منظورم اینه که...
‫باور کنید خانم، ‫ما چهار نسل توی این کار بودیم.
‫- ارزش هر وسیله‌ای... ‫- باشه فهمیدیم، از چهل کیلومتری تشخیصش می‌دید.
‫گفتید، فهمیدیم، باشه.
‫- دقیقاً، آفرین. ‫- آره، دقیقاً.
‫- ولی آخه... ‫- دقیقاً همین طرز فکره.
‫می‌گید این شیشه ضدشکسته.
‫دیگه این‌همه اغراق نکنید.
‫- مگه شیشه ماشین ریاست جمهوریه؟ ‫- ریاست جمهوری نه، ضدگلوله.
‫هر چی، مگه شیشه ماشین ضدگلوله‌ست؟ ‫ضدگلوله‌ست؟
‫ولی یه نکته هست، ‫همه محصولات اینجا آزمایش می‌شن.
‫همه‌شون استاندارد کنترل کیفیت دارن.
‫- به خدا دیگه خسته شدم. ‫- خب، این خوبه.
‫- باشه، لطفاً برید کنار. ‫- زهرا، این خوبه.
‫- زهرا! ‫- چی؟
‫- خانم... ‫- خواهش می‌کنم، زهرا.
‫- آروم باش. ‫- زشت‌ترین میزیه که تو عمرم دیدم.
‫زیباترین میزه.
‫- بذار... ‫- خیلی هم قشنگه.
‫ببخشید، خانم.
‫- بذار... ‫- زهرا.
‫آقا، اصلاً به حرفش توجه نکنید.
‫تازه مادر شده، برای همین این‌طوری رفتار می‌کنه.
‫هورمون‌هاش هنوز به هم ریخته‌ست.
‫همه این واکنش‌ها ‫به خاطر هورمون‌هاست.
‫چون تازه مادر شده.
‫- آره. ‫- اسم‌تون چیه، خانم؟
‫- چیلام. ‫- خانم چیلام.
‫- می‌شه لطفاً راستش رو بهم بگید؟ ‫- منظورتون چیه؟
‫- حقیقت. ‫- چی؟
‫این میز واقعاً قشنگه یا نه؟
‫خیلی هم قشنگ نیست.
‫ولی من خریدمش.
‫به نظرم انتخاب خیلی خوبیه.
‫کاملاً باهات موافقم.
‫- هیچ‌وقت پشیمون نمی‌شی. ‫- می‌خرمش.
‫- خانمت عاشقش می‌شه. ‫- باشه.
‫- اصلاً نگران نباش. ‫- ممنون.
‫- جا نمی‌شیم، مطمئنی می‌شه؟ ‫- اشکالی نداره، می‌شه.
‫- جا نمی‌شیم. ‫- جا می‌شیم، برو اون گوشه.
‫- برو کنار. ‫- باشه، امتحان کن.
‫- خب. ‫- پیاده شو، جا نمی‌شیم.
‫- سرم خورد. ‫- باشه، باشه.
‫باشه.
‫- سلام آقای ابراهیم، حالتون چطوره؟ ‫- ممنون خانم اوزلم، شما چطورید؟
‫خدا رو شکر، خوبم.
‫همین الان بالا افتخار دیدن پسرتون نصیبم شد.
‫فقط من مونده بودم که هنوز ندیده بودمش.
‫دیدمش، خیالم راحت شد.
‫ولی یه چیزی بهتون بگم، ‫واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫واقعاً خیلی شبیه خودتونه.
‫عین خودتونه.
‫- ممنون. ‫- مگه نه، سیبال؟
‫- خوشت نیومد؟ به نظرت بچه قشنگ نیست؟ ‫- چرا.
‫دخترم، چرا این‌قدر بی‌حوصله جواب می‌دی؟
‫بلندتر حرف بزن، ‫این کار خیلی زشته.
‫آره مامان، بچه رو دوست داشتم.
‫نوجوون که بود، ‫وقتی هفده سالش بود...
‫توی مدرسه یه دوست‌پسر داشت.
‫از هم جدا شدن و دل دخترم شکست.
‫دوست‌پسر کدومه؟ جدایی چیه؟ ‫مامان، دیوونه شدی؟
‫با مادرت مؤدب حرف بزن، ‫وگرنه یه سیلی می‌زنم تو صورتت.
‫- می‌زنم وسط صورتت. ‫- بیاید یه کاری بکنیم.
‫ولی یه چیزی بهتون بگم.
‫- قدر بچه‌تون رو بدونید. ‫- حتماً.
‫بهش برسید و از بزرگ شدنش لذت ببرید، ‫چون وقتی بزرگ بشه...
‫- چی می‌شه؟ دردسرها شروع می‌شن. ‫- مامان.
‫رفتارهای گستاخانه و بی‌ادبانه شروع می‌شه.
‫توی چشم‌هاشون دنبال عشق می‌گردید، ‫ولی نگاهشون رو ازتون می‌دزدن.
‫- خلاصه، از بچه‌تون لذت ببرید. ‫- حتماً.
‫- از دوران بزرگ شدنش. ‫- به خدا همین کارو می‌کنیم، خانم.
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- من دیگه برم. ‫- به سلامت.
‫- خداحافظ. ‫- از بزرگ شدن بچه‌تون لذت ببرید.
‫- خداحافظ. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫ممنون، سیبال.
‫هنوز به زنت نگفتی، نه؟
‫واقعاً حالت خوب نیست، دختر.
‫چی شده؟ تصمیم گرفتی هرچی بینمون بوده رو فراموش کنی؟
‫بین ما چی بوده، سیبال؟
‫تو توی آسانسور خواستی منو ببوسی، ‫منم از شونه‌هات گرفتمت.
‫سرت رو کنار زدم، ‫دیگه هیچ اتفاقی هم نیفتاد.
‫فقط همین؟
‫همین؟ دیگه چی باید می‌شد؟
‫یعنی همه‌ی چیزی که بینمون گذشته رو این‌طوری خلاصه می‌کنی، ابراهیم؟
‫اصلاً هیچ اتفاقی بینمون نیفتاده. ‫دیوونه شدی؟ تو چند سالته، من چند سالمه؟
‫دو بار برام پیام «شب بخیر» فرستادی.
‫- گوش کن دختر... ‫- اسمم سیباله.
‫باشه، سیبال.
‫اون موقع نصف شب بود...
‫برات نوشتم: ‫«این موقع شب بهم پیام نده، شب بخیر.»
‫همه‌ی پیام‌ها و مدرکش هم هست.
‫اون پیام، شب بخیر گفتن نبود، ‫یعنی دیگه بهم پیام نده.
‫پس به زنت نمی‌گی منو بوسیدی، درسته؟
‫داری تهدیدم می‌کنی؟
‫نه.
‫- فقط می‌خوام قبولش کنی. ‫- چی رو؟
‫- این‌که دوستم داری. ‫- استغفرالله...
‫- یا رسول‌الله... ‫- ابراهیم، من دوستت دارم.
‫- منو با خودت ببر، از اینجا فرار کنیم. ‫- استغفرالله.
‫برو دختر، ‫خواهشاً این حرف‌های بی‌خود رو تموم کن.
‫زنت دوستت نداره، می‌فهمی؟
‫- همه‌ی ساختمون اینو می‌دونن. ‫- چی؟
‫چرا این زندگی رو تحمل می‌کنی؟ ‫چرا این‌همه بار رو روی دوشت می‌کشی؟ من آماده‌ام.
‫حاضرم خانواده‌م رو رها کنم، ‫فقط منو از اینجا ببر.
‫- بریم. ‫- اونجا رو نگاه کن.
‫ابراهیم!
‫حق نداری این کارو باهام بکنی، فهمیدی؟
‫- تا کی قراره از اسم پسرمون خجالت بکشی؟ ‫- زهرا، من کی گفتم خجالت می‌کشم؟
‫من همچین حرفی زدم؟ ‫از دهنم دراومد؟
‫اسم پسرت رو دوست داری؟
‫زهرا...
‫فقط می‌خواستم اسمش ‫یه اسم معمولی‌تر باشه.
‫نمی‌خواستم بچه از همون اول ‫بار یه اسم خاص رو به دوش بکشه. فهمیدنش این‌قدر سخته؟
‫اگه به تو بود که اصلاً بچه‌دار نمی‌شدیم، ابراهیم. ‫قبول کن.
‫- تو اصلاً بچه نمی‌خواستی. ‫- استغفرالله.
‫- اصلاً بچه‌ای به دنیا نمی‌اومد. ‫- عزیزم، فقط یه میز شیشه‌ایه.
‫فقط یه میز شیشه‌ای.
‫واقعاً این همه دعوا ‫فقط سر یه میز شیشه‌ای؟
‫هر وقت کاری برخلاف میلت انجام می‌دم...
‫انگار از بالا آوار می‌شی روی سرم، ‫مثل بهمن.
‫واقعاً این انصاف نیست، عزیزم.
‫اصلاً انصاف نیست.
‫خواهش می‌کنم این کارو نکن.
‫خدایا...
‫وای...
‫یا رسول‌الله.
‫از اینجا پیچ برداشتی؟
‫چرا باید پیچ بردارم؟
‫نیست.
‫- واقعاً نیست. ‫- چی نیست؟
‫پیچ‌ها رو توی جعبه نذاشتن.
‫یعنی خانم چیلام نذاشته.
‫واقعاً قراره با این وضع، ‫دو تا اسب وسط خونه زندگی کنیم؟
‫الو؟
‫سلام خانم چیلام، ابراهیم هستم. ‫یه میز شیشه‌ای ازتون خریدیم...
‫بله، خودمم.
‫جدی؟ خیلی ممنون.
‫ببخشید مزاحم شدم، ‫داشتم میز رو سرهم می‌کردم.
‫جعبه رو باز کردم و طبق دفترچه پیش رفتم.
‫ولی اینجا جای چهار تا پیچ هست.
‫توی جعبه نبود، ‫یکیش کمه.
‫آره، نیست. ‫خیلی هم دنبالش گشتم.
‫بله، لازمش دارم، ‫وگرنه میز کامل سرهم نمی‌شه.
‫حتماً لازمه. ‫باشه، باشه، حتماً.
‫خیلی ممنون می‌شم.
‫باشه، اتفاقاً نزدیکه.
‫لوکیشن رو براتون می‌فرستم.
‫این‌جوری حلش می‌کنیم.
‫باشه، باشه. ‫خیلی ممنون.
‫منتظرتونم.
‫ممنون، روز خوش.
‫آره.
‫- می‌فرسته. ‫- امروز؟
‫- آره، همین الان. ‫- فوری؟
‫واقعاً می‌خوای بذاریش اینجا، ‫وسط پذیرایی؟
‫واقعاً قراره همین‌جا بمونه؟ ‫تا این حد برات مهم نیست من چی می‌گم؟
‫زهرا...
‫عزیزم، تو همه‌چیز این خونه رو انتخاب کردی.
‫همه‌چی رو.
‫فقط می‌خوام یه چیز کوچیک مال خودم باشه، ‫از این صد متر خونه، فقط یه مترش.
‫خواهش می‌کنم این کارو نکن.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫آره.
‫این میز همین‌جا می‌مونه، زهرا.
‫دلم می‌خواد توی این زندگی، ‫حداقل یه بار حرف من هم به کرسی بشینه.
‫این میز همین‌جا می‌مونه، تمام.
‫بحثش هم تمومه.
‫باشه.
‫ببخشید که صدام رو بلند کردم.
‫- باشه، من می‌رم سوپرمارکت. ‫- باشه.
‫برو.
‫تا دو ساعت دیگه هم برادر شعبده‌بازت، ‫ستاره‌ی شبکه‌های اجتماعی، با دوست‌دختر خلش می‌رسه.
‫زود برمی‌گردم.
‫- از سوپر چیزی می‌خوای؟ ‫- نه، دیگه سهمم از این دنیا تموم شده.
‫باشه.
‫می‌تونی حواست به پسرمون باشه؟
‫- ازش عالی مراقبت می‌کنم. ‫- می‌تونی فقط دو دقیقه تنها باهاش بمونی؟
‫فکر کنم از پسش بربیام.
‫- مطمئنی؟ ‫- مطمئنم که خوب از پسرم مراقبت می‌کنم.
‫- از پسش برمیای؟ ‫- فکر کنم آره.
‫سفر خوش، عزیزم. ‫تو مسیر سوپر هم مراقب خودت باش.
‫- ممنون. ‫- از بین قفسه‌ها هم سالم رد می‌شی؟
‫آره.
‫دیگه حرف نزن، فقط مواظب باش، باشه؟
‫برو دیگه، بس کن.
‫زهرا...
‫چی شده، باباجون؟
‫چی شده پسرم؟ ‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا، ‫بذار بغلت کنم.
‫پسرم حسابی از مامانش ناراحت شده.
‫چیکار کنیم؟ مامانته دیگه.
‫بغل بابا خوبه؟
‫آروم شدی، نه؟
‫بغل بابا خوبه؟
‫کاش بابام هم منو بغل می‌کرد.
‫بغل بابا خوبه؟
‫خوبه؟
‫ببین اینجا چیه.
‫ببین بابات چی خریده.
‫بعد از این همه سال، ‫برای اولین بار...
‫توی این خونه یه چیزی شد که من می‌خواستم. ‫می‌دونی؟
‫نگاه کن.
‫یه میز خریدم.
‫اسب‌ها رو دیدی؟
‫دیدیشون؟
‫می‌خوای سوارشون بشی؟
‫با هم باهاش بازی می‌کنیم.
‫بابات خریده.
‫پسر نازم.
‫بابات خریده.
‫بگو دوستش داری، پسرم.
‫بگو دوستش داری، ‫چون بابا خریده.
‫به میز نگاه کن.
‫میزمون رو دیدی؟
‫میز رو دیدی؟
‫بگو دوستش داری، پسرم، ‫چون بابا خریده.
‫خوشت اومد؟
‫«عزیزم...»
‫سلام ابراهیم!
‫سلام!
‫ابراهیم، صدامو می‌شنوی؟
‫سلام!
‫آقای ابراهیم، واقعاً معذرت می‌خوام.
‫خیلی خیلی شرمنده‌م.
‫کارگر نبود، ‫باور کنید مغازه رو بستم و سریع اومدم.
‫باورتون می‌شه؟
‫بفرمایید، ‫خواستم خودم اون پیچ گم‌شده رو براتون بیارم.
‫بفرمایید.
‫آقای ابراهیم، خیلی عرق کردید.
‫داشتید رنگ می‌زدید؟
‫آره.
‫البته سؤال احمقانه‌ای بود، ‫بالاخره بچه‌دار شدید.
‫طبیعیه که کارهای خونه تمومی نداشته باشه، ‫مگه نه؟
‫کاملاً طبیعیه.
‫باور کنید، آقای ابراهیم...
‫این مشکل ‫به خاطر اشتباه کارگرها پیش اومده.
‫بعد از این‌که بازش کردن و دوباره گذاشتنش توی جعبه، ‫اون قطعه رو نذاشتن.
‫برای همین کم اومده.
‫وقتی با عجله وسایل رو بسته‌بندی می‌کنن، ‫این اتفاق‌ها می‌افته.
‫برای همین خواستم خودم بیام ‫و این اشتباه رو جبران کنم.
‫گفتید کارگر نبود.
‫منظورم توی حرف بود.
‫همون‌جوری که می‌گن کارگر و کارمند.
‫منظورم همین بود.
‫دیگه عادت زبونمونه...
‫عادت کرده‌ایم این‌طوری بگیم.
‫برای همین هم ‫خواستم خودم این اشتباه رو جبران کنم.
‫و با دست خودم بهتون تحویلش بدم.
‫منظورم پیچ بود.
‫آقای ابراهیم...
‫که مشکلی پیش نیومده؟
‫همه‌چیز روبه‌راهه؟
‫چون اصلاً حالتون خوب به نظر نمیاد.
‫اگه همه‌چیز خوبه، خدا رو شکر.
‫خانمتون؟
‫خونه نیست.
‫اگه بخواید، ‫می‌تونم پیچ رو براتون جا بندازم.
‫کمکتون می‌کنم.
‫- خواهش می‌کنم بذارید کمک کنم. ‫- نه، نه.
‫اجازه بدید.
‫واقعاً اصرار دارم.
‫- یه خواهش شخصیه. ‫- نه، نه.
‫- خواهش می‌کنم، دوست دارم کمک کنم. ‫- نه.
‫اصرار می‌کنم، چون تقصیر خودمه.
‫- خواهش می‌کنم آقای ابراهیم. ‫- نه.
‫- نه، نه. ‫- نه.
‫شما... ‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫من...
‫انگار زیادی اصرار کردم. ‫حق با شماست.
‫پس بذارید یه چیزی بهتون بگم.
‫حتماً پیچ رو خوب سفت کنید.
‫اگه درست سفتش نکنید، ‫میز روی دو پایه بند نمی‌شه.
‫شیشه سنگینه.
‫باید درست سفتش کنی، ‫وگرنه ممکنه بشکنه.
‫مگه شیشه...
‫نشکن نبود؟
‫قرار نبود این شیشه...
‫بشکنه، خانم چیلام.
‫شیشه...
‫- خانم چیلام. ‫- آقای ابراهیم.
‫آقای ابراهیم.
‫می‌دونستم... می‌دونستم.
‫منم... منم.
‫وای شرم‌آوره.
‫تو کی هستی؟
‫من سیبالم.
‫تو دیگه کی هستی، بی‌حیا؟
‫ببخشید آقای ابراهیم، خبر نداشتم. ‫برای آوردن یه قطعه اومده بودم.
‫همون قطعه رو آوردم.
‫اگه موقع سرهم کردنش به مشکلی خوردین، ‫حتماً باهام تماس بگیرین.
‫و...
‫با اجازه‌تون، روز خوش.
‫روز خوش... خداحافظ.
‫روز خوش دخترم، فیلم نگیر... فیلم نگیر.
‫داشتی رنگ می‌کردی؟
‫پس فقط با من لاس نمی‌زدی.
‫می‌دونستم فقط من قربانی ‫این جذابیت عجیب تو نیستم.
‫عاشق اون زنه‌ای؟
‫همونی که همین الان بوسیدیش.
‫وقتی زنت خونه نبود.
‫همون زنی که وسط ساختمون باهاش لاس زدی.
‫عاشقشی؟
‫یا فقط یه هوس زودگذر بود؟
‫ابراهیم.
‫چته؟
‫اصلاً حالت خوب نیست.
‫بهم بگو با زنت حرف می‌زنی، ابراهیم.
‫بهم بگو همه چیزهایی رو که بینمون گذشته، ‫به زنت اعتراف می‌کنی.
‫باهاش حرف بزن.
‫ابراهیم.
‫آخرش خیلی بد تموم می‌شه، ابراهیم.
‫آخرش واقعاً خیلی بد تموم می‌شه.
‫چرا جواب نمی‌دی، ابراهیم؟
‫چرا دیگه زنگ نزدی؟
‫ابراهیم، مگه خلی شدی؟
‫پونزده دقیقه دیگه می‌رسم خونه. ‫امیدوارم همه‌چیز روبه‌راه باشه، ابراهیم.
‫ابراهیم.
‫چرا گوشیتو جواب نمی‌دی؟ ‫چی شده؟
‫- زهرا... ‫- چی شده؟
‫چی شده؟
‫بچه...
‫آره.
‫همین الان توی تختش خوابید.
‫همین الان.
‫- واقعاً؟ ‫- دقیقاً یه دقیقه پیش خوابش برد.
‫تا قبل از اومدن تو یه لحظه هم آروم نگرفت.
‫از صبح، از وقتی رفتی، ‫همش گریه می‌کرد.
‫تازه خوابیده.
‫زهرا، ‫به اتاقش نرو، باشه؟
‫هیچ صدایی هم درنیار.
‫نرو توی اتاق.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫وای خدا!
‫یه کار درست توی عمرش کرده، ‫حالا واسه من نسخه هم می‌پیچه.
‫پس بیا این کیسه‌ها رو هم ببر آشپزخونه ‫تا لطفِت کامل بشه.
‫باشه.
‫جیش و پیف کرد؟
‫خوبه.
‫خیلی ترسیده بودم که جواب گوشیتو نمی‌دادی.
‫کنارش خوابم برده بود.
‫داشتم می‌خوابوندمش.
‫راستش حدس می‌زدم، ‫ولی فکر نمی‌کردم خوابونده باشیش.
‫با خودم می‌گفتم یا گوشیت به شارژه...
‫یا سرت با تلویزیون گرم شده.
‫ولی واقعاً ترسیده بودم.
‫فکر کردم اتفاقی افتاده.
‫تا آخر عمر باید با این همه نگرانی زندگی کنم؟
‫عجیبه که آدم پدر و مادر می‌شه.
‫زهرا.
‫جانم؟
‫راستی یه اتفاقی افتاد.
‫چی شده؟
‫این همه خون چیه؟
‫پام به فرش گیر کرد...
‫و اتفاقی افتادم روی میز.
‫شیشه شکست و دستم برید.
‫- این همه خون از دستت اومده؟ ‫- آره.
‫وای!
‫- مطمئنی چیز مهمی نیست؟ ‫- آره.
‫مگه شیشه نشکن نبود؟
‫آره.
‫الهی...
‫حسابی اعصابم خرد شد.
‫- آره. ‫- ولی ببین، عدالت خداست.
‫خدایا!
‫وقتی اومدی رنگت مثل گچ سفید شده بود، ‫ابراهیم.
‫انگار خون به صورتت نبود. ‫حالت خوبه؟
‫یه کم سرم گیج رفت، ولی الان خوبم.
‫مطمئنی لازم نیست بری بیمارستان؟
‫آره.
‫- تازه این لکه خون هم دیگه پاک نمی‌شه. ‫- آره.
‫- باید فرش رو عوض کنیم. ‫- آره.
‫اینکه...
‫یه میز شیشه‌ای نشکن...
‫این‌جوری بشکنه، ‫بعد از اون همه دعوا که سرش باهام کردی.
‫یادته خانم چیلام چقدر ازش تعریف می‌کرد؟
‫- آره. ‫- «سبک عثمانی مدرن.»
‫- «شیشه نشکن.» ‫- آره.
‫اینم از میز شیشه‌ای نشکن ‫به سبک عثمانی مدرن!
‫اصلاً هم افتضاح بود.
‫قسم می‌خورم زشت‌ترین چیزی بود ‫که تا حالا دیدم.
‫اون اسب‌ها و این مسخره‌بازیا...
‫یه چیزی بهت بگم.
‫پاشو، خواهر و دوست‌پسرت هم الان می‌رسن.
‫ابراهیم.
‫- جانم؟ ‫- با توام.
‫آره.
‫بیا کمکم.
‫داداشت، اون شاخ فضای مجازی...
‫با دوست‌دختر روشنفکر و باکلاسش...
‫الان می‌رسن. ‫بیا کمکم.
‫باشه.
‫میز رو کجا گذاشتی؟
‫بردمش انباری. اون اسبش هم همون‌جا موند، ‫بعد از اینکه پام به فرش گیر کرد و اتفاقی شکست.
‫باشه.
‫بیا.
‫میز شیشه‌ای نشکن!
‫این میز شیشه‌ای...
‫خیلی زود شکست!
‫ابراهیم، چیکار کنم؟ ‫جلوی خنده‌م رو نمی‌تونم بگیرم.
‫از خنده روده‌بُر شدم.
‫لااقل یه روز دوام می‌آورد.
‫به خدا رکورد زدی.
‫واقعاً رکورد شکستی.
‫کاش قیافه‌ات رو همون لحظه‌ای ‫که شکست می‌دیدم.
‫حاضرم هر کاری بکنم ‫تا اون صحنه رو ببینم.
‫دارم از خنده خودمو خیس می‌کنم.
‫ولی یه چیزی رو فهمیدم.
‫بیخود نمی‌گن تو هر اتفاقی ‫یه حکمتی هست.
‫همین که اون میز مزخرف رو خریدی، ‫فقط برای دیدن این صحنه ارزشش رو داشت.
‫یادم نمیاد آخرین بار ‫کی این‌قدر خندیده بودم.
‫واقعاً ممنونم، ابراهیم.
‫دارم از خنده می‌میرم.
‫راستی این میز رو چند خریدی؟
‫واقعاً نمی‌دونم چی بهت بگم، ابراهیم.
‫تو یه پدر فوق‌العاده می‌شی. ‫مطمئنم پدر خیلی خوبی خواهی شد.
‫واقعاً ازت ممنونم.
‫خیلی خیلی ممنون.
‫اشکم از خنده دراومد.
‫- برم یه سر به بچه بزنم. ‫- بچه؟
‫آره.
‫صبر کن، صبر کن... وایسا.
‫- چی شده؟ ‫- بذار خودم برم.
‫من خوابش کردم، خودمم می‌رم ببینمش. ‫می‌خوام همه‌چیز دست خودم باشه.
‫- یعنی همه‌چیز باید دست خودت باشه؟ ‫- آره.
‫اولین باره خودم خوابش کردم. ‫نمی‌دونم چقدر می‌خوابه، اگه کسی بیدارش کنه...
‫- باید خودم باشم، فهمیدی؟ ‫- باشه.
‫ولی تا یه کم دیگه باید به نصرت شیر بدم. ‫اونم می‌خوای خودت انجام بدی؟
‫به سختی خوابش برد.
‫تو همون تو آشپزخونه بمون.
‫غذاهای خوشمزه‌مون رو آماده کن، باشه؟
‫الان میان.
‫بقیه‌ش با من.
‫باشه، اشکالی نداره.
‫- بی‌سیم رو یادت نره. ‫- بی‌سیم، چشم.
‫باشه.
‫ابراهیم، رنگت خیلی پریده.
‫مطمئنی نمی‌خوای بریم بیمارستان؟ ‫بیا بریم.
‫الان از دستشویی اومدم.
‫- زهرا. ‫- جانم؟
‫می‌دونی که دوستت دارم، نه؟
‫الان این حرفا برای چیه؟
‫فقط خواستم بدونی.
‫وای خدا!
‫می‌دونم بعد از دوران بارداری، ‫بینمون یه فاصله افتاده.
‫ابراهیم، این وقت روز ‫فیلم هندی بازی نکن.
‫بعضی وقت‌ها واقعاً ‫خیلی بهم فشار میاری.
‫این رو بارها بهت گفتم.
‫ولی باید وضعیتت ‫تو دوران بارداری رو هم در نظر می‌گرفتم.
‫ببخش که درست بهش فکر نکردم ‫و گاهی یادم می‌رفت.
‫بی‌سیم رو بده.
‫می‌شه یکم استراحت کنی؟
‫این حرفا چیه؟
‫باشه، منم معذرت می‌خوام. ‫خیلی خندیدم و زیاده‌روی کردم.
‫ابراهیم...
‫حالت خوب نیست. ‫بهتر نیست یه کم بخوابی؟
‫زهرا...
‫اگه تا امروز...
‫دلت رو شکستم...
‫یا ناراحتت کردم...
‫واقعاً ازت معذرت می‌خوام.
‫منو می‌بخشی؟
‫این چه حرفیه؟ ‫معلومه که می‌بخشمت.
‫ابراهیم، چت شده؟ ‫می‌خوای گریه‌م بندازی؟
‫نگام کن.
‫چرا این حرفا رو می‌زنی؟ ‫هیچی نشده.
‫من به خاطر یه میز شیشه‌ای ‫نه ناراحتم، نه عصبانی.
‫ولش کن.
‫تموم شد و رفت.
‫برات بهترین میز دنیا رو می‌خرم.
‫اصلاً همون میز رو ‫با بهترین شیشه براش می‌خرم، باشه؟
‫قبوله؟
‫بهترینش رو برات می‌خرم. ‫گریه نکن.
‫باشه؟
‫ما تازه پدر و مادر شدیم. ‫برای همینه که یه کم رفتارمون عوض شده.
‫این طبیعت زندگیه.
‫ما یه تیمیم.
‫شنیدی؟ یه تیم.
‫تا وقتی کنار هم باشیم، ‫از پس هر مشکلی برمیایم.
‫باشه؟
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫می‌شنوی؟
‫یه چیزی داره چکه می‌کنه.
‫از اتاق بچه صدای چکه میاد.
‫بیا، گوش کن.
‫صدای چکه‌ست.
‫- برم ببینم. ‫- نه، تو بمون.
‫الان جیهان و دوست‌دخترش می‌رسن.
‫میز رو آماده کن.
‫من درستش می‌کنم.
‫یادت باشه...
‫همه مسئولیت با منه.
‫- فهمیدی؟ ‫- باشه.
‫باشه.
‫خوش اومدین.
‫بهترین زن‌داداش دنیا!
‫و خوش‌سلیقه‌ترینش.
‫- و شیک‌ترینش. ‫- اغراق نکن، جیهان.
‫- به خدا راست می‌گم. ‫- اگه این حرفا رو به همه نزنی، من هیچی!
‫- خدا از دهنت بشنوه. ‫- سلام.
‫تمام راه فقط داشت از تو تعریف می‌کرد.
‫فقط می‌گفت: «زن‌داداشم زهرا...»
‫- بفرمایید. ‫- واقعاً مثل تو پیدا نمی‌شه.
‫از آشناییت خوشبختم.
‫- منم همین‌طور. ‫- واقعاً بی‌نظیری.
‫منم خوشحالم، ‫ولی هنوز منو معرفی نکردی.
‫ببخش، کلاً یادم رفت.
‫زن‌داداش، این ایجه‌ست.
‫ایجه، اینم زن‌داداشم، زهرا.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- منم همین‌طور.
‫البته از قبل توی اینستاگرام می‌شناختمت.
‫استوری‌هات رو همیشه دنبال می‌کنم. ‫تعداد فالوئرهات واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫- ممنونم. ‫- فوق‌العاده‌ست، آن هم بدون ادا و اصول.
‫- کاملاً طبیعی. ‫- همه‌ش رو با تلاش خودش به دست آورده.
‫- بده من. ‫- کجاست؟
‫داداشم کو؟ بابای تازه‌کار کجاست؟
‫لعنتی! نزدیک بود سکته کنم. ‫مثل قاتلا یهو سبز شدی جلوم.
‫بیا اینجا.
‫بابا جون!
‫بابای عزیزمون.
‫بابای عزیز.
‫خوبی؟
‫حالت خوبه؟ خوبی؟
‫ببین کی اینجاست.
‫- خوش اومدی دخترم. ‫- سلام.
‫- ابراهیم... ‫- من ایجه‌ام.
‫عزیزم، این صدا چی بود؟
‫یعنی اون صدا، چی بود؟
‫یه اتصالی توی سیم بود، ‫درستش کردم.
‫خوبه، چون از اتاق بچه صدا می‌اومد.
‫رفته بود چکش کنه. دمپایی بدین.
‫- صدای قشنگ بچه‌تون رو شنیدیم. ‫- ممنون.
‫وای! دستت چی شده؟
‫چیز مهمی نیست. صبح اصرار کرد ‫یه میز شیشه‌ای بخره که خوشش اومده بود.
‫خریدش، آوردش خونه، ‫بعد افتاد روش و دستش برید.
‫- تسلیت بابت میز! ‫- خوبم.
‫لازم نیست بخیه بخوره؟
‫- نه بابا، بیا. ‫- نه داداش، خوبم.
‫اصلاً میز شیشه‌ای به تو میاد؟ ‫لعنتی!
‫- ببخشید زن‌داداش، بیا. ‫- عزیزم.
‫- نی‌نی بالاست؟ ‫- چی؟
‫- بیا ایجه. ‫- آره.
‫تازه خوابیده، ‫خواهش می‌کنم آروم حرف بزنین.
‫تازه خوابیده، جهان.
‫چه تازه خوابیده؟ ‫یه ساعته خوابه، بذار عموش ببینتش.
‫- دقیقاً. ‫- فقط از دم در نگاه می‌کنیم، بی‌صدا.
‫- براش یه هدیه خیلی قشنگ خریدیم. ‫- به‌سختی خوابید.
‫به‌سختی خوابش برد، جهان.
‫- خیلی سخت خوابید، خواهش می‌کنم. ‫- باشه.
‫- باشه داداش، نگران نباش. ‫- زهرا.
‫- اینم برای نی‌نی. ‫- خیلی ممنون، لطف کردین.
‫خیلی ممنون. این چیه؟
‫وای، چقدر قشنگه.
‫واقعاً خیلی قشنگه.
‫این رنگ آبیش چه خوشگله، ‫مگه نه ابراهیم؟
‫آره.
‫آبی و صورتیه، ‫برای دختر و پسر مناسبه.
‫راستی زن‌داداش، ‫اینم بدیم.
‫- خدا عمرش بده، کنار پدر و مادرش بزرگ بشه. ‫- آمین.
‫- بفرمایین. ‫- بریم.
‫روی زمین خون ریخته.
‫این مال توئه؟ ‫این همه خون ازت رفته؟
‫- آره، چیزی نیست، ولی پاک نمی‌شه. ‫- روی سرامیک هم خون هست.
‫- اینجا هم خون هست. ‫- اشکالی نداره، خودم تمیزش می‌کنم.
‫تمیزش کردم، کردم... ‫باشه، باشه.
‫هر کاری کردم لکه‌ش نرفت.
‫نه، مجبوریم این فرش رو بندازیم دور.
‫نه بابا، چرا بندازین؟ ‫نندازینش.
‫- پاک می‌شه. ‫- نه، نمی‌شه.
‫چرا نشه؟ می‌شه.
‫لکه خون با خمیردندون پاک می‌شه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫من گاهی مستندهای مواد شوینده می‌بینم.
‫اونجا دیدم.
‫یادتون باشه، ‫وقتی یه روزی قتل کردین به درد می‌خوره!
‫شوخی کردم، ‫ولی واقعاً درسته.
‫قسم می‌خورم.
‫- خمیردندون پاکش می‌کنه. ‫- بیاین.
‫- چه اطلاعات بیخودی! ‫- من خیلی گشنمه.
‫می‌دونی گوشت چقدر گرون شده؟
‫بیا، اینجا می‌شینی؟
‫نشستم.
‫الان چی گفتیم ابراهیم؟
‫حق با توئه.
‫خیلی دوستت داشتن.
‫وقتی گفت خمیردندون، ‫داشتم بهش فکر می‌کردم.
‫باشه، بریم.
‫- بیا. ‫- چی شده؟
‫چی شده؟ اتفاقی افتاده؟
‫وقتی اومدیم اینجا ‫نتونستم یه نخ سیگار بکشم.
‫بیا بریم بالکن، ‫قبل غذا با هم یه سیگار بکشیم.
‫- باشه. ‫- نمی‌ذاره سیگار بکشم.
‫بیا بیرون، یه کم حرف بزنیم.
‫بیا.
‫چی شده؟ چی شده؟
‫چته؟
‫ابراهیم.
‫اون دختره طبقه پایین ‫دوباره بهت پیام داده؟
‫چی گفته؟ ‫امروز چیزی برات نوشته؟
‫چی نوشته؟
‫بهت چی گفتم؟ ‫گفتم پیام‌هاشو به مادرش نشون بده.
‫نشونش دادی؟
‫نه...
‫به حرفم گوش کن.
‫بهش زنگ بزن، ‫قرار ملاقات بذار.
‫بکشونش بیرون.
‫بذار هر چی می‌خواد بگه.
‫ازش بپرس هدفت چیه، ‫چی از جونت می‌خوای؟ هم‌زمان صداشو ضبط کن.
‫اصلاً ضبط صدا هم نمی‌خواد، ‫یه دوربین قایم کن.
‫ازش فیلم بگیر، ‫بعد ببر نشون مادرش.
‫اصلاً بی‌خیال مادرش، ‫برو پلیس.
‫اول بریم غذا بخوریم، ‫زهرا کلی غذای خوشمزه درست کرده.
‫- می‌شه یه عکس بگیریم؟ ‫- از کجا؟
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- می‌شه؟
‫بیا من این‌طرف بایستم.
‫این‌جوری.
‫کنار داداشم.
‫- ولی صورتم معلوم نیست. ‫- الان معلومه.
‫باشه.
‫آماده؟
‫- گرفتی؟ ‫- آره.
‫بیا.
‫خب زهرا، حس پدر و مادر شدن چطوره؟
‫زندگیتون عوض شده؟
‫معلومه که عوض شده، مگه می‌شه عوض نشده باشه؟
‫حس فوق‌العاده قشنگیه.
‫راستش نمی‌دونم چطور برات توضیحش بدم.
‫واقعاً سخته که توصیفش کنم.
‫سخته، ولی ما از قبل خودمون رو آماده کرده بودیم.
‫خیلی هم دلمون بچه می‌خواست.
‫برای همین زیاد اذیت نشدیم.
‫نمی‌دونم... شاید چون آماده بودیم.
‫همین آمادگی از همه مهم‌تره.
‫غذا چطوره؟ خوشتون اومد؟
‫عالیه، دستت درد نکنه.
‫- نوش جان. ‫- زهرا...
‫چیزی هم بهش اضافه کردی؟
‫اگه منظورت چیز خاصیه، نه.
‫این روزها همه دارچین و این چیزها می‌زنن، ‫ولی من هیچ‌وقت نمی‌زنم.
‫قبل از هر چیز، راز خوشمزگی دلمه، ‫پیازه.
‫همین راز کاره.
‫دقیقاً، توی خونه‌ی ما هم همین‌جوری درست می‌کردن.
‫منم دقیقاً همون روشی رو انجام می‌دم ‫که از مادرم یاد گرفتم.
‫برای یه قابلمه چند تا پیاز می‌ریزی؟
‫حدود هفت تا.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫باید تا نصف قابلمه پر از پیاز بشه.
‫تا وسطش، اصلاً نگران نباش.
‫چون موقع پخت آبش کشیده می‌شه ‫و حجمش خیلی کم می‌شه.
‫طعم دلمه از خود فلفل میاد.
‫اگه با روغن زیتون درستش کنم...
‫همیشه یه کم شکر هم بهش اضافه می‌کنم، ‫اصلاً به غذاهای روغن زیتونی شکر می‌زنم.
‫شاید خودت بدونی، ‫حدود دو قاشق و نیم.
‫همین.
‫ولی شکر رو آخر کار می‌ریزی ‫که زیادی کاراملی نشه.
‫- وای خدا! ‫- معلومه که می‌گی وای خدا، ایجه.
‫مردهای خانواده‌ی ما ‫توی آشپزی هم دست‌کمی ندارن، نه؟
‫ابراهیم.
‫امروز توی درست کردنش کمکم کرد.
‫البته این بین خودمون بمونه.
‫خیلی دلمه دوست داره.
‫در هر صورت، سه لیوان آب ‫لب‌پر روی غذا می‌ریزم.
‫بعد می‌ذارم روش.
‫بعد حدود پانزده دقیقه ‫روی شعله‌ی ملایم می‌پزه.
‫ابراهیم...
‫خوبی؟
‫دلمه خیلی خوشمزه‌ست.
‫مگه نه؟
‫داداش...
‫ابراهیم.
‫حالت بد شده؟ چی شده؟
‫زن‌داداش!
‫ابراهیم، به خودت بیا.
‫ابراهیم!
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫یه دست و صورتم رو می‌شورم، برمی‌گردم.
‫این دیگه چی بود؟
‫- وای، نزدیک بود سکته کنم. ‫- استغفرالله.
‫زن‌داداش...
‫ببریمش بیمارستان؟
‫باشه، ولی چی بهش بگیم، جیهان؟
‫طبیعی نیست. ‫انگار داره تشنج می‌کنه.
‫ببریمش بیمارستان، بگیم تشنج کرده ‫تا معاینه‌ش کنن.
‫من تا حالا ابراهیم رو این‌جوری ندیده بودم.
‫- حالش عادی نیست. ‫- می‌دونم عزیزم.
‫از صبح داره عرق می‌ریزه.
‫فکر کنم داره سکته قلبی می‌کنه. ‫باید ببریمش بیمارستان، جیهان.
‫اول برم یه سر به بچه بزنم.
‫باشه.
‫- بهتون می‌گم. ‫- بگو.
‫بگو ابراهیم، چی شده؟
‫داداش...
‫خواهش می‌کنم مشکلت رو بگو. ‫اینجا پیش خانواده‌تی.
‫باشه.
‫بشینیم.
‫- باشه. ‫- اول بچه رو ببینم.
‫عزیزم، بچه خوابه. ‫خوابه، بذار بخوابه.
‫- باشه ابراهیم. ‫- بشین.
‫- بشینیم. ‫- باشه.
‫- همه بشینن. ‫- باشه، بشینیم.
‫- وای خدا! ‫- آروم باش.
‫- آرومم. ‫- بسم‌الله.
‫خب... باشه.
‫خب، نشستیم.
‫- جامون رو عوض کنیم؟ ‫- وای خدا!
‫چرا؟
‫می‌خوام نزدیک در باشم.
‫باشه.
‫بیا داداش، نزدیک در بشین.
‫بیا.
‫داداش...
‫ببین، هر مشکلی هست بهمون بگو. ‫ما غریبه نیستیم، خانواده‌اتیم.
‫نگاه کن، همسر عزیزت اینجاست.
‫زهرای عزیزت اینجاست.
‫من اینجام، جیهان اینجاست.
‫ایجه هم اینجاست.
‫اون عضو جدید خانواده‌مون هم بالاست.
‫بی‌خیال ما.
‫پسر کوچولوت اون بالاست...
‫مثل یه فرشته خوابیده.
‫مگه چیزی از این مهم‌تر هم هست؟
‫واقعاً ارزش داره ‫این‌قدر ذهنت رو درگیرش کنی؟
‫مشکلت رو بگو، خانواده حلش می‌کنه.
‫حتماً حلش می‌کنه.
‫خواهش می‌کنم، ابراهیم.
‫بگو چی شده، عزیزم.
‫بگو داداش.
‫ابراهیم...
‫ممکنه همه‌ی اینا ‫از ترس پدر شدن باشه؟
‫- آره. ‫- چی؟
‫شاید واقعاً از پدر شدن می‌ترسم.
‫پس...
‫ما هم یه خبری براتون داریم.
‫چه خبری؟
‫عزیزم، تو بگو.
‫- بگو جیهان. ‫- همون چیزی که قرار گذاشته بودیم.
‫- الان وقت گفتنش هست؟ ‫- آره، الان بهترین موقعه.
‫باشه...
‫من معتقدم هر اتفاقی دلیلی داره.
‫شاید خبری که می‌خوایم بگیم ‫حال شما رو هم بهتر کنه.
‫شاید هم شرایط ما ‫مرهمی برای حال شما باشه.
‫بذارید ترجمه‌ش کنم.
‫قراره بابا بشم.
‫واقعاً؟
‫- جیهان، باورم نمی‌شه! ‫- نصرت یه پسرعمو یا دخترعمو پیدا می‌کنه.
‫باورم نمی‌شه!
‫واقعاً؟
‫جیهان!
‫واقعاً غافلگیرم کردی.
‫تبریک می‌گم!
‫- نمی‌دونستیم کی خبرش رو بهتون بدیم. ‫- منم مونده بودم چی می‌خواین بگین.
‫تبریک می‌گم.
‫- از صبح دنبال یه فرصت بودیم. ‫- زن‌داداش...
‫عزیزم، از ته دل تبریک می‌گم.
‫- داداش... ‫- ممنون.
‫من بابا می‌شم.
‫از خوشحالی بال درآورده.
‫باورم نمی‌شه!
‫ابراهیم...
‫ببین، ابراهیم.
‫هم‌بازی نصرت.
‫آره، شبیه توئه.
‫نه، شبیه منه.
‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫واقعاً.
‫چه غافلگیری بزرگی بود.
‫ولی ما...
‫همه‌چیز رو برنامه‌ریزی کردیم.
‫جمعه‌ی هفته‌ی بعد وقت گرفتیم.
‫اول عقدمون رو هرچه زودتر ثبت می‌کنیم.
‫بعد به خانواده‌ها خبر می‌دیم.
‫و بعد هم عروسی.
‫باشه.
‫بچه...
‫داداش...
‫اون روزی که فهمیدم ‫داداشم قراره بابا بشه...
‫همون لحظه...
‫یکی از خوشحال‌ترین لحظه‌های زندگیم بود.
‫یه حس عجیب بود. ‫تا حالا همچین چیزی تجربه نکرده بودم.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم ‫این‌جوری احساس کنم یا این‌طور واکنش نشون بدم.
‫اصلاً به ذهنم نمی‌رسید.
‫ایجه...
من وقتی وارد زندگیم شدی، همه چیزم از این رو به اون رو شد. تو یه زن فوق‌العاده‌ای.
ما واقعاً خوش‌شانسیم.
چون یهو همه‌چیز رو به راه شد.
از شبکه‌های اجتماعی هم درآمدی نصیبمون شد که اصلاً انتظارش رو نداشتیم.
خدا چشم حسود رو کور کنه، همه‌چیز عالی پیش می‌ره.
وقتی کم‌کم به هر چیزی که می‌خواستیم رسیدیم، از خودمون پرسیدیم: قدم بعدی چیه؟
- دیگه توی زندگی چی کم داریم؟ - یه بچه.
یه بچه.
یه بچه می‌خوایم.
هی فکر کردیم الان وقتش هست یا نه.
بعد فهمیدیم برای این چیزا هیچ وقتِ مشخصی وجود نداره.
تصمیم گرفتیم بچه‌دار بشیم و حالا بچه‌مون تو راهه.
تصمیم گرفتیم و شد.
الان گریه‌م می‌گیری.
عزیزم.
آه...
من قراره بابا بشم.
تبریک می‌گم.
همین؟ فقط «تبریک می‌گم»؟ این شد تبریک گفتن؟
تبریک می‌گم.
بلند شو بریم، ایجه.
- عزیزم... - «تبریک می‌گم»؟
این دیگه چه جور تبریکیه؟
اسم این تبریکه؟
- این چه وضعشه؟ - بچه بیدار می‌شه.
این دیگه چشه؟ نگام کن.
نگام کن، چی شده؟ چی شده؟
از بابا شدن می‌ترسی یا هنوز قضیه اون میز شیشه‌ایه؟
چی شده؟ همین الان بگو مشکلت چیه.
حرف بزن، وگرنه این بشقاب‌ها رو رو سرت خورد می‌کنم.
- بچه بیدار... - بسه دیگه! از صبح مثل بچه‌ها رفتار می‌کنی.
داری چیکار می‌کنی؟
مشکلت چیه؟ توی بالکن درباره چی حرف زدین؟
- درباره چی حرف زدین؟ - بچه بیدار می‌شه.
- بلند شو، ایجه. - جیهان.
- بلند شو. - عزیزم...
این دیگه چیه؟
تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
اینو بپوش.
گوش کن... واقعاً برات متأسفم.
خدا خودش به دادت برسه.
اومدم بهت بگم قراره بابا بشم و یه خانواده تشکیل بدم، اون‌وقت نگاه کن به حالت.
چی شده؟ از ایجه خوشت نیومد؟
از ایجه خوشت نیومد؟ دوستش نداشتی؟
دختره اومده اینجا، با مهربونی دستت رو گرفته...
حتی یه بار هم به صورتش نگاه نکردی که یه لبخند بهش بزنی.
واقعاً برات متأسفم.
می‌دونی چیه؟
دقیقاً مثل بابامون شدی.
یه چیزی بگو.
دارم باهات حرف می‌زنم، یه چیزی بگو.
نمی‌دونم مثل بابام شدم یا نه...
ولی تمام عمرم جنگیدم که مثل اون نشم.
قسم می‌خورم، بزرگ‌ترین اشتباه زندگیم خریدن اون میز شیشه‌ای بود.
بزرگ‌ترین گناهی که توی عمرم کردم...
خریدن همون میز شیشه‌ای بود.
به قرآن قسم می‌خورم...
هیچ گناه دیگه‌ای ندارم...
جز اینکه اون میز شیشه‌ای رو خریدم.
هیچ گناه دیگه‌ای ندارم.
این چیه؟
رفته بودم سر کوچه خرید.
وقتی برگشتم، جیهان...
نکنه جن زده شده؟
- استغفرالله. - جن زده شده؟
چی شده؟ چی شده براش؟ واقعاً هیچی نمی‌فهمم.
خدا نکنه، خواهرم.
- استغفرالله. - این حرفای بیخود رو نزن، خدا حفظش کنه.
زهراء... من بچه‌مون رو کشتم.
به خاطر اون میز شیشه‌ای.
فریبش رو خوردم.
نتونستم از پسرمون محافظت کنم.
جرأت نداشتم اینو بهت بگم.
حتی توان دیدن قیافه‌ات وقتی حقیقت رو بفهمی، نداشتم.
خواهش می‌کنم منو ببخش که همچین بار سنگینی رو روی دوشت گذاشتم.
دوستت دارم.
پسرمون رو هم دوست دارم.
خانواده‌مون رو خیلی دوست داشتم.
خواهش می‌کنم فراموشم کن...
اگه می‌تونی.
اگه واقعاً می‌تونی، فراموشم کن.
خداحافظ.
- ابراهیم! - برو بیرون، جیهان!
جیهان!
ابراهیم، بچه کجاست؟
خواهش می‌کنم نگاه نکن، جیهان.
جیهان...
نگاه نکن، جیهان.
- جیهان... - بس کن، ابراهیم.
- جیهان... - باشه، ابراهیم.
- خواهش می‌کنم نگاه نکن. - باشه... گریه نکن.
- نگاه نکن، جیهان. - آروم باش.
نگاه نکن، جیهان... خواهش می‌کنم نگاه نکن.
سرش...
از بدنش جدا شده.
روی میز شیشه‌ای افتاد...
سرش با تکه‌ی شیشه مثل گیوتین از تنش جدا شد.
ابراهیم...
جیهان... جیهان...
جیهان...
باشه داداش... باشه...
خدایا، چرا داری این‌جوری امتحانمون می‌کنی؟
بسم‌الله الرحمن الرحیم...
جیهان... نمی‌تونم نفس بکشم.
الان خودمو از بالکن پرت می‌کنم پایین، جیهان.
- خودمو از بالکن پرت می‌کنم. - این کارو نمی‌کنی داداش.
باشه.
- فقط می‌خوام راحت بشم... می‌خوام راحت بشم. - آروم باش.
- نمی‌تونم نفس بکشم. - آروم باش.
یه راهی پیدا می‌کنم... بذار فکر کنم.
- نمی‌خوام زنده بمونم. - نمی‌ذارم بمیری.
- پسرم... پسرم... - بس کن داداش.
- داداش... - جیهان...
- زن‌داداش!
- چی شده زن‌داداش؟ - چرا داد می‌زنین؟
ما داد نمی‌زنیم زن‌داداش، بچه خوابه.
داری داد می‌زنی جیهان، صداتونو شنیدم.
نه... نه زن‌داداش.
چیزی نیست... فقط ده دقیقه بهمون وقت بده.
میارمش، بچه رو هم بیدار می‌کنیم و با هم میایم.
- جیهان... - چیزی نیست زن‌داداش.
بچه خوابه، آروم‌تر حرف بزن.
فقط ده دقیقه بهمون وقت بده، باشه؟
پنج دقیقه.
- باشه، پنج دقیقه. - پنج دقیقه دیگه میام، باید بهش شیر بدم.
باشه، فقط آروم باش. بچه خوابه.
- پنج دقیقه. - باشه زن‌داداش، پنج دقیقه.
باشه.
هیس... هیس... ببین، باید یه راه‌حل پیدا کنیم.
زن‌داداش نباید بچه رو با این وضع ببینه.
باید یه کاری بکنم... باید یه کاری بکنم.
صبر کن.
خدایا کمکم کن.
بسم‌الله الرحمن الرحیم.
ابراهیم.
ابراهیم، درو باز کن.
سلام زهراء.
ابراهیم خونه‌ست؟
آره، خونه‌ست سیبال، ولی سرش شلوغه.
کاری داری؟ به من بگو.
باید با خودش حرف بزنم.
بگو ببینم سیبال.
یه چیزی هست که ابراهیم باید خودش بهت می‌گفت.
می‌خواستم ببینم گفته یا نه.
چی رو؟
زهراء...
یه موضوع خیلی مهمه که ابراهیم باید بهت بگه.
فقط می‌خواستم بدونم گفته یا نه.
سیبال...
امروز واقعاً روز خیلی سختی رو می‌گذرونیم.
الان اصلاً وقت این حرف‌ها نیست.
واقعاً حوصله‌شو نداریم.
- زهراء... - داری چیکار می‌کنی سیبال؟
بذار حرفم رو بزنم.
داری عصبانیم می‌کنی سیبال. هر چی هست همین الان بگو.
بگو.
زهراء...
ابراهیم توی آسانسور منو بوسید.
چی؟
توی آسانسور راهمو بست و منو بوسید.
چند بار هم این کارو کرد.
قرار بود خودش بهت بگه.
چند بار بهم قول داد که بهت می‌گه.
ولی وقتی نگفت...
مجبور شدم خودم بیام و رو در رو بهت بگم.
با داداشم حرف زدم زن‌داداش، یه هوایی می‌خوریم و برمی‌گردیم.
ابراهیم.
ببین کی اومده.
سیبال، همسایه طبقه پایین.
می‌گه یه موضوع خیلی مهم هست که باید خودت به من بگی.
ابراهیم...
سیبال می‌گه...
توی آسانسور راهشو بستی و بوسیدیش.
نه...
ابراهیم...
یا همه‌چی رو خودت بهش می‌گی، یا من می‌گم.
آهان... حالا فهمیدم.
از وقتی از بقالی برگشتی...
انگار یکی توی این خونه یه جنایت کرده...
و داره یه جنازه رو قایم می‌کنه.
و از همون موقع مثل آدم‌های دیوونه رفتار می‌کردی.
حالا فهمیدم چرا این‌طوری رفتار می‌کردی، ابراهیم.
بیا بریم، ابراهیم.
- داره دروغ می‌گه. - بیا بریم، ابراهیم.
- داره دروغ می‌گه. - ابراهیم.
- داره دروغ می‌گه. - نه، دروغ نمی‌گم.
- داره دروغ می‌گه. - دروغ نمی‌گم.
تو می‌ترسیدی همه‌چیز برملا بشه و آبروت بره.
درسته، ابراهیم؟
حرف بزن... حرف بزن، ابراهیم.
حرف بزن، ابراهیم.
ابراهیمِ روانی... منحرف.
- داره دروغ می‌گه. - حرف بزن.
- دروغ نمی‌گم.
- داره دروغ می‌گه، داره دروغ می‌گه. - حرف بزن.
داره دروغ می‌گه!
دروغگویی!
دروغگو!
- ابراهیم! - می‌کشمت!
- دروغگو! - ابراهیم!
خدای من!
- می‌کشمت! - ولش کن!
- با بچه‌م چی کار کردی؟ - آروم باش زن‌داداش!
حروم‌زاده!
با پسرم چی کار کردی؟
زن‌داداش... زن‌داداش...
جیهان!
داداش...
- ولم کن داداش. - بذار بمیرم، جیهان.
- خواهش می‌کنم داداش.
- بذار بمیرم، جیهان. - خواهش می‌کنم این کارو نکن.
- جیهان. - ولش کن.
- جیهان. - داداش.
- جیهان. - بذار بمیرم.
خواهش می‌کنم بذار بمیرم.
- بذار این عذاب تموم بشه. - بمیر!
- زن‌داداش، بس کن!
«میز شیشه‌ای»
«ارائــه ای از فیلم سیاه» « دانلود فیلم و سریال بدون سانسور از فیلم سیاه » [ WWW.BLACKFILM.TOP ] Telegram: @BLACKFILMTOP