‫داستان روایت‌شده، هرچند به‌طور آزاد ‫از وقایع واقعی الهام گرفته شده است،
‫اما محصول تخیل نویسندگان است.
‫هرگونه شباهت به افراد یا ‫رویدادهای واقعی کاملاً تصادفی است.
‫[ چشم‌ های دیگران ]
«ارائــه ای از فیلم سیاه» « دانلود فیلم و سریال بدون سانسور از فیلم سیاه » [ WWW.BLACKFILM.TOP ] Telegram: @BLACKFILMTOP
‫یالا!
‫اوه، تندتر! یالا، اوه!
‫- بیا این طرف! ‫- یالا، سریع برو!
‫با این یخ میتونی از پسش بربیای؟
‫برو، سریع!
‫یالا، پاشو! بیا اینجا.
‫یالا این جعبه هارو ببر، بجنب!
‫یالا سبزیجات تازهست! زود باش! ‫تو با یخ، سریع برو!
‫تکون بخور، یالا! سریع باش! ‫کجا میری؟
‫سریع باش، مواظب باش!
‫سلام، عمه لینا.
‫بیا!
‫آروم!
‫- صدفها شوره شون رفته؟ ‫- امیدوارم.
‫ببین شوره شون رفته یا نه. ‫بجنب، یالا، دیر شده.
‫با این یخ چیکار کنیم؟ ‫بجنب، یالا! داره آب میشه!
‫معذرت میخوایم، آقای مارکیز.
‫لازم نیست معذرت بخوای. ‫پیش میاد.
‫لِلیو، هزار بار بهت گفتم ‫که ترتیب کارها با خودمه.
‫تو باید وقتی همه چی آمادهست، نشون بدی.
‫تو هستی که خدمه رو عصبی میکنی، ‫خودت میدونی.
‫- ازت میترسن. ‫- من که ترسناک نیستم.
‫خودت رو دست کم نگیر.
‫اینا رو نگاه کن، ‫دو تا کبوتر عاشق، همیشه لاس میزنن.
‫چقدر پله! ‫بدتر از پله های مقدسه!
‫- حتی بخشش کامل هم بهمون نمیدن! ‫- چرا که نه، ریکی.
‫به شرطی که تنبیه هایی که ‫بهت میدن رو قبول کنی.
‫آه، نه. من فقط تنبیه های ‫ماریتای خوشگل رو قبول میکنم.
‫عزیزم، من از تو هر چیزی رو قبول میکنم، ‫خودت میدونی.
‫ولی نمیبخشمت که من رو با این
‫ناپولیِ چاق که تو کجاوه جا نمیشه گذاشتی.
‫اوه! حالا میفهمم کلئوپاترا چه حسی داشته.
‫معذب و شرمنده.
‫- مارکیز، تو یه برده داری. ‫- خب چرا قبولش کردی؟
‫حس طغیانت مثل همیشه فقط تو حرفه.
‫ویلای پامفیلی رو ما دو نصف کردیم.
‫جاده المپیک، شاهرگ بزرگ پایتخت میشه.
‫اگه دیگه به رم نیای، ‫شاید دل یکی برات تنگ بشه.
‫عالیه!
‫ریکی جونم، این موجودات ‫فوقالعاده رو از کجا پیدا میکنی؟
‫اون یه شاهزاده واقعیه.
‫یه شاهزادهست!
‫تو رم چیکارا میکنن؟
‫مد، یه کم هم سینما.
‫اون یه نقش کوچیک هم ‫تو «شیرین زندگی» بازی کرده.
‫کار جاکش خونه داراست: ‫سینمای ایتالیا به این روز افتاده.
‫- به کن کِی میاد؟ ‫- لِلیو فیلم دوست نداره.
‫دو ساعت که از زندگی واقعی میدزدن.
‫- خیلی منتظر موندیم... ‫- بیصبرانه منتظرم!
‫- موتانداری دیر کرده. ‫- معلومه که دیر میکنه.
‫با اون خسیسی و بدگمانیش،
‫اگه خودش شخصاً مغازه هاش رو نبنده، ‫آروم نمیگیره.
‫نانی.
‫بالاخره تصمیم گرفتی دعوت من رو قبول کنی.
‫و ازت ممنونم.
‫رسیدن خیلی زحمت داشت، ‫قایق موتوری داغونم کرد.
‫سرما خوردم. ‫بذار همسرم، النا رو بهت معرفی کنم.
‫اینا مهمونهای ما هستن، ‫لِلیو، و همسرش ماریتا.
‫خیلی دربارت شنیدیم.
‫ولی شهرتش خیلی کمتر از واقعیتشه.
‫خوش اومدی.
‫زن قشنگیه، نه؟
‫یه دهاتیِ خرده بورژوا.
‫چه برسه به پرولتاریا، چه برسه ‫به کسی که داره از پله های اجتماعی بالا میره.
‫فروشنده، بازیگر درجه سه، مانکن، زن.
‫هنوز موقعیت اجتماعی اینقدر اهمیت داره؟
‫برای کمونیستی مثل تو که نه.
‫- ریکی، تو چی هستی؟ ‫- یه آشغال!
‫چی شده؟
‫چیکار میکنی؟
‫صبح بخیر، خانم.
‫- شما که نمیترسین، درسته؟ ‫- ترس از چی؟
‫- از پشیمون شدن. ‫- پشیمون بشم؟
‫منظورتون از بودن اینجاست؟
‫از شلیک کردن.
‫ولی من بلد نیستم شلیک کنم.
‫- در ضمن چرا باید بلد باشم؟ ‫- شما چی؟
‫چرا باید بلد باشین؟
‫اول از همه، یه اسلحه برمیدارین.
‫و باید شروع کنین به شناختنش.
‫شونه هاتون رو شل کنین.
‫تفنگ لوله صاف.
‫فقط دو تا فشنگ.
‫باید با تفنگ یکی بشین.
‫یه چیز واحد بشین.
‫این ضامنشه.
‫جایی که همه مکانیزم های شلیک هستن.
‫و این...
‫- این رو میدونم چیه. ‫- شیش.
‫آروم حرف بزنین.
‫نمیتونین بخوابین؟
‫نانی هنوز تب داره.
‫منم نمیتونم بخوابم.
‫وقتی خونه مهمون داره،
‫هیچوقت آروم نمیشم.
‫خوشبختانه همه موفق شدن ‫سحر راه بیفتن. سلام رسوندن.
‫تب نانی قطع شده، الان داره راه میافته.
‫ولی شب بدی رو گذروند.
‫شبِ تو چطور بود؟
‫کنار فانوس دریایی، مثل همیشه.
‫من نمیگم دقیقاً مثل همیشه.
‫تو روزنامه امروز هیچ چیز جالبی نیست.
‫همه اش چیزای بی اهمیته.
‫دیشب یه خواب دیدم، تو یه ‫طویله بودی و داشتی گاو میدوشیدی.
‫دستات پر از شیر بود ‫که از لای انگشتات میچکید.
‫چه خواب مسخره ای!
‫یه لحظه یهو از خواب پریدم.
‫حس کردم انگار نبودی.
‫ولی تو همونجا بودی، کنارم.
‫آروم خوابیده بودی ‫مثل یه فرشته کوچولو، خوش به حالت.
‫تو کلیسا چطور کارتون رو راست و ریس کردین؟
‫که نمیشه، دو تا آدم طلاق گرفته! ‫بعدشم چرا من دعوت نشدم؟
‫مامانم هم خیلی ناراحت شد.
‫همجنسبازها تو کلیسا خوشآمد نیستن.
‫چقدر محدود و روستایی ای.
‫نمیدونی که منم نزدیک بود ‫تو کلیسا ازدواج کنم؟
‫خب چی شد؟ ‫تو فرار کردی یا اون فرار کرد؟
‫کشیش فرار کرد!
‫راستش رو بگو، مارکیز، چطوری تونستی ‫تو کلیسا دوباره ازدواج کنی؟
‫مگه لِلیو چیزی هست که نتونه! ‫مثل شکار تو این فصل، نه؟
‫مارکیز همیشه کار درست رو انجام میده.
‫- شیش! ‫- اینم خودش!
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، عشقم.
‫عشقم.
‫ببخشید دیر کردم.
‫- النا، خواهش میکنم، یه کم حیا داشته باش. ‫- بازم این حیا؟
‫حیا فقط یه اختراعه ب ‫رای ذهنهای کوچیک بورژوایی.
‫خیلی ادای خوشگذرون های بزرگ رو درمیارین، ‫ولی فقط اخلاقگرا هستن
‫من نه. اگه بخواین، همین الان لخت میشم!
‫رحم کن، بیخیالمون شو.
‫تو این جزیره، هر کس باید احساس آزادی کنه
‫که هر چی میخواد باشه و انجام بده.
‫یه اخلاق واحد یا یه راه واحد ‫برای عشق ورزیدن وجود نداره.
‫فقط کافیه بفهمی مال خودت کدومه.
‫و یکی رو پیدا کنی که بتونه باهات شریک بشه.
‫این عشق واقعیه.
‫این قهرمان یونانی کیه؟ ‫از کجا پیداش کردی؟
‫میشل؟ باستانشناس فرانسویه.
‫- تو تخت خوبه؟ ‫- بس کن، اون کلاً تو فکره.
‫اوه!
‫- برو! ‫- میرم، میرم! باشه، میرم!
‫مواظب عروس دریایی ها باش!
‫اوه!
‫- چرا شیرجه نمیزنین؟ ‫- همه مون از پا افتادیم.
‫- از چی از پا افتادین؟ ‫- هیچکاری نکردن آدم رو خسته میکنه.
‫دیدی! خوبه که گفتی کلاً تو فکره!
‫آقای مارکیز، منتظر مهمون دیگه ای بودین؟
‫- نه. ‫- یه قایق داره نزدیک میشه.
‫گردشگرن.
‫تفنگ رو بده من.
‫تفنگ همونجاست!
‫سیلوریو.
‫فهمیدن.
‫واسه آخر هفته کسی رو دعوت کردی؟
‫هنوز نه، به جز افراد همیشگی.
‫بگو کی رو میخوای، دعوتش میکنم.
‫هیچکس.
‫حتی همیشگی ها هم نه.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫کاریت کردن؟
‫نه.
‫برعکس، سرگرمم میکنن.
‫فقط اینکه...
‫اگه یه کم تنها بمونیم چی؟
‫جوون!
‫آهای جوون!
‫واسه یه دلیل خاص عجله دارین؟
‫مارکیز اینجوری دوست داره.
‫مارکیز چی دوست داره؟ مردن؟
‫مارکیز!
‫یه کاری بکنین.
‫این بهترین کاپرزه محله ی منه.
‫خیلی دوست داشتم امتحانش کنین.
‫کاپرزه دوست دارین، نه؟
‫خوب میشه که النا هم بخورتش.
‫آروم آروم. ‫آروم آروم دوباره شروع میکنه.
‫یه غم سنگینه، ‫از اونا که نمیذاره از تخت بلند بشی.
‫و اولین چیزی که ازت میگیره اشتهاست.
‫مهم اینه که چشم زخم نداشته باشه.
‫حالش داره بهتر میشه.
‫به نظر من که شبیه یه روحه.
‫قبلاً خودش رو تا اتاق کشوند، ‫هیچوقت اینجوری راه رفتنش رو ندیده بودم.
‫از نظر جسمی حالش خوبه.
‫اگه ذهنش هنوز یه کم گریه میکنه، طبیعیه.
‫زمان میبره، بذارین زمان کارش رو بکنه.
‫این یه پیاده روی ساده نیست، فهمیدین؟
‫شما واقعاً مطمئنین که روشهاتون کافیه؟
‫بله، آقای مارکیز، بهم اعتماد کنین.
‫در ضمن، شما شخصاً براش شیرینی ببرین.
‫خوشحال میشه.
‫سیلوریو.
‫لطفاً یه تیکه واسه مارکیز ببر.
‫نه، روشن بذارش.
‫پاسکوالینا؟
‫تو اتاق سبز گذاشتمش، ‫همونجوری که خودت خواسته بودی.
‫این رو کجا بذارم، خانم؟ ‫روی میز کنار در ورودی؟
‫از پاسکوالینا بپرس.
‫روی میز اصلاً بهش نمیخوره.
‫- پس کجا بذارم؟ زیرش؟ ‫- زیاد شوخطبعی نکن، مارلون براندو.
‫فعلاً بذارش تو راهرو، ‫کنار اون سه تا آبدان مقدس دیگه.
‫باید یه چهارضلعی مقدس درست بشه.
‫باید جای درستش رو پیدا کنم، ‫موقعیتش مهمه.
‫باید یه میدون انرژی جادویی درست بشه ‫که همه ی وسطی ها رو محافظت کنه.
‫ریحون.
‫پیاز.
‫هویج.
‫پنیر ریکوتا.
‫سس گوجه.
‫نون. تخم مرغ. سیر.
‫جعفری. اسپاگتی. مرغ. سگ.
‫مبارک باشی، ای خدای پدرمون، ‫تو این خانواده، تو این خونه،
‫و کسایی که اینجا زندگی میکنن، ‫هدیه های روح تو رو تا ابد نگه دارن.
‫ممنون از برکتت. ‫آمین.
‫- ببخشید، من... ‫- وایسا!
‫- کجا میری؟ ‫- باید آب رو بذارم رو گاز.
‫همه ی ساکنین خونه باید حاضر باشن، ‫وگرنه اثر نمیکنه.
‫ببخشید، ولی آقا و خانم مارکیز اینجا نیستن.
‫هستن، با روحشون.
‫خونه پر از حضورشونه.
‫سنت آنتونیو، سنت آنتونیو...
‫نمیشه ازش فرار کرد؟ یخزده است.
‫فکر کردی آب مقدس رو میذارم بجوشه؟
‫- تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم! ‫- بیخیال، مگه واقعاً مقدسه.
‫نه، نه، مقدسه، مقدسه. ‫واسه پولی که بابتش دادم، باید مقدس باشه.
‫کلاهت رفته.
‫مستقیم از پدر کوسپت خریدمش، قاچاقی.
‫یه خادم کلیسا که رفیقمه، ولی به همه نمیده.
‫میبینین؟
‫داره اثر میکنه.
‫اولین باره که میبینم میخندین.
‫این حال بد رو از آدم میگیره.
‫تویی که حال بد رو میگیری، ‫واسه همینه که میخوامت اینجا باشی.
‫خب دیگه، دارین من رو سرخ میکنین.
‫من دیگه سنم بالاست.
‫سنت آنتونیو. ‫سنت آنتونیو. سنت آنتونیو...
‫انرژی های مثبت زمان میخوان
‫تا درست و حسابی پخش بشن.
‫در ضمن، النای ما دوباره داره ‫سر میز غذا میخوره.
‫فقط زحمت من نیست. ‫خودش هم خوب پیش رفت، سهم خودش رو گذاشت.
‫آه، بفرمایید!
‫این هم یه ادب خیلی خوبه!
‫یه برکته!
‫شگون داره! تبریک میگم! ‫پسره، نه؟
‫معلوم نیست، به نظر من دختره.
‫- خب، فرقی نمیکنه. ‫- خوشحالی؟
‫معلومه که هستم.
‫آره، واقعاً یه حالت دیگهای داری.
‫- خب، یه حرف پیش پاافتاده زدم. ‫- اگه هنوز کسی رو پیدا نکرده،
‫من تو ناپل یه ماما خیلی خوب میشناسم، ‫یه خانه دار محتاط.
‫- فقط یه تلفن میخواد. ‫- ترزا میدونه چیکار کنه.
‫نیازی به شما نداره.
‫شما خیلی مهربونین، پاسکوالینا.
‫همیشه میخواین به فکر همه باشین، ‫ولی این بار لازم نیست.
‫شما همینجوریش هم خیلی واسه ما کردین.
‫راستش، چون فردا باید واسه کارای خودم ‫برم خشکی، خودم میرسونمتون خونه.
‫- النا، یه روز دیگه هم نمیخواین بمونم؟ ‫- فردا هوا خوبه، پسفردا نه.
‫و با هوای بد نمیشه راه افتاد.
‫شب بخیر.
‫النا؟
‫- چی شده؟ ‫- میخوام یه چیزی نشونت بدم. بیا اونور.
‫- سیلوریو! ‫- بله، آقای مارکیز.
‫یه بطری شامپاین بیار، لیوان هم بیار.
‫دو تا نه، چهار تا.
‫با ما بنوشین.
‫گاهی خوبه که همه با هم بنوشیم. موافقی؟
‫بله، آقای مارکیز، ممنون.
‫در واقع همه مون یه خانواده بزرگیم.
‫من که دارم بزرگتون میکنم.
‫یه جورایی مثل بچه های خودمین، نه؟
‫لحظاتی تو زندگی هست که...
‫نه باید از پرسیدن ترسید
‫نه از فهمیدن اینکه چه جوابی درسته.
‫- موافقی، سیلوریو؟ ‫- بله.
‫نمیدونم. ‫دارین گیجم میکنین، آقای مارکیز.
‫نمیخوام گیجت کنم.
‫خیلی رک میگم.
‫من...
‫ما...
‫میخوایم از بچهای که قراره ‫به دنیا بیاد مراقبت کنیم.
‫شما که یه بچه دارین و بازم بچه دار میشین.
‫به آینده این موجود فکر کنین.
‫به اینکه ما چی میتونیم بهش بدیم فکر کنین.
‫بهترین مدرسه ها، هر شغلی، ‫اگه اصلاً بخواد کار کنه.
‫- یه فامیل مهم... ‫- آقای مارکیز، خواهش میکنم...
‫لازم نیست همین الان جواب بدی.
‫فکر کن.
‫فکر کنین.
‫به خاطر خودتون هم بکنین.
‫واسه بقیه عمرتون درست و حسابیتون میکنم.
‫النا هم میتونه یه مادر فوقالعاده بشه.
‫درسته، عزیزم؟
‫یه خانواده بزرگ میشیم.
‫سیلوریو.
‫هر مبلغی باشه قبوله.
‫من محدودیتی ندارم.
‫ترزا، آروم باش.
‫ترزا!
‫آقای مارکیز، ممنون بابت این پیشنهاد ‫ خیلی سخاوتمندانه.
‫بهش فکر میکنیم.
‫با اجازه.
‫پاشو! بجنب!
‫- سردمه. ‫- از این وضع خسته شدم.
‫- ولم کن. ‫- بسه.
‫ولم کن.
‫وقتی برگردم، میخوام لباس پوشیده باشی. ‫بجنب! لباس بپوش!
‫اوه، تموم شد که بگی چیکار کنم؟ ها؟
‫انرژیت برگشته.
‫خوبه. لباس بپوش!
‫از من چی میخوای؟
‫- من چیکارت کردم؟ ‫- میخواستی یه بچه واسم بخری!
‫این فکر از کجا به سرت زد؟
‫معلومه، فقط فکرش هم احمقانه بود.
‫تا دو ماه دیگه ازش متنفر میشدی ‫ و اونم مثل بقیه ازت متنفر میشد.
‫تحقیرشون کردی، ها! ‫همیشه فکر میکنی میتونی همه چی رو بخری، تو!
‫تو رو خریدم.
‫نه بابا. من رو که نخریدی.
‫- من بودم که تو رو خواستم. ‫- و حالا دیگه نمیخوایم.
‫- دیگه نمیخوایم؟ ‫- نمیدونم.
‫دیگه حالم اینجا خوب نیست. ‫ولم کن.
‫میخوام از اینجا برم.
‫- ولم کن، خواهش میکنم. ‫- کجا میری؟
‫هیچی بلد نیستی. ‫بلد نیستی تو دنیا زندگی کنی.
‫کجا میری؟ ‫باید ازم تشکر کنی.
‫- فقط من از تو مراقبت میکنم. ‫- پاسکوالینا از من مراقبت میکرد.
‫- و تو ازم گرفتیش. ‫- اون کار میکرد چون پولش رو میدادم!
‫میدونی این چیه؟
‫حسادته!
‫چون قد و هیکل داری، ‫ولی مثل بچه ها ناله میکنی.
‫دیگه از این غلطا نکن!
‫- از این غلطا نکن! ‫- اینجوری خوشت میاد، ها؟ خوشت میاد؟
‫- از سیلوریو معذرت خواهی کن! ‫- اینجوری خوشت میاد، ها؟
‫- پیشنهاد رو پس بده. ‫- اینجوری خوشت میاد؟
‫- برو کنار! ‫- بیا دوباره همون چیزی بشیم که بودیم.
‫بیا دوباره همون چیزی بشیم که بودیم!
‫این غم و غصه بسه.
‫- چی؟ ‫- بسه این غم.
‫ما تنهاییم.
‫- آره، فقط من و تو. ‫- نه!
‫- فقط من و تو. ‫- نه! نگاهم کن!
‫ما تنهاییم.
‫خودت رو با آدم دور و برت پر میکنی ‫که فکر نکنی تنهایی، ولی تنهایی!
‫و هیچکس دیگه رو نمیبینی، جز خودت.
‫و هیچکس دیگه رو نداری.
‫جز من.
‫همینه.
‫چه گهی میخوری!
‫خوشت میاد که مثل من گاییده بشی، ها؟
‫- ها؟ ‫- خفه شو.
‫- بذار برم. ‫- نه! همینجا بمون.
‫همینجا بمون. ‫همینجا بمون.
‫تنهام نذار. ‫ولم نکن.
‫تنهام نذار.
‫داریم میرسیم!
‫یه قایق پر رسیده، پر از...
‫ممنون، سیلوه، همیشه فوقالعاده ای.
‫عزیزم!
‫من که یه کم نشئهم.
‫قسم میخورم، اژدها میبینم! ‫ولی اینجا اژدها نیست، درسته؟
‫لِلیو! ببین کی رو برات آوردم.
‫همهشون جدید و جوونن.
‫نه اون پیرمردای همیشگی، یه کم تجدد!
‫بیاین!
‫معرفی میکنم، اینم النا، ‫ همون مارکیز معروف، مهمون ما.
‫و اینا هم... اسمت رو چی گفتی؟ ‫فرانکو؟ فائوستو؟
‫- خب دیگه! ‫- صبح بخیر!
‫اسمها رو ولش کن، به هر حال ‫وقت زیادی هست که همدیگه رو بشناسیم، نه؟
‫- عالیه! ‫- ها!
‫گوش کن، لِلیو، اونشب تو پوزیلیپو، ‫ یه آدسکالکیای اونجا بود...
‫کمک میخواین؟
‫نه، نه، ممنون.
‫خوشبختم مارکیز، من چزاره ام.
‫خوش اومدی.
‫عجب! اون رو نگاه کن!
‫مثل یه ربات کوچولو میرقصه!
‫اون دختر وکیل نیکوزیه.
‫اون یکی هم، همون موبلنده،
‫نوه مهندس روبرتیه، ‫همون پلی که ساخته.
‫و این یکی هم یه برتاست، ‫ولی از شاخه بدشانسشونه.
‫اوه! اوه!
‫خودم بهش نشون میدم یه مرد چطوری تحریک میشه.
‫اوه! اوه!
‫- تو با اونی؟ ‫- کی، من؟ اصلاً کِی!
‫آزاد مثل هوا! ‫یا تنها مثل یه سگ، خودت انتخاب کن.
‫چرا اینقدر به نیکولتا اصرار کردی که بیارتت؟
‫همیشه از دور دیدمت، وسط بقیه.
‫و حالا از نزدیک؟
‫به نظرت چطوره؟
‫همونجوریه؟
‫اولین باری که تو نامبروان بودم، ‫دیدم وسط یه جمعیت داری میرقصی.
‫انگار فقط تو بودی.
‫خیلی خوشگل بودی.
‫ولی خیلی هم تنها.
‫پس چرا اونموقع سعی نکردی من رو بشناسی؟
‫تنها نبودیم.
‫الانم تنها نیستیم.
‫چی میگی؟
‫همیشه دست نیافتنی؟
‫یه کم.
‫میدونی که اگه بخوام، ‫میتونم این فاصله رو کم کنم.
‫ادامه بدین. ‫ادامه بدین، راحت باشین.
‫چرا وایسادین؟ ‫ادامه بدین.
‫بهش نگفتی چطور کار میکنه؟ ‫لختش کن.
‫لازم نیست.
‫خجالتیه؟
‫بهش نگفتی که میتونیم پولش رو بدیم؟
‫من میرم.
‫همین الان برت میگردونم پیشش.
‫وایسا!
‫- کجا میری؟ ‫- دارم میرم. منتظر قایقم.
‫نیکولتا بهم گفت ‫که اینقدر عذابش دادی تا بیارتت.
‫که از همه درباره النا میپرسیدی.
‫خب؟
‫خب که چی؟
‫کجا میری؟
‫فهمیدی؟
‫هوی، هوی! ‫چقدر طول کشید تا برسی، ها.
‫از راه دور میام، عزیزم.
‫- این... ‫- یه بدبخته که داری شکنجه اش میکنی.
‫اگه حمایت مالی کردنش شکنجه هست پس!
‫- چیکاره هست؟ ‫- هنرمنده.
‫داره یه کار میکنه درباره رابطه ای فضا و سکوت.
‫پس اگه ساکت بمونیم، میشینه سرکار!
‫بیخیال، ریکی! همیشه همه چی رو ‫با این خشونت ساده نکن.
‫حدس میزنم چقدر برات آب خورده.
‫دخترا! وقت قطار عشق رسیده.
‫پس نوبت توئه که سردسته باشی، ‫چون دیگه شاهزاده نیست.
‫بیچاره شاهزاده!
‫روحش شاد.
‫- روح مامانم هم شاد. ‫- مامان چیشد؟
‫مُرد.
‫بالاخره آزاد شدم!
‫- میترسی نیاد؟ ‫- نه، میاد.
‫فقط چند دقیقه دیگه هست.
‫چه خوب که میبینمت، عزیزم.
‫با همراه هم اومدی، آفرین.
‫عصر بخیر، آقای مارکیز.
‫اگه میدونستم مهمونی نقابداره، ‫خودم رو هماهنگ میکردم.
‫تو هم نقاب نداری.
‫حتماً یادم رفته بود.
‫خونه پسره چطوره؟
‫به بزرگیِ اتاقخواب خودمونه.
‫و همخونه ایاش چطورن؟
‫خیلی جوون و خیلی درگیر کارن.
‫شبا همه با هم درباره سیاست حرف میزنین؟
‫عجیبه ولی درسته.
‫و باهاشونم بودی؟
‫نه.
‫من فقط اون رو میخوام.
‫و من فقط تو رو میخوام.
‫خب چیکار کنیم؟
‫چیزا عوض میشن، لِلیو.
‫و بعضی وقتا تموم میشن.
‫یک، دو، سه، یک، دو، سه.
‫خب، امروز سیویکم دسامبر ۱۹۶۹ هست.
‫کمی دیگه بالاخره وارد ۱۹۷۰ میشیم!
‫آزاد بشیم!
‫از همه دروغهامون آزاد بشیم!
‫- بریم تو آینده! ‫- آره!
‫شروع کنیم با روزلا. ‫آره، همون روزلای عزیزمون.
‫بگو، روزلا، امشب تو این خونه ‫احمقترین آدم کیه؟
‫مردی که میکروفون دستشه.
‫و بگو، سعی کن، چه بگم، ‫اون سردمزاجیت رو کنار بذاری،
‫امشب میخوای با کی سکس کنی؟
‫- با ریکی. ‫- حتی با این آرایش لوسبازی هم؟
‫و با اون هنرمند هم.
‫منم دقیقاً منتظر همینم، آره.
‫خب بگو ببینم، فانتزی ای داری؟
‫چون اگه داری، باید بگی!
‫دلم میخواد...
‫پشت یه پرچین سبز قایم بشم.
‫تو تابستون.
‫درست بعد از حموم.
‫و بشنوم.
‫فقط بشنومشون.
‫دو نفر که دارن سکس میکنن.
‫و من تحریک بشم.
‫ولی نتونم خودم رو لمس کنم.
‫چون...
‫دستام بسته هست.
‫اگه بگی کجایی، همین الان میام پیشت.
‫نیکولتا، ناراحت میشی؟
‫اصلاً برام مهم نیست.
‫خب، صادقانه بگو، امشب میخوای با کی بخوابی؟
‫با ریکی.
‫و زنش.
‫مارکیز، چیکار میکنی؟
‫راستش رو بگو. ‫گروه سکسِ آرمانیت چطوریه؟
‫خودم، طبیعتاً.
‫النا، زنم.
‫و چزاره. چیز جدیدی نیست، ‫ همه اش تو خانواده هست.
‫بذار ببینیم چزاره چی فکر میکنه. ‫حق چزاره رو به چزاره بدیم!
‫چرا اینجایی؟
‫واسه النا.
‫نمیخوای با ما عشقبازی کنی؟
‫دیگه «ما»یی نیست، لِلیو.
‫همه چی رو یادت رفته، عزیزم؟
‫الان خودم بهت یادآوری میکنم.
‫اوه!
‫عجب زیبایی ای!
‫هیچکس مثل ما همدیگه رو دوست نداشت.
‫دقیقاً همین چیزی بود که دوست داشتی، ‫و به نظر من هنوزم دوست داری.
‫بسه، لِلیو.
‫بسه.
‫دیدی!
‫- بذار نشونمون بده! ‫- برو کنار، برو کنار!
‫بسه! این پروژکتور لعنتی رو خاموش کن!
‫این عشق ماست، عزیزم.
‫عشق واقعی، بدون ریاکاری.
‫نه مثل عشق بقیه.
‫بریم. بریم.
‫اولین بار تو زندگیت تونستی ‫خودت رو مسخره کنی.
‫راضی ای؟
‫تموم شد نیمه اول! ‫چیپس، بادوم زمینی، آب پرتقال!
‫روزلا! روزلا!
‫النا! ‫فردا با هم حرف بزنیم، شاید سرد و آروم.
‫حضور منه که اون رو دیوونه میکنه.
‫تو ربطی نداری. ‫از دست من عصبانیه.
‫مارکیز تو اتاق کارش منتظرتونه.
‫بعدش خودت با قایق برمون گردونی، باشه؟
‫من هر کاری که مارکیز بگه انجام میدم.
‫هنوزم سه نفریم.
‫چی میخواین بهتون تعارف کنم؟
‫واسه نوشیدن نیومدیم.
‫این رو خیلی خوب فهمیدم، ‫ولی تو همیشه یه عالمه چیز میخوای، النا.
‫حتماً الانم یه چیزی میخوای.
‫فکر میکردم تو تلفن واضح گفتم.
‫بله.
‫و منم بهت قول دادم، ولی...
‫اینقدر عجله واسه چیه؟
‫حامله ام.
‫- پسره؟ ‫- نمیدونیم.
‫واسه طلاق زمان لازمه،
‫با دادگاه کلیسا سخته، خودت میدونی، ‫قبلاً هم این راه رو رفتیم.
‫من به قولم عمل کردم، اومدم اینجا.
‫حالا تو هم به قولت عمل کن.
‫بفرمایید.
‫همونجوری که قول داده بودم، آماده هست.
‫نمیخونیش؟
‫بهت اعتماد دارم.
‫تو!
‫تو هیچوقت حتی نصف اونی که من دوستم داشتن، ‫دوست نخواهی داشت شد.
‫تو این زن رو حتی نصف اونی که ‫من میشناسمش، نمیشناسی.
‫یادت باشه.
‫لِلیو. نگاهم کن.
‫نگاهم کن.
‫تو اسکله میبینمت.
‫ساندرونه! ساندرونه! ساندرونه!
‫اونا هم اومدن!
‫- خب؟ ‫- همه چی خوبه.
‫بالاخره امضا کرد.
‫هشت. هفت. شش. پنج.
‫چهار. سه. دو. یک!
‫سال نو مبارک.
‫سال نو مبارک به تو هم.
«ارائــه ای از فیلم سیاه» « دانلود فیلم و سریال بدون سانسور از فیلم سیاه » [ WWW.BLACKFILM.TOP ] Telegram: @BLACKFILMTOP